
Τράπεζα Ἰδεῶν
Θησαύρισμα ἰδεῶν καί ἀναφορῶν γιά τήν Ὀρθοδοξία καί τόν Ἑλληνισμό
info@tideon.org
Πηγή: Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό
Δείτε εδώ τον λογαριασμό του κυρίου Χασάν: https://twitter.com/HasannOzkann
(Πηγή: Ινφογνώμων Πολιτικά)
Ένα περίεργο άρθρο στη συμφωνία-ξεπούλημα Τσίπρα-Καμμένου δίνει δικαίωμα στα Σκόπια στην ΑΟΖ του Αιγαίου
Με τη συμφωνία, εκτός των άλλων, αποδυναμώνεται η εθνική άμυνας και η εθνική ασφάλεια της Ελλάδας στη Θράκη και την Ήπειρο.
Ακούστε γιατί!
(Πηγή: Ινφογνώμων Πολιτικά)
Μαύρη μέρα για την Ελλάδα, οδηγεί σε δημιουργία μιας δεύτερης εθνικής μειονότητας στη βόρεια Ελλάδα
(Πηγή: Ινφογνώμων Πολιτικά)
Αθήνα, 14 Ιουνίου 2018
Αριθμ. Πρωτ. 62
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Επιστημονική Ημερίδατης Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων:
«Οι αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας για τα Θρησκευτικά:
Νέα δεδομένα – προοπτικές»
Η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων(ΠΕΘ), διοργάνωσε την Κυριακή 10 Ιουνίου 2018 και ώρα 18:00 στην Ακαδημία Αθηνών, Επιστημονική Ημερίδα με θέμα: «Οι αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας για τα Θρησκευτικά: Νέα δεδομένα – προοπτικές».
Τις εργασίες της Ημερίδας άνοιξε ο προεδρεύων της Ημερίδας Καθηγητής Παιδαγωγικής του ΑΠΘ, Ηρακλής Ρεράκης, Πρόεδρος της ΠΕΘ, ο οποίος, αφού αναφέρθηκε στο ιστορικό των νέων αποδομητικών πολυθρησκειακών Προγραμμάτων για το Μάθημα των Θρησκευτικών και στις αντιδράσεις που υπήρξαν, τόνισε ότι οι δύο ακυρωτικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) για τα νέα ως άνω Προγράμματα δεν είναι μόνον νομικά κείμενα, αλλά κείμενα που με σοφία και επιστημονική ευθύνη εισχωρούν σε βάθος εκτός των άλλων και σε πολύ λεπτά παιδαγωγικά θέματα που αφορούν στην πνευματική ανάπτυξη των παιδιών. Οι επισημάνσεις και οι πολύπλευρες αναλύσεις των Συμβούλων του ΣτΕ και τα νομικά τους επιχειρήματα που από την αρχή έως το τέλος θέτουν ως κέντρο του όλου σκεπτικού τους την υγιή απρόσκοπτη ορθόδοξη χριστιανική ανάπτυξη του παιδιού, καθιστούν αυτές τις αποφάσεις παιδαγωγικά αριστουργήματα που θα μείνουν στην ιστορία ως μνημεία του πνευματικού πολιτισμού της Ελλάδας.
Στη συνέχεια απηύθυναν χαιρετισμό ο Πανασιολογιώτος Αρχιμανδρίτης π. Σεραφείμ Ρίβιος, ως εκπρόσωπος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, ο παρευρισκόμενος Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο Πανασιολογιώτος Αρχιμανδρίτης π. Σαράντης Σαράντος, ο Δικηγόρος κ. Νικόδημος Καλιντέρης, ως εκπρόσωπος των Ορθόδοξων Χριστιανικών Σωματείων των Αθηνών και ο Γενικός Γραμματέας του πολιτικού φορέα «Νέα Δεξιά» κ. Χρήστος Χρηστίδης. Επίσης, με επιστολή τους χαιρέτισαν την Ημερίδα οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Ηλείας κ. Γερμανός, Κυθήρων κ. Σεραφείμ, Γλυφάδας κ. Παύλος, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αβύδων κ. Κύριλλος Κατερέλος και ο Πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου του Αγίου Όρους Αρχιμανδρίτης π. Χριστοφόρος.
Κατόπιν μίλησαν κατά την σειρά που ανέγνωσαν τις εισηγήσεις τους, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος, με θέμα: «Προβληματισμοί και πρόταση για το μάθημα των Θρησκευτικών», η Καθηγήτρια του Συνταγματικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ, κ. Θεοδώρα Αντωνίου, με θέμα: «Η θρησκευτική ελευθερία και το μάθημα των Θρησκευτικών στη δημόσια εκπαίδευση: Συνταγματική διάσταση», ο τ. Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ. Βασίλειος Νικόπουλος, με θέμα: «Ερμηνευτική προσέγγιση του άρθρου 16, παρ. 2 του Ελληνικού Συντάγματος» και ο Σύμβουλος του Συμβουλίου της Επικρατείας επί τιμή, κ. Διονύσιος Μαρινάκης, με θέμα: «Η διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών κατά τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας».
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος, αφού αναφέρθηκε στο ιστορικό του θέματος, που ταλανίζει επί επταετία το μάθημα των Θρησκευτικών, τόνισε ότι η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της περιόδου 2015-2016, μετά από διεξοδική συζήτηση που έγινε για τα νέα Προγράμματα, τον τρόπο σύνταξής τους και τις αντιδράσεις που υπήρχαν γι αυτά, έλαβε απόφαση κατά τον μήνα Ιανουάριο 2016 σε κοινή Συνεδρίαση με τους Κοσμήτορες και τους Προέδρους των Θεολογικών Σχολών και εκπροσώπους των Θεολόγων της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης(Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων κ.ά.) να προτείνει, ως λύση εξόδου από το αδιέξοδο, να γίνει διάλογος με την Πολιτεία, με βάση το Αναλυτικό Πρόγραμμα και τα διδακτικά βιβλία του 2003-2006, με σκοπό να γίνουν οι απαιτούμενες βελτιώσεις σε αυτά καθώς και προσθήκες κάποιων κεφαλαίων σε ξεχωριστές ενότητες στο τέλος των βιβλίων, που να αφορούν στις χριστιανικές ομολογίες και στις θρησκείες, λαμβάνοντας όμως υπόψη το πνευματικό επίπεδο των μαθητών και χρησιμοποιώντας ως εφαρμογή σύγχρονες παιδαγωγικές και διδακτικές μεθόδους. Ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι τον Μάρτιο του 2016 η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας επικύρωσε τις Αποφάσεις της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, τονίζοντας μάλιστα με έμφαση ότι αυτή είναι και η μοναδική ομόφωνη Συνοδική απόφαση επί του θέματος και η μόνη λογική πρόταση που μπορεί να διευθετήσει οριστικά το πρόβλημα. Τόνισε, τέλος, ότι η Απόφαση αυτή είναι σύμφωνη με το Σύνταγμα και τις αποφάσεις του ΣτΕ καθώς και με τις ευρωπαϊκές συμβάσεις των δικαιωμάτων του ανθρώπου.
Η Καθηγήτρια του Συνταγματικού Δικαίου της Νομικής Σχολής Αθηνών, κ. Θεοδώρα Αντωνίου, περιέγραψε την πολιτική που ακολουθούν στο μάθημα των Θρησκευτικών οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες και κατόπιν σημείωσε εμφαντικά ότι το Σύνταγμα της χώρα μας, όταν μιλάει για θρησκευτική συνείδηση, εννοεί την ορθόδοξη χριστιανική συνείδηση.
Ο τ. Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ. Βασίλειος Νικόπουλος, επεσήμανε χαρακτηριστικά ότι πέρα από το προοίμιο του Συντάγματος της Ελλάδος, το οποίο αναφέρεται «Εις το όνομα της Αγίας και ομοουσίου και αδιαιρέτου Τριάδος» και το άρθρο, 3 παρ. 1, όπου αναφέρει ότι «επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού», στην παρ. 3 του ιδίου άρθρου, το σημερινό Σύνταγμα της Ελλάδος αναφέρει,όχι χωρίς σημασία, ότι «το κείμενο της Αγίας Γραφής τηρείται αναλλοίωτο». Συνέδεσε έτσι τη μέριμνα που δείχνει το Σύνταγμα για τη μη αλλοίωση του κειμένου της Αγίας Γραφής που χρησιμοποιεί η Ορθόδοξη Εκκλησία, με την ερμηνεία της ανάπτυξης της θρησκευτικής συνείδησης των Ελλήνων ως ανάπτυξη της Ορθόδοξης συνείδησης.
Κατέληξε μάλιστα τονίζοντας ότι αν η Κυβέρνηση συνεχίσει να μην εφαρμόζει τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης αυτό συνιστά βίαιη κατάλυση της Δημοκρατίας στη χώρα μας και σύμφωνα με το άρθρο 120 παρ. 4, του Συντάγματος «η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»
Ο τελευταίος εκ των εισηγητών της Ημερίδας, ο τ. Σύμβουλος του Συμβουλίου της Επικρατείας, κ. Διονύσιος Μαρινάκης, έκανε μια πλήρη ανάλυση των αποφάσεων του ΣτΕ 926/2018 που ακυρώνει τα "νέα" Θρησκευτικά του Λυκείου και 660/2018 που ακυρώνει τα "νέα" Θρησκευτικά του Δημοτικού και Γυμνασίου, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι είναι δύο ιστορικές αποφάσεις, μνημεία του νομικού μας πολιτισμού, λόγω της επιστημονικής και πλήρους τεκμηρίωσής τους, εξηγώντας παράλληλα ότι οι όποιες νέες αποφάσεις του ΣτΕ, δεν μπορούν να μην στηρίζονται υποχρεωτικά, σε όλη την προϋπάρχουσα επί του θέματος νομολογία.
Μετά το τέλος των Εισηγήσεων, σημαντικές και αξιόλογες παρεμβάσεις στην Ημερίδα έκαναν οι κάτωθι: ο τ. Πρόεδρος Εφετών κ. Απόστολος Βλάχος, ο Δρ του Συνταγματικού Δικαίου κ. Γεώργιος Κρίππας, ο Δρ. Νομικής κ. Κωνσταντίνος Χιώλος, η Ποινικολόγος κ. Μαρούπα Ειρήνη, ο καθηγητής Θεολόγος π. Βασίλειος Κοκολάκης και ο Ταμίας της ΠΕΘ Δρ. Θεολογίας κ. Λέων Μπράνγκ.
Να σημειωθεί τέλος, ότι την Ημερίδα παρακολούθησε με αδιάπτωτο ενδιαφέρον επί (5) πέντε συνεχείς ώρες, ένα μεγάλο πλήθος κόσμου που κατέκλυσε τους χώρους της Ακαδημίας Αθηνών, ενώ υπήρξε και πλήθος ερωτήσεων που απαντήθηκαν από τους Εισηγητές.
Στην Ημερίδα δόθηκαν πολλά και σημαντικά μηνύματα σε πολλές κατευθύνσεις:
Πρώτον, προς τους Δικαστές του Συμβουλίου της Επικρατείας οι οποίοι λοιδορήθηκαν αδίκως από τον Υπουργό Παιδείας και άλλα κυβερνητικά στελέχη, διότι αποφάσισαν με βάση το Σύνταγμα και τους νόμους και όχι με βάση την πολιτική θέληση της Κυβέρνησης. Στην Ημερίδα, μετά από διεξοδική παρουσίαση και συζήτηση των θεμάτων της, αποδείχθηκε ότι ο νομικός κόσμος αλλά και ο κλήρος και ο λαός υποδέχθηκαν ευμενώς και στηρίζουν τις συγκεκριμένες αποφάσεις του ΣτΕ.
Δεύτερον, προς την Κυβέρνηση, η οποία κλήθηκε να εφαρμόσει άμεσα τις αποφάσεις του ΣτΕ για τα Θρησκευτικά που βασίζονται στο Σύνταγμα, τους Νόμους, το διεθνές δίκαιο και στο ευρωπαϊκό δίκαιο, διότι σε άλλη περίπτωση τραυματίζεται το δημοκρατικό πολίτευμα της χώρας.
Τρίτον προς την Εκκλησία, αφού διαπιστώθηκε στις εργασίες της Ημερίδας ότι η ομόφωνη απόφαση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, τον Μάρτιο του 2016 για το μάθημα των Θρησκευτικών, είναι η μόνη δίκαιη, λογική και εφαρμόσιμη πρόταση προκειμένου να λυθεί το πρόβλημα που ταλανίζει το μάθημα των Θρησκευτικών και τους μαθητές του ελληνικού σχολείου από μη σύννομες, αντορθόδοξες και αντιπαιδαγωγικές επιλογές.
Πηγή: Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων, Ακτίνες
ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΕΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΦΛΗΝΑΦΗΜΑΤΑ
Πρωτοπρεσβ. π. Άγγελος Αγγελακόπουλος εφημέριος Ι. Ν. Αγίας Παρασκευής Καλλιπόλεως Πειραιώς
Ἐν Πειραιεῖ 12-6-2018
Ὁ οἰκουμενιστής Σεβ. Μητρ. Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρος, στά πλαίσια τοῦ 8ου οἰκουμενιστικοῦ Διεθνοῦς Συνεδρίου «Ὀρθοδόξου Θεολογίας» μέ θέμα: «Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας: Ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία στόν 21ο αἰῶνα»[1], πού πραγματοποιήθηκε στήν Θεολογική Σχολή τοῦ Α.Π.Θ. ἀπό 21 ἕως 25 Μαΐου 2018, ἐξεφώνησε εἰσήγηση μέ τίτλο: «Ἡ ἑπόμενη Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος (Θεματολογία - Προβληματισμοί)»[2].
Μελετῶντας κανείς τήν είσήγησή του, διαπιστώνει ὅτι ὁ Σεβ. Προύσης ἐμμένει ἑωσφορικῶς στήν φρικτή καί τραγική αἵρεση, πού διατύπωσε ὁ ἴδιος, ὅτι ὁ ἑκάστοτε Οἰκουμενικός Πατριάρχης εἶναι πρῶτος χωρίς ἴσον, δηλ. Πάπας τῆς Ἀνατολῆς[3]. Εἶπε:
«Ὁ ἔχων τὰ πρωτεῖα τιμῆς Κωνταντινουπόλεως…»
Σέ ἄλλο σημεῖο:
«Ὁ συγκαλῶν τὴ Σύνοδο δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν Κωνσταντινουπόλεως, ἐπιφορτισμένο μὲ τὴν εὐθύνη τοῦ πρώτου στὴν Ἐκκλησία…»
Ἀλλοῦ:
«Ἡ καλὴ θέληση τοῦ Προέδρου καὶ Πρώτου στὴν Ὀρθοδοξία…»
Καί στό τέλος προέβη στόν ἀπίστευτο ἔπαινο τοῦ οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, παρομοιάζοντάς τον μέ τόν Μεγάλο Ἀλέξανδρο! Εἶπε:
«... ὁ Κύριος ἐλέησε τὴν Ἐκκλησία του μὲ τὴν ἀποστολὴ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἐκείνου Μ. Ἀλεξάνδρου, ὁ ὁποῖος μὲ τὴ ρομφαία τοῦ πνεύματός του δὲν ἔλυσε, ἀλλὰ ἔταμε τὴν περιπλοκὴ καὶ ἄνοιξε τὸ δρόμο ὄχι μόνο γιὰ τὴ Σύνοδο αὐτή, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ μέλλον τῆς πανορθόδοξης συνοδικῆς παράδοσης.»
Μόλις πού χρειάζεται να ὑπογραμμίσουμε ὅτι στήν Ὀρθοδοξία δέν ἔχουμε κάποιον κοινό, θνητό καί μάλιστα οἰκουμενιστή ἄνθρωπο πρῶτο, κατά τά παπικά πρότυπα. Μόνο ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός εἶναι πρῶτος ἄνευ ἴσου. Ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι εἶναι ἴσοι μεταξύ τους. Τό μόνο, πού ὑπάρχει, εἶναι τά πρεσβεῖα τιμῆς, πού κατέχει ὁ θρόνος τῆς Κων/λεως.
Ἡ ἱστορικοκανονική θεώρηση τοῦ πολιτεύματος τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας κατακεραυνώνει τήν κακοδοξία καί αἵρεση τοῦ ἐπικαιροποιημένου Ὠριγενισμοῦ καί «ὑποτακτικισμοῦ», πού ὄζουν Μοναρχιανισμό, καί πού εἰσάγουν διαβάθμιση τῶν Τριαδικῶν Προσώπων, ἀσυνείδητη ἐνδεχομένως ἀπομείωση τοῦ ὁμοουσίου τους καί στρέβλωση τῶν θείων ἰδιωμάτων, γιά νά ἱκανοποιηθεῖ τό κοσμοείδωλο μιᾶς δῆθεν παγκοσμίου «ἱεροκρατικῆς ἐξουσίας» κατ’ ἀντιστοιχία πρός τήν «μοναρχία καί πρωτεῖο ἐξουσίας» τοῦ Θεοῦ καί Πατρός. Εἶναι κατεγνωσμένη αὐτή ἡ κακοδοξία καί αἵρεση τοῦ Ὠριγένους, πού καταδικάσθηκε ἀπό τήν Ἁγία Ε΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, ἐξαιτίας τῶν ὡς εἴρηται τραγικῶν θέσεών του, σύμφωνα μέ τίς ὁποῖες «ὁ Λόγος εἶναι δεύτερος Θεός»[4], «αὐτός δέ καί ὁ Πατήρ εἶναι δύο Θεοί, δύναμις μία»[5], δέν μπορεῖ νά συγκριθεῖ πρός τόν Πατέρα, διότι εἶναι μέν εἰκόνα, ἀλλά εἰκόνα τῆς ἀγαθότητος τοῦ Πατρός, καί ὄχι αὐτοαγαθόν[6], καί δέν εἶναι φυσικό καί ἀναγκαῖο γέννημα τοῦ Πατρός, ἀλλά προϊόν τῆς θελήσεώς του[7].
Σέ ἄλλο σημεῖο τῆς εἰσηγήσεώς του ὁ Σεβ. Προύσης λέγει:
«Ὡστόσο, στὴ μελλοντικὴ Σύνοδο ὀφείλουμε νὰ συνέλθουμε μὲ τὴν συνείδηση ὅτι θὰ εἴμαστε ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας...»
Κατ’ἀρχήν νά ὑπενθυμίσουμε τίς ἀσφαλιστικές δικλεῖδες μιᾶς Ὀρθοδόξου καί ἀληθοῦς Συνόδου. Ἐκφράζοντας τήν ἀλάνθαστη καί διαχρονική συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης γράφει γιά τά κριτήρια οἰκουμενικότητος μιᾶς Συνόδου καί τόν τρόπο συγκλήσεώς της. Σημειώνει ὅτι τέσσερα εἶναι τά γνωρίσματα τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων:
α) Τό πρῶτο «ἰδίωμα ὅλων τῶν οἰκουμενικῶν» Συνόδων εἶναι «τό νά συναθροίζωνται διά προσταγῶν, οὐχί τοῦ Πάπα, ἤ τοῦ δεῖνος Πατριάρχου, ἀλλά διά προσταγῶν Βασιλικῶν». Στήν ἐποχή μας, ὅμως, πού δέν ὑπάρχει Αὐτοκράτορας ἤ Βασιλεύς, γιά νά συγκαλέσει Οἰκουμενική Σύνοδο, μπορεῖ αὐτό νά τό κάνει ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης, μέ τήν συναίνεση, βεβαίως, τῶν ἄλλων Προκαθημένων.
β) Τό δεύτερο ἰδίωμα εἶναι «τό νά γίνεται ζήτησις περί πίστεως, καί ἀκολούθως νά ἐκτίθεται ἀπόφασις, καί ὅρος δογματικός εἰς κάθε μίαν ἀπό τάς οἰκουμενικάς, ἀλλά καί τοῦτο εἰς τινας τοπικάς ἠκολούθησεν».
γ) Τό τρίτο ἰδίωμα εἶναι «τό νά ἦναι πάντα τά ἐκτιθέμενα παρ’ αὐτῶν δόγματα καί οἱ Κανόνες, ὀρθόδοξα εὐσεβῆ καί σύμφωνα ταῖς θείαις Γραφαῖς, ἤ καί ταῖς προλαβούσαις Οἰκουμενικαῖς συνόδοις». Στό σημεῖο αὐτό ἰσχύει ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ:
«Τάς γενομένας συνόδους, ἡ εὐσεβής πίστις κυροῖ, καί πάλιν, ἡ τῶν δογμάτων ὀρθότης κρίνει τάς συνόδους»
καί
«Ἐκείνας οἶδεν ἁγίας καί ἐγκρίτους συνόδους ὁ εὐσεβής τῆς Ἐκκλησίας κανών, ἅς ὀρθότης δογμάτων ἔκρινεν[8].»
δ) τό τέταρτο ἰδίωμα εἶναι «τό νά συμφωνήσουν καί νά ἀποδεχθοῦν τά παρά τῶν Οἰκουμενικῶν συνόδων διορισθέντα, καί κανονισθέντα ἅπαντες οἱ Ὀρθόδοξοι Πατριάρχαι καί Ἀρχιερεῖς τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, εἴτε διά τῶν ἰδίων τοποτηρητῶν, ἤ καί τούτων ἀπόντων, διά γραμμάτων αὐτῶν». Αὐτή ἡ συμφωνία τῶν Πατριαρχῶν εἶναι ὁ συστατικός χαρακτήρας, πού τίς καθιστᾶ Οἰκουμενικές, ἀλλά καί ὁ διακριτικός χαρακτήρας πού διακρίνει τήν Οἰκουμενική Σύνοδο ἀπό τήν Τοπική[9].
Οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι, λοιπόν, ἀποτελοῦν τήν ὑψίστη αὐθεντία στήν Ἐκκλησία καί εἶναι χαρισματικά γεγονότα, ἀφοῦ στήν πραγματικότητα τό βάρος τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων προσδιορίζεται ἀπό τό μεγάλο δογματικό θέμα, μέ τό ὁποῖο ἀσχολοῦνται, καί ἀπό τήν παρουσία μεγάλων Πατέρων, πού εἶναι μέλη τους, ἤ ἀπό τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων, στήν ὁποία στηρίζονται. Ἄλλωστε, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, πού ἔφθασαν στήν θέωση, φωτίσθηκαν ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα, γι’αὐτό καί βρίσκονταν σέ ὑψηλή πνευματική κατάσταση, γιά νά δεχθοῦν τόν θεῖο φωτισμό[10].
Τέλος, εἶναι κατασταλαγμένο ἀξίωμα στήν Ἐκκλησία μας ὅτι μία Σύνοδος ποτέ ἡ ἴδια δέν ὀνομάζει τόν ἑαυτό της οἰκουμενική, ποτέ δέν αὐτοπροσδιορίζεται ὡς τέτοια, ἀλλά πρέπει νά συγκληθεῖ μία ἑπόμενη Σύνοδος, ἡ ὁποία θά ἀναγνωρίσει τήν προηγουμένη ὡς οἰκουμενική. Βέβαια, ἐδῶ ὁ Σεβ. Προύσης ἔχει σπάσει καί ὑπερβεῖ ὅλα τά πατερικά ὅρια καί τούς φραγμούς, καί θέλει ἀπό τώρα, πρίν ἀκόμη συγκληθεῖ ἡ ἑπόμενη κατ’αὐτούς «ἁγία καί μεγάλη σύνοδος», νά ὀνομασθεῖ ὡς Οἰκουμενική!
Συνεχίζοντας τήν παραπάνω σκέψη του, λέγει ὁ Σεβ. Προύσης:
«…Καὶ τοῦτο παρὰ τὶς ἀπόψεις ὁρισμένων, ἔστω καὶ ἐπιφανῶν, θεολόγων, ὅτι μετὰ τὸ σχίσμα μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης δὲν δύναται νὰ ὑπάρξει Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Τὰ σχίσματα στὴν Ἐκκλησία πάντα ὑπῆρξαν, ἀλλ᾽ οὐδέποτε ἐπηρέασαν τὴν ἐκκλησιολογικὴ καὶ συνοδική της αὐτοσυνειδησία, οὔτε μείωσαν τὸν οἰκουμενικό της χαρακτήρα.»
Ἐδῶ ὀφείλουμε νά ὑπογραμμίσουμε ὅτι μεταξύ τῶν «ὁρισμένων, ἔστω καὶ ἐπιφανῶν, θεολόγων», πού ἐπειχειρεῖ νά ἀπομειώσει ὁ Προύσης, συγκαταλέγεται καί ὁ μέντορας καί πάτρωνάς του, Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος. Ἔτσι ὁ Προύσης ἔρχεται σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τόν κ. Βαρθολομαῖο, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐντελῶς διαφορετική ἄποψη γιά τό θέμα καί ἔχει πεῖ ὅτι εἶναι ἀνέφικτη ἡ σύγκληση Οἰκουμενικῆς Συνόδου, διότι δὲν καλοῦνται ὡς μέλη της οἱ ἐκ τῆς Δύσεως Χριστιανοί, ὅπως συνέβαινε πάντοτε στήν ἀρχαία Ἐκκλησία κατὰ τὴν σύγκληση Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Γιά τοῦ λόγου τό ἀληθές, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, ἐνημερώνοντας ἁπλῶς τὴν Ἱεραρχία τοῦ Θρόνου στίς 29-9-2015, ἡ ὁποία ἐντελῶς ἀντικανονικῶς κατὰ τὸ ἥμισυ ἀνῆκε σὲ ἄλλο σῶμα, στὸ σῶμα τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, εἶπε:
«Δευτέρα παρατήρησις ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου εἶναι ἡ διευκρίνησις περὶ τῆς φύσεως τῆς συγκαλουμένης Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου. Κατὰ τὴν ἐπιλογὴν τῆς ὀνομασίας τῆς Συνόδου ταύτης ὑπὸ τῆς Α´Προσυνοδικῆς Πανορθοδόξου Διασκέψεως ἀπεφεύχθη συνειδητῶς ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτῆς ὡς Οἰκουμενικῆς Συνόδου, διὰ τὸν λόγον ὅτι δὲν καλοῦνται ὡς μέλη αὐτῆς οἱ ἐκ τῆς Δύσεως Χριστιανοί, ὡς συνέβαινε πάντοτε ἐν τῇ ἀρχαίᾳ Ἐκκλησίᾳ κατὰ τὴν σύγκλησιν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἡ αὐθεντία τῆς Συνόδου ταύτης ἐκτείνεται συνεπῶς, μόνον εἰς τὸν χῶρον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, χωρὶς τοῦτο νὰ σημαίνῃ ὅτι δὲν δύναται νὰ λάβῃ αὕτη ἀποφάσεις ἀναφερομένας εἰς τὰς σχέσεις τῆς Ὀρθοδοξίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον[11].»
Βεβαιως, ἡ θέση αὐτή τοῦ κ. Βαρθολομαίου ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δὲν δύναται πλέον νὰ συγκαλεῖ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ἐξ αἰτίας τῆς μὴ συμμετοχῆς τῶν Δυτικῶν, εἶναι παντελῶς ἐσφαλμένη. Οὐσιαστικὰ διακηρύσσει μὲ τὴν θέση του αὐτὴ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἐλλειματική, ἀσθενὴς καὶ ἀτελὴς Ἐκκλησία, καὶ μόνο ὅταν “ἑνωθεῖ” μὲ τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Προτεσταντισμὸ θὰ εἶναι τέλεια Ἐκκλησία, ὁπότε θὰ μπορεῖ τότε μαζὶ μὲ τοὺς Δυτικοὺς νὰ συγκαλεῖ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Ἡ θέση, ὅμως, αὐτὴ ἀπέχει παρασάγκας ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία[12].
Τελικά, τίθεται τό ἐρώτημα:
Εἶναι ποτέ δυνατόν τέτοιοι ἄνθρωποι, πού ἐμφοροῦνται ἀπό τέτοιες φοβερές καί τραγικές αἱρέσεις, πού ἀγγίζουν τά ὅρια τῆς στρεβλώσεως καί τῆς ὑβρεως τῶν ἐνδοτριαδικῶν σχέσεων καί τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, νά συγκαλέσουν Οἰκουμενική Σύνοδο καί νά θεωροῦν τούς ἑαυτούς τους ὡς Ἁγίους Πατέρες; Τό μόνο, πού θά κατορθώσουν, ἀν ἐμμένουν στά οἰκουμενιστικά τους πιστεύω, θά εἶναι ἡ σύγκληση μιᾶς ἀκόμη ληστρικῆς, αἱρετικῆς, οὐνιτικῆς, οἰκουμενιστικῆς ψευδοσυνόδου.
Ὁ Κύριος εἶπε:
«Προσέχετε δέ ἀπό τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρός ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσι λύκοι ἄρπαγες. Ἀπό τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς. Μήτι συλλέγουσιν ἀπό ἀκανθῶν σταφυλήν ἤ ἀπό τριβόλων σῦκα; Οὕτω πᾶν δένδρον ἀγαθόν καρπούς καλούς ποιεῖ, τό δέ σαπρόν δένδρον καρπούς πονηρούς ποεῖ. Οὐ δύναται δένδρον ἀγαθόν καρπούς ἀγαθούς ποιεῖν, οὐδέ δένδρον σαπρόν καρπούς καλούς ποιεῖν. Πᾶν δένδρον μή ποιοῦν καρπόν καλόν ἐκκόπτεται καί εἰς πῦρ βάλλεται. Ἄραγε ἀπό τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς[13].»
[1] Διεθνές Συνέδριο γιά τήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, http://fanarion.blogspot.gr/2018/05/blog-post_0.html.
[2] ΣΕΒ. ΜΗΤΡ. ΠΡΟΥΣΗΣ κ. ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΣ, Εἰσήγηση στό 8ο Διεθνές Συνέδριο Ὀρθοδόξου Θεολογίας μέ θέμα : «Ἡ ἑπόμενη Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος (Θεματολογία - Προβληματισμοί)», 25-5-2018, http://www.romfea.gr/oikoumeniko-patriarxeio/21934-i-epomeni-agia-kai-megali-sunodos-thematologia-problimatismoi.
[3] Εἶναι γνωστό ὅτι ὁ ἴδιος ἔχει ἀναπτύξει τήν αἱρετική λατινογενή «μετασυνοδική» ἐκκλησιολογία. Ἰσχυρίζεται:
«Ἡ ἄρνηση ἀναγνωρίσεως πρωτείου τινός στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἑνός πρωτείου τό ὁποῖο δέν μπορεῖ νά ἐνσαρκώσει παρά κάποιος Πρῶτος - τουτέστι κάποιος Ἐπίσκοπος, ὁ ὁποῖος ἔχει τό προνόμιο νά εἶναι ὁ πρῶτος μεταξύ τῶν ἀδελφῶν του Ἐπισκόπων - συνιστᾶ αἵρεση. Εἶναι ἀπαράδεκτο αὐτό, πού συνήθως λέγεται, ὅτι ἡ ἑνότητα μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων διασφαλίζεται εἴτε ὑπό μιᾶς κοινῆς πίστεως καί λατρείας εἴτε ὑπό τοῦ θεσμοῦ τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Καί οἱ δύο αὐτοί παράγοντες εἶναι ἀπρόσωποι, ἐνῶ στήν ὀρθόδοξη θεολογία μας ἡ ἀρχή της ἑνότητάς μας εἶναι πάντοτε ἕνα πρόσωπο. Πράγματι, ὅπως στό ἐπίπεδο της Ἁγίας Τριάδος ἡ ἀρχή τῆς ἑνότητας δέν εἶναι ἡ θεία οὐσία, ἀλλά τό πρόσωπο τοῦ Πατρός (ἡ «μοναρχία» τοῦ Πατρός), ἔτσι καί στό ἐκκλησιολογικό ἐπίπεδο, στήν τοπική ἐκκλησία, τό σημεῖο τῆς ἑνότητας δέν εἶναι τό πρεσβυτέριο ἤ ἡ κοινή λατρεία τῶν χριστιανῶν, ἀλλά τό πρόσωπο τοῦ Ἐπισκόπου. Ἑπομένως, ἐπί πανορθοδόξου ἐπιπέδου ἡ ἀρχή τῆς ἑνότητας δέν μπορεῖ νά στηρίζεται ἐπί μιᾶς ἰδέας ἤ ἑνός θεσμοῦ, ἀλλά πρέπει νά εἶναι κάποιο πρόσωπο, ἄν βέβαια θέλουμε νά παραμείνουμε συνεπεῖς στή θεολογία μας.»
Σχ. βλ. Ἐπίσκεψις 698 [31-03-2009], Σύναξη Κληρικῶν καί Μοναχῶν, ««Οὐκ ἐσμέν τῶν Πατέρων σοφώτεροι»˙ ἀναίρεση τῆς ἐπιχειρηματολογίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μέ ἀφορμή τήν ὁμιλία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στή Μεγίστη Λαύρα», Φώτης Κόντογλου, έκδ. Σύναξη Ὀρθοδόξων Ρωμηῶν, Τρίκαλα, Χριστούγεννα 2011, σ. 82 καί Ὀρθόδοξος Τύπος (2-12-2011) 6 καί Θεοδρομία ΙΓ΄ (Ὀκτώβριος-Δεκέμβριος 2011) 635-6.
Σέ κείμενό του τό 2014 εἶπε αὐτολεξεῖ:
«Ἐὰν θέλωμεν νὰ ὁμιλήσωμεν περὶ πηγῆς ἑνὸς πρωτείου εἰς τὴν ἀνὰ τὴν οἰκουμένην Ἐκκλησίαν, αὕτη εἶναι αὐτὸ τοῦτο τὸ πρόσωπον τοῦ ἐκάστοτε Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, ὁ ὁποῖος, ὡς ἀρχιερεὺς εἶναι μὲν πρῶτος «μεταξὺ ἴσων», ὡς Κωνσταντινουπόλεως, ὅμως, καὶ συνεπῶς ὡς Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, εἶναι πρῶτος δίχως ἴσον (primus sine paribus).»
Σχ. βλ. ΣΕΒ. ΜΗΤΡ. ΠΡΟΥΣΗΣ κ. ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΣ, Primus sine paribus : Ἁπάντησις εἰς τὸ περὶ πρωτείου κείμενον τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, 8-1-2018, https://www.patriarchate.org/el/-/primus-sine-paribus-hapantesis-eis-to-peri-proteiou-keimenon-tou-patriarcheiou-moschas-tou-sebasmiotatou-metropolitou-prouses-k-elpidophorou.
[4] Εἰς Ἰωάννην, τ. 5, 39.
[5] Διαλ. πρός Ἡρακλείδαν, Β. Ε. Π. ΙΣΤ 367.
[6] Περί Ἀρχῶν 1, 2 καί 13.
[7] Περί Ἀρχῶν 4, 4, 1, ΣΕΒ. ΜΗΤΡ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Ἐπιστολή πρός τόν Μακ. Πατριάρχην Μόσχας κ. Κύριλλο, 9-1-2014, https://www.impantokratoros.gr/320538D7.el.aspx.
[8] ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ, Δογματικά καί ἀντιρρητικά, λειτουργιολογικά – Βίος Μαξίμου, Φιλοκαλία τῶν νηπτικῶν καί ἀσκητικῶν, Πατερικαί ἐκδόσεις «Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς», Θεσ/κη 1995, τ. 15Γ, σσ. 26-28.
[9] ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Πηδάλιον, ἐκδ. Παπαδημητρίου, Ἀθήνα 1970, σσ. 118-119.
[10] Ἔνθ. ἀνωτ., σσ. 120-121.
[11] ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ, Εἰσήγησις πρός τήν Σύναξιν τῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Θρόνου (29-9-2015), http://fanarion.blogspot.gr/2015/08/blog-post_53.html.
[12] ΣΕΒ. ΜΗΤΡ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, «Ἀνακοινωθὲν περὶ τῆς Συνάξεως τῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. Σχόλιο στὴν εἰσήγηση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου», 16-9-2015, http://www.imp.gr/home/epikaira–arxeio/12-daynews/969-ανακοινωθεν-σεβασμιωτατου-μητροπολιτου-πειραιωσ-κ-σεραφειμ-περι-τησ-συναξεωσ-των-ιεραρχων-του-οικουμενικου-θρονου.html, καί Θεοδρομία ΙΖ΄ 3 (Ἰούλιος-Σεπτέμβριος 2015) 398-404. Τὸ παράθεμα στὴ σ. 403.
[13] Ματθ. 7, 15-20.
Πηγή: Ακτίνες
Θεοσεβής και ευλαβέστατος ο ατρόμητος καπετάνιος, εξέφρασε την ύστατη επιθυμία του να καρεί μοναχός στο Άγιο Όρος, πράγμα που έγινε. Περιγράφει ο συγγραφέας την τελευταία εξομολόγηση του γέροντα καπετάνιου, μοναχού Γαβριήλ πλέον, στον συνονόματο πνευματικό του παπά-Γαβριήλ.
«Περίδακρυς και συντετριμμένος από μετάνοια τον παρακαλούσε: [Ο διάλογος δεν είναι… λογοτεχνικός. Είναι αληθινός και αυθεντικότατος. Τον απεκάλυψε-χρόνια αργότερα- ο Πνευματικός. Μου μεταφέρθηκε από μέλος της συνοδείας του (π.Μελέτιος)].
- Θέλω ν΄ακούσουνε τ΄αφτιά μου τη διαβεβαίωσί σου. Πνευματικέ, για ν΄αναθαρρήση και γλυκάνη η ψυχή μου από ελπίδα πως θα΄δώ πρόσωπο Θεού και Παράδεισο… Δεν σκότωνα για να σκοτώνω. Για την Πατρίδα και τ΄άγια της τόκανα. Με βαραίνει όμως και με πονάει, που στα γιουρούσια, στις μάχες και στο να προστατευθώ και προστατέψω, έκανα έτσι, που «χάθηκαν» κι΄ «άφταιγοι». Τα ξέρεις όλα. Σκληρός ο πόλεμος. Σου «πετρώνει» την καρδιά, σου «θολώνει το μάτι». Είχα, βλέπεις, στο λαιμό μου και την υπακοή μου και ένα σωρό παλικάρια. Αλλά για όλους και τα όλα ήμουν υπεύθυνος εγώ. Πες μου ο Θεός θα με σχωρέση;…
- Ο Χριστός σ΄έχει ήδη σχωρεμένο και μάλιστα τώρα, που στα χέρια σου δεν κρατάς πιστόλι, αλλά τούτο το περίστροφο (κομποσχοίνι), που σώζει.
Και για τους «άφταιγους» σε σχωρνάει ο Θεός, γιατί βλέπει τα δάκρυα και τον πόνο της καρδιάς σου. Όσο για τα άλλα σου… άξιος ο μισθός σου γιατί αν δεν ήσουν σύ, η Μακεδονία μας σήμερα θα ήταν Βουλγαρική κι οι συμπατριώτες μας βασανισμένοι, ξέκληροι, μακριά απ΄τις εκκλησίες στις οποίες βαπτίσθηκαν κι΄απ΄τα σπιτικά τους φευγάτοι. Δεν σκότωνες για να σκοτώνης. Επιδρομείς κυνηγούσες και σχέδια πονηρά ματαίωνες. Θεός σχωρές, άξιος ο μισθός σου…».
Πηγή: («Γράμματα και Άρματα στον Άθωνα» του Αγιορείτη Επισκόπου Ροδοστόλου Χρυσόστομου.), Τρελογιάννης
Ὁ Μακεδονικὸς Ἀγὼν ξεκίνησε, ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς τότε Ἑλλάδος, μὲ στόχο νὰ προστατεύσῃ τοὺς Ἑλληνικοὺς πληθυσμοὺς ἀπὸ τὶς ἐπιδρομὲς τῶν Βουλγάρων κομιτατζήδων. Σὲ αὐτὴν τὴν προσπάθεια οἱ τότε Ἑλληνικὲς κυβερνήσεις ζήτησαν πολλὲς φορὲς τὴν στήριξι καὶ τὴν προστασία τῶν ὀθωμανικῶν στρατιωτικῶν δυνάμεων, κάτι ποὺ τελικῶς μᾶλλον μεγάλωσε τὸ πρόβλημα τῶν Ἑλλήνων, διότι κατέληξαν νὰ ἔχουν ἀφ΄ ἑνὸς τοὺς Βουλγάρους ποὺ τοὺς κατεδίωκαν κι ἀφ΄ ἑτέρου τοὺς Ὀθωμανοὺς ποὺ τοὺς συμπεριφέροντο μὲ μεγαλυτέρα βία ἀπὸ αὐτὴν τῶν Βουλγάρων.
…μετωπική σύγκρουση του λαού με το καθεστώς των δωσίλογων που κυβερνά τη χώρα.. ΕΛΛΗΝΕΣ, ΝΑ ΕΙΣΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ…
Η Επιτροπή Αγώνα για την ελληνικότητα της Μακεδονίας τονίζει πως η κυβέρνηση αψήφησε την εκπεφρασμένη με τα συλλαλητήρια λαϊκή βούληση.
Αιχμηρή ανακοίνωση εξέδωσε η Επιτροπή Αγώνα για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, στον απόηχο της συμφωνίας Τσίπρα – Ζάεφ για το Σκοπιανό, με την οποία καλεί τους Έλληνες να βρίσκονται σε ετοιμότητα καθώς «αρχίζει ανένδοτος αγώνας για τη δημοκρατία και τη Μακεδονία μας».
«Ο μόνος δρόμος να σωθεί το αύριο της Μακεδονίας, είναι να σωθεί σήμερα η Δημοκρατία» αναφέρει χαρακτηριστικά η επιτροπή και τονίζει πως ο πρωθυπουργός με το διάγγελμά του «έριξε το γάντι στον Ελληνικό Λαό, φτύνοντας τον κατάμουτρα».
«Αψηφώντας μεγαλοπρεπώς την εκπεφρασμένη με τα συλλαλητήρια λαϊκή βούληση, προχωρά στην εγκληματική παράδοση της Μακεδονικής ταυτότητας τού Ελληνικού λαού στους Σκοπιανούς, ισχυριζόμενος πως έτσι θα αναπτυχθούν σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ κλέφτη και κλεμμένου…. χωρίς ούτε αναφορά σε Δημοψήφισμα των Ελλήνων» συνεχίζει η ανακοίνωση.
«Η Ελληνική κοινωνία, δεν σηκώνει αυτούς τους ηλίθιους ισχυρισμούς που είναι κατάλληλοι μόνον για κομματικά υποχείρια» ισχυρίζεται η επιτροπή και κάνει λόγο για «μετωπική σύγκρουση του λαού με το καθεστώς των δωσίλογων που κυβερνά τη χώρα για λογαριασμό εξωχώριων δυνάμεων».
«Η Χούντα των δωσιλόγων που πτώχευσε και κατέστρεψε τη Χώρα και τώρα βάζει τα θεμέλια του διαμελισμού της, πρέπει να ξεριζωθεί πατόκορφα και επειγόντως.
ΘΑ ΤΗΝ ΞΗΛΩΣΟΥΜΕ διότι κυβερνά αντισυνταγματικά, δηλαδή παράνομα.
ΑΡΧΙΖΕΙ ΑΝΕΝΔΟΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ.
ΕΛΛΗΝΕΣ, ΝΑ ΕΙΣΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ… ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΧΩΡΙΟ…..
Είμαστε υποχρεωμένοι, από το άρθρο 120. 2 του Συντάγματος, που λέει :
“O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία, αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Eλλήνων”»
καταλήγει η ανακοίνωση.
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ
για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας
Θεσσαλονίκη, 13 Ιουνίου 2018
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Θέμα: Έναρξη ανένδοτου αγώνα για την αποτροπή του ξεπουλήματος της Μακεδονίας
Η Επιτροπή Αγώνα για την Eλληνικότητα της Μακεδονίας, καλεί τον Eλληνικό Λαό να ξεσηκωθεί για δύο από τις ανεκτίμητες Αξίες του: Τη Δημοκρατία και τη Μακεδονία.
Η Κυβέρνηση δείχνει αποφασισμένη να ολοκληρώσει το ξεπούλημα της Μακεδονίας.
Τον τελευταίο λόγο έχουν οι Έλληνες πολίτες.
Η Μακεδονία ήταν, είναι και θα παραμείνει ελληνική. Οι Έλληνες θα ανατρέψουμε τα προδοτικά σχέδια της Κυβέρνησης. Εάν χρειαστεί θα προβούμε σε κάθε συνταγματική ενέργεια, για να ανατρέψουμε την ίδια την Κυβέρνηση.
Ως άμεση αντίδραση στο χθεσινό κατάπτυστο διάγγελμα του Πρωθυπουργού και εν όψει της υπογραφής συμφωνίας εντός του Σαββατοκύριακου στις Πρέσπες, η Επιτροπή Αγώνα, αποφάσισε τη διοργάνωση δύο εκδηλώσεων διαμαρτυρίας.
Αθήνα, Πλατεία Συντάγματος
Καλούνται όλοι οι Έλληνες πολίτες να συμμετάσχουν στην μαραθώνια διαδήλωση, στην πλατεία Συντάγματος, η οποία ξεκινά από την Παρασκευή στις 10:00 π.μ. και θα σηματοδοτήσει την έναρξη του ανένδοτου αγώνα για την πτώση της Κυβέρνησης με κυριότερη απαίτηση τη διεξαγωγή Δημοψηφίσματος για το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων. Το απόγευμα του Σαββάτου στις 20:00 θα παραστεί και θα μιλήσει εμβληματική προσωπικότητα που έχει πρωτοστατήσει στον αγώνα για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας.
Φλώρινα, Χωριό Λαιμός (Πρέσπες)
Καλούνται οι κάτοικοι του Νομού Φλώρινας, των όμορων Νομών αλλά και όλης της Μακεδονίας, να βρίσκονται σε αγωνιστική ετοιμότητα προκειμένου να διαδηλώσουν κατά της υπογραφής συμφωνίας από τους Πρωθυπουργούς της Ελλάδας και των Σκοπίων. Ως τόπος συγκέντρωσης ορίζεται η κεντρική πλατεία του χωριού Λαιμός.
Η ημέρα και η ώρα της συγκέντρωσης θα ανακοινωθούν όταν οριστικοποιηθεί η συνάντηση των δύο πρωθυπουργών.
Θα εκδοθεί έγκαιρα σχετική ανακοίνωση από την Επιτροπή Αγώνα για την ελληνικότητα της Μακεδονίας.
Η Επιτροπή Αγώνα για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
macedoniarally@gmail.com | facebook.com/macedoniarally | twitter.com/MacedoniaRally
Η συμφωνία Τσίπρα- Ζάεφ, εκτός από ένα πολιτικάντικο παιχνίδι χωρίς ίχνος πατριωτικής ευαισθησίας από ελληνικής πλευράς, νομιμοποιεί κάθε σκοπιανό αλυτρωτισμό και κάθε μελλοντική διεκδίκηση είτε περιουσιακή, είτε εμπορική, είτε εδαφική! Γκριζάρει, με μια λέξη, και τα βόρεια σύνορα της χώρας! Και ανοίγει τον ασκό ενός εμπορικού πολέμου.
Συγκεκριμένα:
1. Οι συγκρούσεις μεταξύ των κρατών σε διεθνές επίπεδο έχουν συνήθως την αιτία τους στο εμπόριο. Σε οικονομικές διαφορές. Σε αμφισβήτηση χρήσης προϊόντων ή trade marks. Ονομασιών προϊόντων και προελεύσεων. Μιλάμε για συγκρούσεις στην πράξη και όχι στη θεωρία, όπως η διένεξη Ελλάδας – Σκοπίων, που δεν έφτασε ποτέ σε σύγκρουση.
Η συμφωνία του κ Τσίπρα και του κ Κοτζιά δεν προνοεί τίποτε για τη συγκεκριμένη περίπτωση! Σαν το όνομα να είναι ένα στοιχείο του αέρα, που δεν περιλαμβάνει ανθρώπους, προϊόντα, οικονομικές αξίες, παραγωγικό έδαφος και επιχειρήσεις! Έτσι κι αλλιώς, γι αυτούς τους δύο δεν περιλαμβάνει ούτε Ιστορία!
Δευτερευόντως προβλέπει η συμφωνία τη σύσταση ομιχλώδους επιτροπής, που θα ασχοληθεί με το θέμα! Θυμίζουμε ότι Κίνα- Ιαπωνία, ΗΠΑ- Καναδάς, Νορβηγία- Βρετανία, Γαλλία- Ισπανία, Ρωσία- Ιαπωνία ( για να πούμε μόνο τα του λεγόμενου πολιτισμένου κόσμου) έχουν φτάσει επανειλημμένα σε σημείο ένοπλης σύγκρουσης για διαφιλονικούμενες παραγωγικές περιοχές και αμφισβητούμενα προϊόντα και ονομασίες. Θέματα αδιάφορα για τους δύο φωστήρες της διαπραγμάτευσης.
2. Η αναγνώριση μακεδονικής ταυτότητας, άλλης από της ονομασίας των Σκοπίων, είναι μια κολοσσιαία παραχώρηση της ελληνικής κυβέρνησης, χωρίς ορατό λόγο! Αν το κράτος λέγεται Βόρεια Μακεδονία, οι κάτοικοι λέγονται Βορειομακεδόνες. Τίποτε περισσότερο. Επειδή, αν το κράτος δεν θέλουμε να λέγεται Μακεδονία, το στηρίζουμε στο ότι το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας είναι εδώ και επομένως κανείς δεν μπορεί να σφετερίζεται το όλον ενώ έχει το έλασσον.
Αυτή η απαίτηση λέει ότι δεν μπορούν οι βορειομακεδόνες να λέγονται σκέτο Μακεδόνες, γιατί Μακεδόνες λέγονται όσοι κατοικούν στην ελληνική Μακεδονία. Αν οι βορειομακεδόνες αναγνωρίζονται ως Μακεδόνες, πώς αναγνωρίζει η ελληνική κυβέρνηση τους Έλληνες Μακεδόνες; Με τη συμφωνία που υπέγραψε δεν τους αναγνωρίζει! Δεν τους υπολογίζει. Δεν υπάρχουν!
Το μόνο που κάνει είναι να διαχωρίζει τους σλαβομακεδόνες από τους αρχαίους. Και εκεί ακριβώς ανοίγει παράθυρο αλυτρωτικών διεκδικήσεων από τα Σκόπια.
3. Με την αναγνώριση μακεδονικής ταυτότητας η κυβέρνηση των Αθηνών αναγνώρισε την ουσία της πολιτικής των εθνικιστών σκοπιανών, που είναι ο Μακεδονισμός. Δηλαδή, η θεωρία που λέει ότι η οθωμανική Μακεδονία είναι χωρισμένη σε Ελλάδα, Βουλγαρία και «Μακεδονία» και οι Μακεδόνες κάτοικοί της σε Ελλάδα και Βουλγαρία, που είτε ζουν εκεί είτε είναι εξόριστοι από κει, πρέπει να απελευθερωθούν και να ξαναενωθεί η χώρα. Ως Μια ενιαία Μακεδονία.
Η συμφωνία Τσίπρα- Κοτζιά άνοιξε αυτή την κερκόπορτα για την Ελλάδα κανονικά!
Η ονομασία Βόρεια Μακεδονία είναι μακράν ατυχέστατη και επικίνδυνη. Γιατί, σύμφωνα με τον μακεδονισμό, υπαρχει Νότια που πρέπει να απελευθερωθεί και καταληφθεί.
4. Τσίπρας- Κοτζιάς είχαν έναν μόνο δρόμο να ακολουθήσουν, που φωτογράφιζε επακριβώς τα Σκόπια και δεν άφηνε κανένα σημείο παρεξήγησης. Το όνομα Σλαβομακεδονία. Αυτό που είναι οι γείτονες. Με σλαβομακεδονική ταυτότητα και εθνότητα και σλαβομακεδονική γλώσσα και προϊόντα. Τελεία και παύλα. Ούτε παρενθέσεις, ούτε συμπληρώματα, ούτε αρχαία κληρονομιά, ούτε Ιστορία, ούτε διεκδικήσεις. Ξεκάθαρη αλήθεια. Στη γραμμή Γκλιγκόροφ.
Και ενώ τα Σκόπια ήταν και είναι με την πλάτη στον τοίχο, θέλοντας να μπούν στην ΕΕ για να λαδώσει το αντεράκι τους και στο ΝΑΤΟ για να αποκτήσουν μεγάλο προστάτη, η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν πίεσε για τη Σλαβομακεδονία, αλλά αντιθέτως επιχειρηματολογούσε σαν συνήγορος των Σκοπίων, ότι τάχα οι Αλβανοί θα αντιδρούσαν γιατί δεν είναι Σλάβοι! ΘΑ αντιδρούσαν!
Τη γελοιότητα του επιχειρήματος αυτού φανερώνει η απλή ερώτηση: Τους αντιπροσωπεύει τώρα που είναι… Μακεδόνες; Το ύποπτο είναι ότι το επιχείρημα δεν το έχουμε ακούσει από τους Αλβανούς των Σκοπίων! Το ακούμε εδώ και χρόνια από τους συριζαίους. Υπουργούς και στελέχη!
5. Και το ακόμα πιο ύποπτο είναι ότι ο διαπραγματευτής Κοτζιάς δεν πίεσε καν προς αυτή την κατεύθυνση με την επιμονή που έδιναν όλα τα επιχειρήματα υπέρ αυτής της λύσης. Παρ όλο που είχε μπροστά του την ομολογία του Ζάεφ ότι δεν μπορεί το κράτος του να μονοπωλεί το όνομα Μακεδονία και ότι η κυρίαρχη ταυτότητα των κατοίκων του είναι Σλάβοι!
Και εδώ αιωρείται το ερώτημα: Γιατί ο κ Κοτζιάς παραχώρησε με τόση ευκολία Μακεδονική ταυτότητα και γλώσσα στα Σκόπια; Γιατί συμφώνησε σε ένα όνομα που διατηρεί τον μακεδονίτικο αλυτρωτισμό; Τον κ Τσίπρα δεν τον αναφέρουμε. Έτσι κι αλλιώς έχει μεσάνυχτα για το θέμα.
6. Την πιο πειστική απόδειξη ότι η κυβέρνηση έχει δώσει στα Σκόπια ευελιξία να χρησιμοποιούν όνομα και ταυτότητα ( light erga omnes ) την έδωσε χτες ο σκοπιανός κυβερνητικός εκπρόσωπος, που διέψευδε το ελληνικό … θριαμβευτικό non paper, και λέει σαφώς ότι:
«η βάση της συμφωνίας είναι το πώς η Ελλάδα ερμηνεύει και κατανοεί τον όρο Μακεδονία. Και αποδέχθηκαν το πώς εμείς κατανοούμε και ερμηνεύουμε τον όρο Μακεδονία. Μία σαφής διάκριση γίνεται ανάμεσα στο τι σημαίνει Μακεδονία για εκείνους και τι είναι αποδεκτό σε εμάς και τι σημαίνει για εμάς Μακεδονία και είναι αποδεκτό για εκείνους». Και συμπλήρωσε:
«Διατηρούμε το δικαίωμα να αποκαλούμε τους εαυτούς μας Μακεδόνες», ενώ συμπλήρωσε ότι η συμφωνία «διατηρεί τη μακεδονική ταυτότητα και τη μακεδονική γλώσσα».
7. Επιπλέον: Τα Σκόπια, που κατά τα άλλα εγκαταλείπουν τις αλυτρωτικές και κλεψίτυπες θέσεις τους για την ελληνική ιστορία, διατηρούν τον Ήλιο της Βεργίνας για σημαία, αφού κανείς από τους Έλληνες διαπραγματευτές δεν τους ζήτησε να τον αλλάξουν. Το είπαν άλλωστε και οι ίδιοι.
Διατηρούν, παράλληλα και όλα τα σύμβολα και τα κιτς αγάλματα που γεμίζουν την πρωτεύουσα με λογχοφόρους και σαρισοφόρους Μακεδόνες (αρχαίους), ως μνημεία, λέει της κοινής κληρονομιάς της Μακεδονίας!
8. Χτες το βράδυ ο Πρόεδρος των Σκοπίων δήλωσε ότι δεν πρόκειται να υπογράψει συμφωνία που αλλάζει το όνομα της χώρας. Ευτυχώς, υπάρχουν και χειρότεροι σε ακρότητα τύποι από αυτούς που έχουμε εδώ για κυβερνήτες. Οι οποίοι προσπαθούν να ευνοήσουν τους σλαβομακεδόνες στη γραμμή Βλαντά, Ζαχαριάδη, Δημητρόφ, Σιάντου, Ιωαννίδη. Στην οποία άλλωστε πιστεύουν και το διαλαλούσαν.
Είναι ίσως η πρώτη φορά, που ο υπερεθνικισμός του VMRO θα ωφελήσει την Ελλάδα. Και είναι ντροπή για τη χώρα να τη σώσουν οι εχθροί της από τις ακρότητες (για να μη χρησιμοποιήσουμε πιο βαριά λέξη) των δικών της κυβερνητών. Εκεί καταντήσαμε.
Πηγή: Liberal.gr
Προς: Πρόεδρο της Δημοκρατίας κύριο Παυλόπουλο
ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΥΦΗΛΙΟΥ
12 Ιουνίου 2018
Προς: Πρόεδρο της Δημοκρατίας κύριο Παυλόπουλο
Εξοχότατε κ. Πρόεδρε,
Οι Μακεδόνες ανά την Υφήλιο με αγωνία παρακολουθούμε τις τελευταίες εξελίξεις και τις απαράδεκτες κινήσεις στο ονοματολογικό των Σκοπίων. Βλέπουμε μια κυβέρνηση που προχωρά παράλογα ακάθεκτη να επιλύσει ένα φοβερά επιζήμιο για την ακεραιότητα της χώρας και την διαιώνιση του έθνους
Επιπλέον αγνόησε την βούληση του ελληνικού λαού έναντι της σύνθετης ονομασίας που θα περιέχει τον όρο Μακεδονία στο ονοματολογικό για την γείτονα χώρα, που εκφράστηκε στα δυο μεγαλειώδη συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας, στα συλλαλητήρια της διασποράς και τα συλλαλητήρια της 6ης Ιουνίου σε 24 πόλεις της Ελλάδας. Αμέσως μετά το συλλαλητήριο των Αθηνών, στις 4 Φεβρουαρίου 2018, εκπρόσωποι των Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου σας παραδώσαμε το ψήφισμα του ελληνικού λαού, ο οποίος είναι και ο δικός σας εντολέας.
Ο πρώην Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, κ. Βασίλειος Νικόπουλος σε επιστολή του προς εσάς, μεταξύ άλλων πρόσθεσε: Η Ελληνική Κυβέρνηση φαίνεται πως συμφωνεί με την λύση αυτή του προβλήματος. Αυτό εάν παρ’ ελπίδα συμβεί θα είναι ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ η οποία μπορεί να μην εμπίπτει στη νομοτυπική μορφή του γνωστού εγκλήματος που προβλέπει ο ποινικός κώδικας πλην όμως εμπίπτει εξ ολοκλήρου στην Εθνική και Ηθική υπόσταση της επαίσχυντης και αξιοκατάκριτης αυτής Εθνικοπροδοτικής πράξης. Ο μόνος που θα μπορούσε να αποτρέψει το επερχόμενο αυτό Εθνικό κακό είστε εσείς Εξοχότατε κε Πρόεδρε. Ο δε πρώην Πρόεδρος του Αρείου Πάγου τελειώνει την επιστολή του ως εξής: Ζητήστε να γίνει δημοψήφισμα για το τεράστιο αυτό και κρισιμότατο εθνικό ζήτημα και αν η Κυβέρνηση αρνηθεί, ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ κε Πρόεδρε. Θα προσφέρετε έτσι την μεγαλύτερη υπηρεσία στο Έθνος και την Πατρίδα. Φανείτε αντάξιος των Μεγάλων Ανδρών του Γένους μας και του πρώτου κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια και τέλος ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΤΕ ΣΥΝΕΝΟΧΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ.
Οι Παμμακεδονικές Ενώσεις ανά την υφήλιο σας ζητούν να πράξετε αυτό που σας λεει ο πρώην Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, ο κ. Βασίλειος Νικόπουλος.
Με εκτίμηση,
ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΥΦΗΛΙΟΥ
Παμμακεδονική Ένωση ΗΠΑ
Πρόεδρος: Δημήτρης Φιλιππίδης
Παμμακεδονική Ένωση Μελβούρνης-Βικτώριας
Πρόεδρος Ανδρέας Μπαλλής
Παμμακεδονική Ένωση Νέας Νότιας Ουαλίας
Πρόεδρος : Νικόλαος Φασσούλας
Παμμακεδονική Ένωση Καναδά
Πρόεδρος: Χρήστος Καράτζιος
Παμμακεδονική Ένωση Νοτίου Αυστραλίας (Αδελαϊδα Αυστραλίας)
Πρόεδρος: Ευάγγελος Τσιάπαρης
Παμμακεδονική Ένωση Δυτικής Αυστραλίας (Πέρθ Αυστραλίας)
Πρόεδρος: Άφκος Παύλος OAM
Παμμακεδονική Ένωση Νότιας Αυστραλίας
Πρόεδρος: Δημήτριος Παπαγιάννης
Παμμακεδονική Ένωση Κουησλάνδης
Πρόεδρος: Γεώργιος Κοσμίδης
Παμμακεδονική Ένωση Αφρικής
Πρόεδρος: Αμύντας Παπαθανασίου
Παμμακεδονική Ομοσπονδία Καναδά
Πρόεδρος: Γεώργιος Παπαδάκης
Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων των Μακεδόνων (Ελλάδα)
Πρόεδρος: Γεώργιος Τάτσιος
Συντονίστρια:
Νίνα Γκατζούλη ninagatz@comcast.net Τηλ: 001-603-742-0466
Κοινοποίηση: Μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου
Μεσα Μαζικής Ενημέρωσης
Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε ότι εξοβελίζονται συστηματικά από το Υπουργείο Παιδείας όλα τα δομικά πνευματικά υλικά που έκτισαν σταδιακά τις απαραίτητες θεμελιακές αρετές και αξίες για να μπορεί να διατηρηθεί ο πολιτισμός, η γλώσσα, η πίστη και η ιστορία του ελληνικού λαού, δηλαδή οι ρίζες της ελληνορθόδοξης ταυτότητας και κληρονομιάς.
Το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, πριν λίγα χρόνια, αφαίρεσε από τον τίτλο του τον συμβολικό όρο «Εθνικής» και έγινε Υπουργείο Παιδείας Έρευνας και Θρησκευμάτων.
Τον περασμένο Φεβρουάριο, επίσης, μετέτρεψε το άρθρο του Οργανισμού του, που αναφέρεται στον σκοπό του Υπουργείου Παιδείας και, ενώ μέχρι τώρα είχε οριστεί, ως σκοπός του Υπουργείου, «η ανάπτυξη της Εθνικής και Θρησκευτικής συνείδησης», από τώρα και μετά ο σκοπός του Υπουργείου κολοβώθηκε και έμεινε μόνον «η ανάπτυξη της Εθνικής συνείδησης», αφού αφαιρέθηκε ο όρος «Θρησκευτικής».
Το 2016 το ίδιο Υπουργείο ενέκρινε και επέβαλε νέα πολυθρησκειακά Προγράμματα Σπουδών και Βιβλία στα Θρησκευτικά Δημοτικού –Γυμνασίου –Λυκείου, χωρίς να λάβει υπόψη τις έγκυρες και νομικά κατοχυρωμένες διαμαρτυρίες και θέσεις της Εκκλησίας, της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων και τόσων άλλων Φορέων, που αποδείκνυαν τη θεολογική και παιδαγωγική ακαταλληλότητα των παραμορφωμένων αυτών Θρησκευτικών.
Ωστόσο, πριν λίγες μέρες, το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), μετά από σχετικές προσφυγές, με δύο αριστουργηματικές Αποφάσεις του ακύρωσε τα Προγράμματα αυτά, διότι έκρινε ότι με το περιεχόμενό τους «δεν υπηρετείται ο συνταγματικός σκοπός, η ανάπτυξη δηλαδή της ορθόδοξης χριστιανικής συνειδήσεως, αλλά επιχειρείται ο κλονισμός ή και η μεταβολή αυτής»
Επεσήμανε μάλιστα ότι «σχολική διδασκαλία, που μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τη μεταβολή ή την αλλοίωση της θρησκευτικής συνειδήσεως των μαθητών, όπως αυτή διαμορφώνεται στο πλαίσιο της οικογενείας, θα συνιστούσε μορφή ομαδικού προσηλυτισμού ιδιαιτέρως σοβαρή, ως επέμβαση στον ευαίσθητο ψυχικό κόσμο των μαθητών, που δεν διαθέτουν την κριτική αντίληψη και ωριμότητα των ενηλίκων, κατά παράβαση των παρ. 1 και 2 του άρθρου 13 του Συντάγματος».
Το ΣτΕ, μάλιστα, στις αποφάσεις του έκανε σαφές ότι «η ανάπτυξη της θρησκευτικής συνειδήσεως επιτελείται κυρίως με τη διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών, το οποίο για να υπηρετεί τον εν λόγω σκοπό, πρέπει να διδάσκεται επί ικανό αριθμό ωρών διδασκαλίας εβδομαδιαίως και να περιλαμβάνει οπωσδήποτε, με σαφήνεια και πληρότητα, τα δόγματα, τις ηθικές αξίες και τις παραδόσεις της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού, χωρίς να καλλιεργεί αμφιβολίες ως προς τα εν λόγω στοιχεία που συγκροτούν την ορθόδοξη χριστιανική πίστη, ούτε να προκαλεί σύγχυση με τη διδασκαλία άλλων δογμάτων και θρησκειών».
Επίσης, αποφάσισε ότι η διδασκαλία των πολυθρησκειακών θρησκευτικών «δεν είναι ικανή να αναπτύξει, ήτοι να εμπεδώσει και να ενισχύσει, όπως επιβάλλεται από την διάταξη της παρ. 2 του άρθρου 16 του Συντάγματος, την ορθόδοξη χριστιανική συνείδηση των μαθητών, διότι η διδασκαλία αυτή α) είναι ελλιπής κατά περιεχόμενο, β) δεν είναι αυτοτελής, αμιγής και διακριτή σε σχέση με την διδασκαλία στοιχείων αναφερομένων σε άλλα δόγματα ή θρησκείες, με αποτέλεσμα να προκαλείται σύγχυση στους μαθητές ως προς το περιεχόμενο της ορθόδοξης χριστιανικής διδασκαλίας, και γ) δεν είναι επαρκής από την άποψη του χρόνου που διατίθεται για αυτήν».
Παρά ταύτα, το Υπουργείο Παιδείας διακήρυξε ότι δεν θα υπακούσει στις αποφάσεις του ΣτΕ και ότι θα συνεχίσει να εφαρμόζει τα ακυρωμένα από το ΣτΕ πολυθρησκειακά Προγράμματα που αποδομούν την ορθόδοξη θεολογική και πολιτισμική παράδοση και συνέχεια της χώρας αλλά και την υπαρξιακή δομή των ορθόδοξων μαθητών.
Η σημερινή ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, με αυτήν την απέχθεια που επιδεικνύει έναντι της οικείας ορθόδοξης παραδόσεως των μαθητών/τριών, αντιτίθεται στην εκπαιδευτική ιστορία και στο διαχρονικό πολιτισμικό τοπίο της Ελλάδος. Διότι η πνευματική δομή της χώρας δεν κτίζεται τώρα εξ αρχής. Έχει ήδη κτιστεί από πολύ σημαντικές προσωπικότητες της ιστορίας μας. Ο Καποδίστριας έλεγε: «Η βελτίωση της κοινής Πατρίδας της Ελλάδας εξαρτάται εκ του έργου της καλής εκπαιδεύσεως των τέκνων της…, καλής υπό την ηθικήν και χριστιανικήν έννοιαν, καλής επίσης και υπό την φιλολογικήν και γλωσσικήν έννοιαν». Αισθανόταν ότι υπηρετεί ταπεινά το «θυσιαστήριον της Πατρίδος».
Την ιστορική και πνευματική σύνδεση της Ελλάδας με την ορθοδοξία, την οποία η σημερινή πολιτική ηγεσία περιφρονεί, την σεβόταν ο Καποδίστριας, θέτοντας τις βασικές της αρχές. Η πρώτη ήταν η διαφύλαξη της πίστεως και της ζωής της Ορθόδοξης Εκκλησίας, διότι: «Οι Έλληνες ... ηνωμένοι δια της εις Χριστόν και εις την Αγίαν του Εκκλησίαν σταθεράς πίστεώς των ... υποστάντες την οθωμανικήν δυναστείαν, υπό μόνην την σκέπην της Εκκλησίας των διεσώθησαν. Άμα δε τώ ανεγερθήναι εις σώμα Έθνους, οι αυτών αντιπρόσωποι ανεκήρυξαν την Ελληνικήν θρησκείαν, θρησκείαν της επικρατείας... και η δεύτερη η διάσωση της ταυτότητας του Έθνους».
Η σημερινή ηγεσία του Υπουργείου, μέσω της πολυθρησκείας που επιβάλλει, σχεδιάζει να πετύχει ένα ουδετερόθρησκο σχολείο και κράτος, Η θέση του Καποδίστρια ήταν ότι «Αποτελεί θεία τιμή το να αναθρέψει κάποιος Ελληνόπαιδες, με τις γνώσεις της ιεράς μας θρησκείας».
Ο Θ. Κολοκοτρώνης, επίσης, είπε μεταξύ άλλων σε νέους στις 8 Οκτωβρίου 1833 στην Πνύκα: «Αφού ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιό Του και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό, τι ημπορούσαν , διά να αλλάξει ο λαός την πίστη του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ’ εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος τον Σταυρό του έκαμε. Παιδιά μου! Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να τη στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστες και έπειτα υπέρ Πατρίδος».
Ολοι σχεδόν οι κυβερνήτες της Ελλάδας σεβάστηκαν την Ορθοδοξία και το ορθόδοξο μάθημα των Θρησκευτικών. Η σημερινή ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας δεν θέλει να στηρίξει την ορθόδοξη παιδεία, διότι το σχέδιό του είναι να μην διατηρήσει την ορθόδοξη χριστιανική του ταυτότητα ούτε ο λαός συλλογικά ούτε ο καθένας νέος προσωπικά.
Ωστόσο, στην Ευρώπη και αλλαχού, ο Χριστιανισμός ως κομμάτι της ιστορικά διαμορφωμένης Εθνικής ταυτότητας, και τα χριστιανικά σύμβολα, ως αναπόσπαστα μέρη της εθνικής ιδιοπροσωπίας, διατηρούνται και γίνονται σεβαστά, από σύγχρονους προοδευμένους και δημοκρατικούς λαούς . Το μάθημα των Θρησκευτικών στη συντριπτική πλειονότητα των ευρωπαϊκών χωρών είναι χριστιανικό. Σε κανένα λαό δεν θεωρείται η πίστη «κώλυμα» για την κοινωνική πρόοδο.
Αυτό που συμβαίνει στην Πατρίδα μας, με αυτήν την ιδεοληπτική ηγεσία που έχει το Υπουργείο Παιδείας, να ξεριζώνεται η πίστη του λαού, αποτελεί διεθνή πρωτοτυπία. Όλες οι χώρες που προοδεύουν σέβονται την ταυτότητά τους. Δεν προσπαθούν να την… αποδομήσουν και να την εξαφανίσουν.
Η ηγεσία του ελληνικού Υπουργείου Παιδείας, υποτιμώντας και αγνοώντας το Σύνταγμα και τους νόμους, το διεθνές δίκαιο των γονέων, τη θρησκευτική συνείδηση των μαθητών/τριών και το θρησκευτικό και πολιτισμικό τοπίο της Ελλάδας διώκει και απωθεί την ορθόδοξη πίστη του λαού και των παιδιών μας, επιβάλλοντας αντί μιας πίστεως ένα μείγμα πίστεων, αντί του ενός Θεού, πολλούς Θεούς, αντί της χριστιανικής θρησκευτικής ταυτότητας, μια πολλαπλή θρησκευτική ταυτότητα.
Τα σχεδιασμένα μαθησιακά αποτελέσματα που επιδιώκει να πετύχει, μέσα από αυτήν τη δίωξη των ορθοδόξων μαθητών/τριών, είναι η θρησκευτική σύγχυση, ο θρησκευτικός συγκρητισμός και ο μηδενισμός. Όμως, μάλλον, λογαριάζουν χωρίς τον Ξενοδόχο και Ξενοδόχος είναι ο Ιησούς Χριστός και ο ορθόδοξος Ελληνικός λαός!
Μεγάλη σκέψις καὶ παντοτεινὴ ἐξάσκησις χρειάζεται γιὰ νὰ κυβερνηθοῦν καὶ νὰ διορθωθοῦν καλὰ οἱ πέντε ἐξωτερικές μας αἰσθήσεις· δηλαδὴ ἡ ὅρασις, ἡ ἀκοή, ἡ ὄσφρησις, ἡ γεῦσις καὶ ἡ ἁφή. Γιατὶ ἡ παράλογη ἐπιθυμία τῆς καρδιᾶς, ποὺ εἶναι σὰν στρατηγὸς τῆς διεφθαρμένης μας φύσεως, γέρνει μὲ ὑπερβολὴ στὸ νὰ ζητάῃ πάντα τὶς εὐχαριστήσεις καὶ τὶς ἀναπαύσεις καὶ μὴ μπορώντας μόνη της νὰ τὶς ἀποκτήσῃ, μεταχειρίζεται τὶς αἰσθήσεις τοῦ σώματος σὰν στρατιῶτες καὶ ὄργανα φυσικά, γιὰ νὰ συλλαμβάνῃ τὰ ἀπ᾿ ἔξω ἀντικείμενά τους, δηλαδὴ τὰ αἰσθητὰ πράγματα, τῶν ὁποίων τὶς εὐχάριστες εἰκόνες καὶ φαντασίες ποὺ περνᾶνε παίρνοντάς της, τὶς τυπώνει στὴν ψυχή, καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὰ ἀκολουθεῖ ἡ εὐχαρίστησις. Αὐτὴ ἐξ αἰτίας τῆς συγγένειας ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ τῆς ψυχῆς καὶ τῆς σάρκας, μοιράζεται σὲ ὅλα ἐκεῖνα τὰ μέρη τῶν αἰσθήσεων, ποὺ χωροῦν αὐτὴ τὴν εὐχαρίστησι· καὶ ἀπὸ αὐτήν, συμβαίνει (ἀλλοίμονο) στὴ ψυχὴ ὁ ἀθάνατος θάνατος· καὶ συπληρώνεται αὐτὸ ποὺ γράφτηκε, ὅτι «ἀνέβη θάνατος διὰ τῶν θυρίδων» (Ἱερ.9,20). Δηλαδὴ μέσα ἀπὸ τὶς αἰσθήσεις, τὶς ὁποῖες ἔχει σὰν παράθυρα ἡ ψυχή, γιὰ νὰ ἀπολαμβάνῃ τὰ αἰσθητά.
Βλέπεις, ἀδελφέ, τὴν μεγάλη ζημιά, ποὺ σοῦ προξενεῖται ἀπὸ τὶς αἰσθήσεις; Πρόσεχε, λοιπόν, νὰ τὴν θεραπεύσῃς, δηλαδή, φρόντιζε καλῶς, νὰ μὴν ἀφήνῃς νὰ πηγαίνουν οἱ αἰσθήσεις σου ἐκεῖ, ποὺ αὐτὲς θέλουν, οὔτε νὰ τὶς μεταχειρισθῇς γιὰ μόνη τὴν ἀπόλαυσι τῶν αἰσθητῶν ἡδονῶν καὶ ὄχι γιὰ κανένα ἄλλο σκοπὸ καλὸ ἢ ὠφέλεια ἢ ἀνάγκη. Καὶ ἂν ὡς τώρα, χωρὶς νὰ τὰ γνωρίσῃς αὐτά, οἱ αἰσθήσεις σου δόθησαν ὁλοκληρωτικὰ στὶς αἰσθητὲς εὐχαριστίες, ὅμως, ἀπὸ τώρα καὶ ὕστερα, ἀγωνίσου ὅσο μπορεῖς, νὰ τὶς φέρῃς πίσω καὶ νὰ τὶς κυβερνήσῃς τόσο καλά, μὲ τρόπο πού, ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ προτύτερα ὑποδουλώνονταν ἄθλια στὶς μάταιες καὶ ψυχοφθόρες ἡδονές, νὰ ἀποκτοῦν ὕστερα ἀπὸ κάθε κτίσμα καὶ ἀντικείμενο αἰσθητό, ψυχωφελῆ νοήματα καὶ νὰ τὰ φέρουν μέσα στὴ ψυχή· μέσα ἀπὸ τὰ νοήματα αὐτὰ ἡ ψυχὴ μπορεῖ νὰ συμμαζεύται στὸν ἑαυτό της καὶ μὲ τὰ φτερὰ τῶν ἀΰλων της δυνάμεων, νὰ ἀνεβαίνῃ στὴ μελέτη καὶ δοξολογία τοῦ Θεοῦ (1)· αὐτὸ ὁποῖο μπορεῖς καὶ σὺ νὰ τὸ κάνῃς μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο.
Γιὰ παράδειγμα· ὅταν βρεθῆ μπροστὰ σὲ καμμία ἐξωτερική σου αἴσθησι κανένα αἰσθητὸ ἀντικείμενο, εἴτε ὁρατό, εἴτε ἀκουστό, εἴτε ὀσφρατό, εἴτε γευστικὸ ἢ χειροπιαστό, ξεχώρισε μὲ τὸν λογισμό σου ἀπὸ τὸ ὑλικὸ πρᾶγμα ποὺ ἔχει τὸ ἄϋλο πνεῦμα, δηλαδὴ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ εἶναι σὲ αὐτό· καὶ σκέψου, ὅτι αὐτὸ ἀπὸ μόνο του, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ τὸ εἶναι ἢ ἄλλο τίποτε, ἀπὸ ὅσα βρίσκονται σὲ αὐτό· ἀλλὰ ὅλο του τὸ κάθε τί εἶναι ἔργο τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μὲ τὸ πνεῦμα του ἀοράτως τοῦ δίνει ἐκεῖνο τὸ εἶναι, ἐκείνη τὴν ἀγαθότητα, ἐκείνη τὴν ὡραιότητα, ἐκείνη τὴν δύναμι, ἐκείνη τὴν σοφία καὶ κάθε ἄλλο καλὸ ποὺ ἔχει μέσα του. Ὁπότε ἐδῶ ἂς χαρῆ ἡ καρδιά σου, διότι μόνον ὁ Θεός σου εἶναι ἡ αἰτία καὶ ἡ ἀρχὴ τόσων διαφόρων, τόσων μεγάλων, τόσων θαυμαστῶν στὴν ἀκρίβεια πραγμάτων καὶ ὅτι αὐτὸς μὲ ὑπεροχή, ὅλα τὰ ἐμπεριέχει στὸν ἑαυτό του· καὶ ὅτι αὐτὲς οἱ τελειότητες ὅλων τῶν αἰσθητῶν κτισμάτων, δὲν εἶναι ἄλλο παρὰ ἕνας ἐλάχιστος βαθμὸς ἢ ἕνας ἴσκιος τῶν ἀπείρων αὐτοῦ θεϊκῶν θαυμασιῶν καὶ τελειοτήτων. Καὶ λοιπὸν ὅταν ἐσὺ κατὰ αὐτὸν τὸν τρόπο συνηθίσῃς νὰ βλέπῃς τὰ αἰσθητὰ κτίσματα καὶ δὲν μένῃς στὸ ἐξωτερικὸ καὶ στὸ φαινόμενο μόνον, ἀλλὰ διαπερνᾷς μὲ τὸν νοῦ σου στὴν ἐσωτερικὴ καὶ κρυφὴ αὐτὴ ὡραιότητα (γιατὶ εἰκόνες τῶν νοητῶν εἶναι τὰ αἰσθητὰ κατὰ τὸν Διονύσιο τὸν Ἀρεοπαγίτη), τότε τὴν μὲν ἐξωτερική τους ὡραιότητα, ὡς ἀσήμαντη καὶ ὑλική, θὰ τὴν καταφρονήσῃς καὶ θὰ τὴν προσπεράσης, στὴν δὲ κρυπτόμενη δύναμι καὶ ἐνέργεια τοῦ ἁγίου Πνεύματος, θὰ προσηλώσῃς τὸ νοῦ σου, δοξολογώντας τὸν Κύριο.
Ἔτσι βλέποντας τὰ τέσσαρα στοιχεῖα, τὴ φωτιά, τὸν ἀέρα, τὸ νερὸ καὶ τὴν γῆ καὶ στοχαζόμενος τὴν οὐσία καὶ τὴν δύναμι καὶ τὴν ἐνέργεια ποὺ ἔχουν, μὲ μεγάλη σου εὐχαρίστησι θὰ πῇς πρὸς τὸν τέλειο Δημιουργό, ποὺ κατὰ τέτοιο τρόπο τὰ δημιούργησε· «ὦ θεία οὐσία! ὦ ἄπειρος Δύναμις καὶ ἐνέργεια ἄκρως ἐπιθυμητή, πόσο χαίρομαι καὶ εὐχαριστοῦμαι, διότι ἐσὺ εἶσαι μόνη ἡ ἀρχὴ καὶ αἰτία κάθε κτιστῆς οὐσίας τῶν ὄντων καὶ κάθε ἐνέργειας καὶ δυνάμεως»! (2) Ἔτσι ὅταν βλέπῃς τὰ οὐράνια καὶ φωτεινὰ σώματα, τὸν ἥλιο, τὴν σελήνη καὶ τὰ ἀστέρια καὶ σκεφθῇς ὅτι πῆραν τὸ φῶς καὶ τὴν λαμπρότητα ἀπὸ τὸν Θεό, θὰ φωνάξης· «ὦ φῶς, ὑπὲρ πᾶν φῶς, ἀπὸ τὸ ὁποῖο δημιουργήθηκε κάθε φῶς ἄϋλον καὶ ὑλικό· ὦ φῶς θαυμαστό, τὸ πρῶτο ἀντικείμενο τῆς χαρᾶς τῶν Ἀγγέλων καὶ τῆς ἀπολαύσεως τῶν ἁγίων, στοῦ ὁποίου τὴν ἀκλινῆ θεωρίαν, θαμπώνονται οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν Χερουβίμ, καὶ σὲ σύγκρισι αὐτοῦ, ὅλα τὰ αἰσθητὰ φῶτα φαίνονται σκοτάδι βαθύτατο, σὲ δοξολογῶ καὶ σὲ ὑπερυψῶ· ὦ φῶς ἀληθινό, ὅπου φωτίζεις κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο (Ἰωάν. α´)· ἀξίωσέ με νὰ σὲ δῶ νοερά, γιὰ νὰ χαρῆ μὲ τὴν τελειότητα ἡ καρδιά μου». Ἔτσι καὶ ὅταν βλέπῃς τὰ δένδρα, τὰ χόρτα καὶ ἄλλα διάφορα φυτὰ καὶ σκέφτεσαι μὲ τὸ μυαλό, πῶς ζοῦνε, τρέφονται, αὐξάνουν καὶ γεννοῦν τὰ ὅμοιά τους καὶ πῶς ἀπὸ μόνα τους δὲν ἔχουν τὴν ζωὴ καὶ τὰ ὑπόλοιπα ποὺ ἔχουν, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, ποὺ ἐσὺ δὲν βλέπεις, τὸ ὁποῖο μόνο τὰ ζωογονεῖ· ἔτσι μπορεῖς νὰ πῇς· «Νά, ἐδῶ εἶναι ἡ ἀληθινὴ ζωή, ἀπὸ τὴν ὁποία, στὴν ὁποία καὶ διὰ τῆς ὁποίας ζοῦν καὶ τρέφονται καὶ αὐξάνουν τὰ πάντα, ὢ ζωντανὴ θεραπεία τῆς καρδιᾶς μου»! Παρόμοια καὶ ἀπὸ τὴν μορφὴ τῶν ἀλόγων ζῴων, θὰ ἐξυψώσῃς τὸ νοῦ σου στὸν Θεό, ποὺ δίνει σὲ αὐτὰ τὴν αἴσθησι καὶ τὴν ἀπὸ τόπου σὲ τόπο κίνησι, λέγοντας· ὢ πρῶτον κινοῦν· τὸ ὁποῖο μολονότι κινεῖς τὰ πάντα, εἶσαι ἀκίνητο στὸν ἑαυτό σου· ὤ, πόσο χαίρομαι καὶ εὐφραίνομαι στὴν ἀκινησία καὶ στερεότητά σου»!
Βλέποντας πάλι τὸν ἑαυτό σου ἢ καὶ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους καὶ σκεπτόμενος ὅτι μόνο ἐσὺ ἔχει ὄρθιο σχῆμα καὶ εἶσαι σωστὸς καὶ λογικὸς ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα ζῷα καὶ πὼς εἶσαι μία ἕνωσις καὶ ἕνας σύνδεσμος τῶν ἀΰλων καὶ ὑλικῶν κτισμάτων, παρακινήσου σὲ δοξολογία καὶ εὐχαριστία τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ σου καὶ πές: «Ὦ Τριὰς ὑπερούσιε, Πάτερ, Υἱὲ καὶ Πνεῦμα Ἅγιο, ἂς εἶσαι δεδοξασμένη στοὺς αἰῶνας. Πόσο χρεωστῶ νὰ σὲ εὐχαριστῶ πάντοτε, ὄχι μόνον διότι μὲ ἔπλασες ἀπὸ τὴν γῆ καὶ μὲ ἔκαμες βασιλέα ὅλων τῶν ἐπιγείων κτισμάτων ὄχι μόνον διότι μὲ τίμησες κατὰ τὴν φύσι μὲ τὴν δική σου εἰκόνα, μὲ νοῦν, λόγον καὶ πνεῦμα ζωοποιό του σώματος μου (3), ἀλλὰ καὶ διότι μοῦ ἔδωσες δύναμι νὰ γίνω προαιρετικὰ μὲ τὶς ἀρετές, καθ᾿ ὁμοίωσιν δική σου, γιὰ νὰ μπορῶ ἔτσι νὰ σὲ ἀπολαμβάνω στοὺς αἰῶνας».
Ἔρχομαι τώρα στὶς πέντε αἰσθήσεις εἰδικώτερα καὶ σοῦ λέω· ἂν θέλγεσαι, ἀδελφέ, ἀπὸ τὴν ὡραιότητα καὶ τὸ κάλλος τῶν κτισμάτων, τὴν ὁποία βλέπουν τὰ μάτια σου, χώρισε μὲ τὸν νοῦ σου ἐκεῖνο ποὺ βλέπῃς, ἀπὸ τὸ πνεῦμα ποὺ δὲν βλέπεις· καὶ σκέψου, ὅτι ὅλη ἐκείνη ἡ ὡραιότητα ποὺ φαίνεται ἀπὸ ἀπὸ ἔξω, εἶναι τοῦ μόνου ἀοράτου καὶ παγκαλεστάτου πνεύματος, ἀπὸ τὴν ὁποία λαμβάνει τὴν ἀφορμὴ ἐκείνη ἡ ἐξωτερικὴ ὡραιότητα· καὶ πὲς γεμάτος εὐχαρίστησι· «Νὰ τὰ ρυάκια τῆς ἄκτιστης πηγῆς! Νά, οἱ ρανίδες τοῦ ἀπείρου πελάγους παντὸς ἀγαθοῦ! ὤ, καὶ πόσο χαίρομαι, ὢ εἰς τὰ ἐνδότερά της καρδιᾶς μου, συλλογιζόμενος τὴν αἰώνια καὶ ἄπειρη τοῦ Κτίστου μου ὡραιότητα, ποὺ εἶναι ἀρχὴ καὶ αἰτία πάσης κτιστῆς ὡραιότητος! ὤ, πόσο γλυκαίνομαι, στοχαζόμενος τὸ ἄφραστον καὶ ἀκατανόητο καὶ ὑπέρκαλο κάλλος τοῦ Θεοῦ μου, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἔχει τὴν ἀρχὴ κάθε κάλλος».
Ὅταν ἀκούσῃς καμιὰ γλυκειὰ φωνὴ ἡ ἁρμονία ἤχων καὶ τραγουδιῶν, στρέψε τὸ νοῦ σου στὸν Θεὸ καὶ πές· «ὢ ἀρμονία τῶν ἁρμονιῶν, Κύριέ μου! πόσο εὐφραίνομαι στὶς ἄπειρές σου τελειότητες· ἐπειδὴ ὅλες μαζὶ σοῦ ἀποδίδουν ὑπερουράνια ἁρμονία· καὶ ἑνωμένες ἀκόμη μὲ τοὺς Ἀγγέλους στοὺς οὐρανοὺς καὶ μὲ ὅλα τὰ κτίσματα, δημιουργοῦν μεγάλη συμφωνία· πότε θὰ ἔλθη, Κύριέ μου, ἡ ὥρα, νὰ ἀκούσω μέσα στὰ ὦτα τῆς καρδιᾶς μου τὴν γλυκυτάτη φωνή σου νὰ μοῦ πῇς· «σοῦ δίνω τὴν δική μου εἰρήνη· τὴν εἰρήνη ἀπὸ τὰ πάθη· διότι ἡ φωνή σου εἶναι εὐχάριστη», σύμφωνα τὸ Ἆσμα (2,14).
Ἂν πάλι μυρίζῃς κανένα ἄρωμα ἢ λουλοῦδι εὐωδιαστό, πέρασε ἀπὸ τὴν ἐξωτερικὴ εὐωδία στὴν κρυμένη μυρωδιὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος καὶ πές· «Νά, οἱ εὐωδίες τοῦ πανευώδους ἐκείνου ἄνθους καὶ τοῦ ἀκένωτου ἐκείνου μύρου, τὸ ὁποῖο δόθηκε σὲ ὅλα τὰ κτίσματά του· κατὰ τὸ Ἆσμα ἐγὼ ἄνθος τῆς πεδιάδος, κρίνο τῶν κοιλάδων (2, 10)· καὶ πάλι· «τὸ ὄνομά σου μύρο ποὺ σκορπιέται» (1,2). Νά, ἡ τῆς πηγαίας εὐωδίας διάδοσις, ἡ ὁποία ἄφθονα πλημμυρίζει τὶς θεϊκές της πνοές, ἀπὸ τοὺς πάνω καὶ καθαρώτατους Ἀγγέλους, μέχρι τὰ τελευταῖα κτίσματα καὶ τὰ κάνει ὅλα νὰ εὐωδιάζουν, σύμφωνα μὲ τὸν Ἀρεοπαγίτη Διονύσιο (Ἐκκλησ. Ἱεραρ. κεφ. Δ´)· σχετικὰ μὲ τὴν ὁποία εὐωδία εἶπε ὁ Ἰσαὰκ στὸ υἱὸ τοῦ Ἰακώβ· «ἡ εὐωδία τοῦ υἱοῦ μου εἶναι σὰν τοῦ ἀγροῦ, τὴν ὁποία εὐλόγησε ὁ Κύριος» (Γέν. 27,27).
Πάλι, ὅταν τρῷς ἢ πίνῃς, σκέψου πὼς ὁ Θεὸς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ δίνει σὲ ὅλα τὰ φαγητὰ νοστιμάδα καὶ μόνο μὲ αὐτὸν εὐχαριστημένος, μπορεῖς νὰ πῇς: «Νὰ χαίρεσαι ψυχή μου διότι, καθὼς ἔξω ἀπὸ τὸν Θεόν σου δὲν ὑπάρχει καμμία ἀνάπαυσις, ἔτσι ἔξω ἀπὸ αὐτόν, δὲν ὑπάρχει καὶ καμμία γλυκύτητα ἢ νοστιμάδα· ὁπότε, σὲ αὐτὸν μόνο μπορεῖς νὰ εὐχαριστιέσαι, καθὼς ὁ Δαβὶδ σὲ παρακινεῖ λέγοντας «Δοκιμάστε καὶ δεῖτε πόσο καλὸς εἶναι ὁ Κύριος» (Ψαλμ. 33, 8). Καὶ ὁ Σολομώντας σὲ πληροφορεῖ λέγοντας σχετικὰ μὲ αὐτό· «ὅτι ὁ καρπὸς του εἶναι γλυκὸς στὸ λαρύγγι μου» (Ἆσμα 2,3).
Ὅταν κινήσῃς τὰ χέρια σου, γιὰ νὰ κάνῃς κανένα ἔργο, σκέψου, πὼς ὁ Θεὸς εἶναι ἡ πρώτη αἰτία ἐκείνου τοῦ ἔργου καὶ σύ, δὲν εἶσαι ἄλλο, παρὰ ἕνα ζωντανὸ ὄργανό του· στὸν ὁποῖο σηκώνοντας τὸν λογισμό σου, πὲς ἔτσι: «Πόση εἶναι ἡ χαρὰ ποὺ δοκιμάζω μέσα στὸν ἑαυτό μου, Ὕψιστε Θεὲ τοῦ σύμπαντος! Γιατὶ ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ κάνω χωρὶς ἐσένα κανένα πρᾶγμα· πράγματι, εἶσαι ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἀρχικὸς δημιουργὸς κάθε πράγματος».
Ὅταν βλέπῃς σὲ ἄλλους ἀγαθότητα, σοφία, δικαιοσύνη καὶ ἄλλες ἀρετές, κάνοντας μὲ τὸ νοῦ σου αὐτὸν τὸν διαχωρισμό, πὲς στὸν Θεό σου· «Ὦ πλουσιώτατε θησαυρὲ τῆς ἀρετῆς, πόση εἶναι ἡ χαρά μου! διότι ἀπὸ σένα καὶ διὰ σοῦ μόνου προέρχεται κάθε καλό· καὶ διότι ὅλο τὸ καλό, κατὰ σύγκρισι τῶν θείων σου τελειοτήτων, εἶναι μηδέν· σὲ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, γι᾿ αὐτὸ καὶ γιὰ κάθε ἄλλο καλὸ ποὺ ἔκανες στὸν πλησίον μου· ἀλλὰ θυμήσου, Θεέ μου, καὶ τὴ δική μου φτώχεια καὶ τὴν μεγάλη ἀνάγκη ποὺ ἔχω γιὰ τὴν ἀρετή».
Καὶ γιὰ νὰ πῶ γενικά, ὅσες φορὲς δῇς στὰ κτίσματα κάποιο πρᾶγμα νὰ σὲ ἀρέσῃ καὶ σὲ εὐχαριστῇ, μὴ σταματήσῃς σ᾿ αὐτό, ἀλλὰ πέρασε μὲ τὸν λογισμό σου στὸ Θεὸ καὶ πές· «Ἂν Θεέ μου, τὰ κτίσματά σου εἶναι τόσο ὡραῖα, τόσο χαροποιά, τόσο ἀρεστά, πόσο ἀράγε ὡραῖος, πόσο χαροποιὸς καὶ γλυκύτατος εἶσαι ἐσὺ ὁ Κτίστης ὅλων αὐτῶν»!
Ἐὰν λοιπόν, ἀγαπητέ, ἔτσι κάνῃς, μπορεῖς νὰ ἀπολαμβάνῃς τὸν Θεὸ μέσα ἀπὸ τὶς πέντε αἰσθήσεις σου καὶ νὰ ἀνεβαίνῃς πάντα ἀπὸ τὰ κτίσματα στὸν Κτίστη, μὲ τρόπο ποὺ ἡ δημιουργία τῆς κτίσεως νὰ σοῦ γίνεται μία θεολογία καὶ ἀκόμη εὑρισκόμενος σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο τῶν αἰσθήσεων, νὰ φαντάζεσαι ἐκεῖνο τὸν νοητό. Ἐπειδὴ καὶ εἶναι ἀλήθεια, ὅλος ὁ κόσμος καὶ ὅλη ἡ φύσις, δὲν εἶναι ἄλλο παρὰ ἕνας νόμος καὶ ἕνα ὄργανο κάτω ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἀόρατα βρίσκεται ὁ Δημιουργὸς καὶ τεχνίτης, ἐνεργώντας καὶ δείχνοντας τὴν τέχνη του καὶ μὲ τὰ ὁρατὰ καὶ ὑλικὰ προβάλλει τὶς ἀόρατες καὶ ἀσώματες ἐνέργειες καὶ τελειότητές του (4).
1. Γιὰ αὐτὸ ὁ μέγας ἐκεῖνος Αὐγουστίνος ἔλεγε, ὅτι, «ὅσα κτίσματα εὑρίσκονται εἰς τὸν κόσμον, ὁμιλοῦσι μὲ τοὺς ἐνάρετους ἄνδρας μὲ μίαν γλῶσσαν βουβὴν ἀληθινὰ καὶ σιωπηλήν, ἀλλὰ κατὰ πολλὰ ἐνεργητικήν, ἡ ὁποία εὔκολα ἀκούεται καὶ καταλαμβάνεται ἀπὸ αὐτοὺς καὶ τοὺς παρακινεῖ περισσότερον εἰς τὴν τοῦ Θεοῦ ἀγάπην καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ πάντα ἐβρίσκουν ἀφορμὴν νὰ λαμβάνουν καλοὺς καὶ εὐλαβητικοὺς λογισμούς». Καὶ ὁ θεολόγος Γρηγόριος λέγει· «Ὅλα δοξάζουν τὸν Θεὸ μὲ ἀλάλητες φωνές· γιὰ ὅλα εὐχαριστεῖται ὁ Θεὸς διὰ μέσου ἐμοῦ· καὶ ἔτσι ὁ ὕμνος ἐκείνων γίνεται δικός μας, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐγὼ παίρνω τὸν ὕμνο». (Λόγος εἰς τὴν Καινὴν Κυριακήν). Ὁπότε καὶ οἱ τρεῖς παῖδες πῆραν ἀφορμὴ ἀπὸ ὅλα τὰ δημιουργήματα νὰ δοξολογήσουν τὸν Κτίστη στὸν ὕμνο τους.
2. Σημείωσε ὅτι, κατὰ τὸν ἅγιο Μάξιμο, ἡ οὐσία τῶν ὑπαρκτῶν ἔχει εἰκόνα τοῦ Πατέρα, ἡ δύναμις τοῦ Υἱοῦ, ἡ ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὥστε κατὰ ὅποιον τρόπο παραθέτει αὐτὸν σὰν Θεὸ ποιητή, ὄχι μόνο πὼς εἶναι ἕνας, ἀλλὰ καὶ πὼς εἶναι Τρία.
3. Βλέπε τὸ λη´ κεφ. τῶν φυσικῶν καὶ θεολογικῶν τοῦ μεγάλου τῆς Θεσσαλονίκης Γρηγορίου στὴ Φιλοκαλίας, ποὺ λέγει ἐκεῖνος ὁ θειότατος νοῦς ὅτι τὸ ζωοποιὸ Πνεῦμα τοῦ σώματος, εἶναι ἕνας ἔρωτας νοερός, ὁ ὁποῖος προέρχεται ἀπὸ τὸ νοῦ καὶ τὸ Λόγο, καὶ ὑπάρχει στὸ λόγο καὶ στὸ νοῦ καὶ σὲ αὐτὸ ὑπάρχει τὸν λόγο καὶ τὸ νοῦ· καὶ ὅτι, σύμφωνα μὲ αὐτὸ τὸ ζωοποιὸ Πνεῦμα, ἡ νοερὰ καὶ ἡ λογικὴ ψυχή, πιὸ πολὺ ἀπὸ τοὺς Ἀγγέλους εἶναι, σύμφωνα μὲ τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ἐπειδὴ ἐκεῖνοι δὲν ἔχουν τέτοιο εἴδους ζωοποιὸ Πνεῦμα, διότι δὲν ἔχουν τὸ σῶμα τὸ ὁποῖο νὰ δίνῃ ζωή.
4. Γι᾿ αὐτό, ἀπὸ μὲν τὸ ἕνα μέρος ὁ Σολομώντας εἶπε· «ἀπὸ τὸ μέγεθος καὶ τὴν ὀμορφιὰ τῶν δημιουργημάτων, παίρνουμε τὴν ἀνάλογη ἰδέα γιὰ τὴν δημιουργία τους» (Σοφ. 13,5)· ἀπὸ δὲ τὸ ἄλλο ὁ μακάριος Παῦλος· «Μολονότι εἶναι ἀόρατες καὶ ἡ αἰώνια δύναμις τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ θεϊκή του ἰδιότητα, μποροῦσαν νὰ τὶς ἰδοῦν μέσα στὴν δημιουργία, ἀπὸ τότε ποὺ ἔγινε ὁ κόσμος» (Ρωμ. 1,20). Προσθέτουμε καὶ αὐτὸ ἐδῶ ὅτι γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ δημιουργήθηκαν, ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος, ὅλα τὰ Δημιουργήματα, μὲ λόγο καὶ μὲ σοφία, ἀπὸ δὲ τὸ ἄλλο, οἱ ἄνθρωποι πλουτίσθηκαν μὲ δύναμι λογική, μελετώντας τοὺς λόγους τῶν δημιουργημάτων, ὥστε ἀπὸ τὴ λογικὴ αὐτὴ δύναμι νὰ ἀνεβαίνουν στὴ γνῶσι καὶ μελέτη τοῦ προαιώνιου καὶ ἐνυπόστατου λόγου, ἀπὸ τὸν Ὁποῖο τὰ πάντα ἔγιναν. «Πάντα γάρ φησι, δι᾿ αὐτοῦ ἐγένετο καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν, ὃ γέγονεν» (Ἰωάν. 1,3). Ἐπειδὴ ἀπὸ τὶς αἰτίες γνωρίζουμε τὰ ἀποτελέσματα, καὶ ἀπὸ τὰ ἐπακόλουθα, τί προηγήθηκε· ὥστε φθάνει μόνο κάποιος νὰ γνωρίζει νὰ σκέφτεται σωστὰ καὶ ἀμέσως, μέσα στὴν Δημιουργία βρίσκει τὴν πίστι καὶ ἀπὸ τὰ Κτίσματα καί τοὺς μελετώμενους λόγους τῶν κτισμάτων, ἀντιλαμβάνεται καὶ πιστεύει χωρὶς ἀμφιβολία ὅτι ὑπάρχει Θεός.
Πηγή: (Ἀόρατος Πόλεμος - Μέρος 1ον - Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης), Ορθόδοξοι Πατέρες
Oυδέποτε πολιτικοί τόσο σπιθαμιαίου αναστήματος, σαν τον πρώην καταληψία της Γκράβας που παριστάνει τον πρωθυπουργό, σε τόσο λίγο χρόνο κακούργησαν τόσο πολύ σε βάρος του Έθνους.
Οι συριζαίοι φασίστες της «πολιτικής ορθότητας» και του εθνομηδενισμού θύουν και απολύουν άνευ ουσιαστικής αντιδράσεως και αντιστάσεως. Έχουν καταληφθεί από αμόκ καταστροφής των πνευματικών στηριγμάτων του Έθνους.
Οι Εφιάλτες και οι Πηλιογούσηδες της συμμορίας του Τσίπρα πρόδωσαν σήμερα και τη Μακεδονία μας.
Ήδη η αδέκαστη Ιστορία τους έχει αναγράψει με μελανά γράμματα στις δέλτους της.
Απομένει και η αντίδραση του κυρίαρχου, κατά το Σύνταγμα, ελληνικού λαού.
Ας ελπίσουμε ότι η πλειοψηφία του τελευταίου θα αναλάβη, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, τις ευθύνες της.
Υ.Γ. Αλγεινή εντύπωση προκαλεί η στάση του «συγκυβερνήτη» και εμπόρου της εθνικοφροσύνης Καμμένου που αντί να αποσύρει την εμπιστοσύνη του κόμματός του αρκέστηκε απλώς στη δήλωση πως δεν θα ψηφίσει την προδοτική συμφωνία! Είναι το ίδιο συνυπεύθυνος με τον πρωθυπουργό της αισχύνης και της ήττας!
Πηγή: Αβέρωφ
Συγκινητικές στιγμές και πνευματική ανάταση για όλους όσοι παραβρέθηκαν τις προηγούμενες ημέρες στο Άγιο Όρος, καθώς στο «Περιβόλι της Παναγιάς», έλαβε χώρα μια ιδιαίτερη βάπτιση!
Ένας από τους Αφρικανούς βασιλιάδες από την Ακτή του Ελεφαντοστού (φυλετικός βασιλιάς Tchiffi Zae Jean Gervais από τους οπλαρχηγούς Krou στην Ακτή του Ελεφαντοστού)εντάχθηκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία με το όνομα David στις 7 Ιουνίου.
Ο βασιλιάς βαφτίστηκε στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους από τον ιερομόναχο Διονύσιο.
Ο βασιλιάς Tchiffi Zie Jean Gervais υπηρετεί ως Γενικός Γραμματέας του Φόρουμ των Βασιλέων, των Πριγκίπων και των Παραδοσιακών ηγετών της Αφρικής, που ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 2008 στη Βεγγάζη της Λιβύης και έχει την έδρα του στη Σίρτη της Λιβύης.
Είναι επίσης επικεφαλής των Ηνωμένων Βασιλείων της Αφρικής, μιας «μη πολιτικής πλατφόρμας κοινωνικής ανάπτυξης που υποστηρίζει την Προεδρία και την Εθνική Κυβέρνηση, τους θεσμούς και τους λαούς για να υποστηρίξουν τα Εθνικά Σχέδια Ανάπτυξης»
Στὴ βυζαντινὴ παιδεία ἡ Ἐκκλησία κατεῖχε σημαντικὸ ρόλο. Τὰ πρῶτα γράμματα τὰ μικρὰ παιδιὰ τὰ μάθαιναν σὲ σχολεῖα ποὺ διατηροῦσε ἡ Ἐκκλησία (ἀνάγνωση, γραφή, γραμματική, ψαλμούς, μουσική, ἱερὰ ἱστορία). Μετὰ τὴ βασικὴ αὐτὴ ἐκπαίδευση ἀκολουθοῦσε ἡ γενικὴ ἐγκύκλιος παιδεία, ὅπου τὰ μεγαλύτερα παιδιὰ διδάσκονταν γραμματική, ρητορική, ποιητική, ἱστορία, φιλοσοφία καὶ μαθηματικά. Ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους συγγραφεῖς διδάσκονταν Ὅμηρο, Ἡσίοδο, Πίνδαρο, κείμενα τοῦ Δημοσθένους, τοῦ Λυσίου, βασικὲς φιλοσοφικὲς ἀρχὲς τοῦ Πλάτωνος καὶ τοῦ Ἀριστοτέλους, παράλληλα μὲ κείμενα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ (Ψαλτήριο, Παροιμίαι Σολομῶντος κ.ἄ.) καὶ τοὺς Πατέρες. Ὅσοι ἐπιθυμοῦσαν ἀνώτερες σπουδὲς μποροῦσαν νὰ φοιτήσουν σὲ πανεπιστημιακὰ ἱδρύματα ποὺ διατηροῦσαν τὸ κράτος καὶ ἡ Ἐκκλησία. Οἱ αὐτοκράτορες μερίμνησαν ἰδιαιτέρως γιὰ τὶς ἀνώτερες σπουδές. Ἤδη ἀπὸ τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο εἶχε ἱδρυθεῖ καὶ λειτουργοῦσε στὴν Κων/πολη ἀνώτερο ἐκπαιδευτήριο, τὸ ὁποῖο ἐπὶ Θεοδοσίου Β’ (425) ἀναδιοργανώθηκε καὶ ἔμελλε νὰ ἀποτελέσει κορυφαῖο ἐκπαιδευτικὸ ἵδρυμα πανεπιστημιακοῦ ἐπιπέδου, γνωστὸ ὡς Πανδιδακτήριον, μὲ συνεχῆ λειτουργία ὣς τὴν Ἅλωση τῆς Πόλεως. Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι πρὶν ἀπὸ τὴν ἵδρυση τοῦ Πανδιδακτηρίου ὑπῆρχαν σὲ ἄλλες πόλεις τῆς Αὐτοκρατορίας ἀνώτερες σχολὲς φημισμένες, ὅπως οἱ σχολὲς Φιλοσοφίας καὶ Ρητορικῆς στὴν Ἀθῆνα, τὸ «Μουσεῖον» τῆς Ἀλεξάνδρειας, ἡ Νομικὴ Σχολὴ τῆς Βηρυττοῦ, ἡ Ἀντιόχεια, ὅπου δίδασκε ὁ μέγας διδάσκαλος τῆς ρητορικῆς Λιβάνιος.
Διδασκόταν στὸ Πανδιδακτήριον ἑλληνικὴ καὶ λατινικὴ ρητορική, γραμματικὴ καὶ φιλολογία, ἡ νομικὴ ἐπιστήμη καὶ ἡ φιλοσοφία (στὰ πλαίσια τῆς ὁποίας ἐντασσόταν καὶ ἡ ἰατρική, οἱ ἰατροφιλόσοφοι). Ἡ νομοθεσία προέβλεπε κτηριακὴ ὑποδομή, κρατικὴ μισθοδοσία τῶν καθηγητῶν, τίτλους καὶ προνόμια κοινωνικά. Ἡ ἐπιλογὴ τῶν καθηγητῶν γινόταν μὲ αὐστηρὰ κριτήρια ἐπιστημονικῆς γνώσης καὶ ἤθους. Μεγάλες μορφὲς σπούδασαν καὶ ἐδίδαξαν ὡς καθηγητὲς τοῦ Πανδιδακτηρίου, ὅπως ὁ Μέγας Φώτιος, ὁ Λέων ὁ Φιλόσοφος καὶ Μαθηματικὸς (9ος αἰ), ὁ Μιχαὴλ Ψελλός, ὁ μετέπειτα Πατριάρχης Ἰω. Ξιφιλίνος (11ος αἰ), ὁ Εὐστάθιος, μητροπολίτης Θεσσαλονίκης (12ος αἰ), οἱ Γεώργιος ὁ Ἀκροπολίτης καὶ Θεόδωρος Μετοχίτης, ἀμφότεροι Μεγάγοι Λογοθέτες τοῦ κράτους, ὁ Γεώργιος Σχολάριος, γιὰ νὰ ἀναφέρουμε μερικὰ ἀπὸ τὰ πιὸ γνωστὰ ὀνόματα.
Ἡ μέριμνα τῶν αὐτοκρατόρων γιὰ τὴ διαρκῆ ἀναβάθμιση τοῦ Πανδιδακτηρίου, ποὺ μὲ τὴν ἀδιάκοπη λειτουργία του ἀπὸ τὸν 4ο ὣς τὸν 15ο αἰ. ἐλάμπρυνε τὴν πνευματικὴ ζωὴ τοῦ Βυζαντίου, ὑπῆρξε συνεχής. Προστίθενται καὶ νέες ἕδρες. Τὸν 9ο αἰ. τὸ Πανδιδακτήριο μεταφέρεται στὸ ἀνάκτορο τῆς Μαγναύρας καὶ ὑπὸ τὴν ἐποπτεία τοῦ Λέοντος τοῦ Μαθηματικοῦ δίδεται νέα ὤθηση στὴ διδασκαλία τῶν μαθηματικῶν, τῆς γεωμετρίας, τῆς ἀστρονομίας. Τὸν 11ο αἰ. ἱδρύεται ἰδιαίτερη Νομικὴ Σχολὴ στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Μαγναύρας. Παράλληλα, μὲ τὴν παρότρυνση καὶ τὴν ἐνίσχυση τῶν αὐτοκρατόρων ἱδρύονται δημόσιες βιβλιοθῆκες στὶς μεγάλες πόλεις τῆς αὐτοκρατορίας. Τὸ ἐπίπεδο τῆς μόρφωσης στὸ Βυζάντιο παρέμεινε πάντοτε ὑψηλό. Ἡ φήμη τοῦ Πανδιδακτηρίου ὡς ἀνωτέρου μορφωτικοῦ ἱδρύματος ξεπερνοῦσε τὰ ὅρια τῆς αὐτοκρατορίας. Στὴν ὕστερη περίοδο τοῦ Βυζαντίου πολλοὶ Δυτικοευρωπαίοι, κυρίως Ἰταλοί, ἔρχονται στὴν Κων/πολη γιὰ νὰ συμπληρώσουν τὶς σπουδές τους, ἐνῷ πολλοὶ λόγιοι τοῦ Βυζαντίου, καθηγητὲς καὶ δάσκαλοι πανεπιστημιακοί, καταφεύγουν στὴν Δύση καὶ διδάσκουν στὶς ἀκαδημῖες τῆς Ρώμης, τῆς Φλωρεντίας, τῆς Πάδοβας, τοῦ Παρισίου. Ἔτσι, λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση, τὸ Πανδιδακτήριο καθίσταται γέφυρα γνώσεως καὶ ἀνθρωπιστικῆς παιδείας μεταξὺ Δύσεως καὶ Ἀνατολῆς.
Αὐτὴ ἡ γόνιμη σύζευξη ἑλληνισμοῦ καὶ χριστιανισμοῦ ὑπῆρξε μία εὐτυχὴς συνάντηση γιὰ τὸν πολιτισμὸ ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴ διαμόρφωση μίας νέας ἑλληνικότητας τῶν Μέσων Χρόνων. Οἱ Μεγάλοι Καππαδόκες Πατέρες τοῦ 4ου αἰ. εἶχαν φοιτήσει στὶς περίφημες ἐθνικὲς σχολὲς τῶν Ἀθηνῶν καὶ τὰ ἔργα τους εἶναι γεμάτα ἀπὸ παραπομπὲς σὲ κλασσικοὺς συγγραφεῖς. Μάλιστα, ὁ Μέγας Βασίλειος ἔγραψε εἰδικὴ πραγματεία γιὰ τὴν ὠφέλεια τὴν προερχόμενη ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ γραμματεία («Πρὸς τοὺς νέους, ὅπως ἂν ἐξ ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο γραμμάτων», P.G. 31, 564-589).
Ἡ ἐκτίμηση τῆς παιδείας καὶ ἡ ἐνασχόληση μὲ αὐτὴν ἦταν φυσικὸ νὰ ὁδηγήσει σὲ μία τεράστια παραγωγὴ ἔργων θεολογικῶν, φιλοσοφικῶν, λογοτεχνικῶν, μὲ πηγὴ ἐμπνεύσεως τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ πρότυπο φιλολογικὸ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ γραμματεία. Μπροστὰ στὴν ἀνάγκη τῆς Ἐκκλησίας νὰ ὑπερασπισθεῖ τὴν ὀρθὴ πίστη ἀπὸ τὶς αἱρετικὲς κακοδοξίες καὶ τὶς κατηγορίες τῶν ἐθνικῶν, ἀναπτύχθηκε μία ἐκκλησιαστικὴ γραμματεία ποὺ κάλυπτε πολλοὺς τομεῖς: ἀπολογητική, ἀντιρρητική, ἀντιαιρετική, δογματική, ἑρμηνευτικὴ τῶν Ἁγίων Γραφῶν, ὁμιλητική, κηρυγματική, ρητορική, ὑμνολογία, ποιητική, ἁγιολογική, συναξαριακή, λόγοι ἐπίσημοι, ἐγκωμιαστικοί, πανηγυρικοί, ποιμαντικὲς ἐπιστολὲς κ.ἄ.
Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας εἶχαν εὐρεῖα μόρφωση, θεολογικὴ καὶ φιλοσοφική, εὐρύτερα ἀνθρωπιστική, καὶ αὐτὸ φαίνεται τόσο ἀπὸ τὶς σπουδές τους ὅσο καὶ ἀπὸ τὰ γραφόμενά τους. Εἶναι γνωστὸν π.χ. ὅτι ὁ Μέγας Βασίλειος καὶ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος εἶχαν φοιτήσει στὴν Ἀθῆνα, καὶ εἶχαν διδάσκαλο τὸν φημισμένο ρήτορα καὶ φιλόσοφο Λιβάνιο, καὶ παράλληλα εἶχαν γνώσεις ἰατρικῆς, ἀστρονομίας, γεωμετρίας. Στὰ κείμενά τους ὑπάρχει πλῆθος παραπομπῶν σὲ ἀρχαίους συγγραφεῖς, ἡ δομή τους θυμίζει ρητορικὰ σχήματα τῶν ρητόρων τῆς ἀρχαιότητας (ὄχι τυχαίως ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀπεκλήθη ὡς «ὁ χριστιανὸς Δημοσθένης»). Ὁ Μέγας Βασίλειος «Εἰς τὴν Ἑξαήμερον» περιέχει πολλὰ στοιχεῖα ποὺ φανερώνουν βαθειὰ ἐπιστημονικὴ γνώση τῆς κοσμολογίας καὶ τῆς ἀστρονομίας. Ὁ Συνέσιος, ἐπίσκοπος Πτολεμαΐδος τῆς Κυρήνης, βαθὺς γνώστης τῆς πλατωνικῆς φιλοσοφίας, τῆς ἀριθμητικῆς καὶ τῆς γεωμετρίας, διατηροῦσε ἐπαφὴ καὶ ἀντήλλασσε ἀπόψεις μὲ τὴν ἐθνικὴ Ὑπατία, τὴ μεγάλη μαθηματικὸ τῆς Ἀλεξάνδρειας.
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνὸς ἔγραψε χιλιάδες στίχους σὲ ἄπταιστη ὁμηρικὴ γλῶσσα καὶ σὲ ὁμηρικὸ δακτυλικὸ ἑξάμετρο, ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης στὰ ἔργα του φανερώνεται βαθὺς γνώστης τῆς φιλοσοφικῆς καὶ ἀνθρωπολογικῆς ὑποστάσεως τῶν ἀνθρώπων. Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας στὰ δογματικὰ καὶ ἑρμηνευτικά του ὑπομνήματα χρησιμοποιεῖ πλῆθος παραπομπῶν σὲ Ἕλληνες συγγραφεῖς. Μορφωμένοι καὶ λόγιοι ἱεράρχες μερίμνησαν ἰδιαιτέρως γιὰ τὴ διάσωση καὶ τὴ διάδοση τῆς ἑλληνικῆς παιδείας. Μποροῦμε νὰ ἀναφέρουμε τὸν πατριάρχη Μέγα Φώτιο, τὸν πανεπιστήμονα αὐτόν, τὸν βυζαντινὸν Ἀριστοτέλη, ὅπως τὸν ἀποκαλεῖ ὁ Krumbacher, ὁ ὀποῖος μὲ τὴ «Μυριόβιβλό» του διασώζει ἀποσπάσματα ἀπωλεσθέντων ἔργων κλασσικῶν συγγραφέων, ποὺ τὰ παρουσιάζει καὶ τὰ ἀξιολογεῖ φιλολογικά, καὶ μᾶς πληροφορεῖ γιὰ τὸν κάθε συγγραφέα.
Τὸ ἔργο τοῦ Φωτίου συνέχισε ὁ μαθητής του Ἀρέθας, ἐπίσκοπος Καισαρείας (9ος αἰ), ὁ ὁποῖος ὀργάνωσε εἰδικὸ ἐπιτελεῖο καὶ μὲ συνεργάτες του ἐπιδόθηκε στὴ συλλογὴ ἑλληνικῶν χειρογράφων, τὴν ἀντιγραφή τους καὶ παράλληλα τὸν ὑπομνηματισμὸ καὶ τὴν φιλολογικὴ κριτικὴ τῶν κειμένων. Κώδικες μὲ σχόλια τοῦ Ἀρέθα ἀναφερόμενα στὸ σύνολο σχεδὸν τῆς ἑλληνικῆς γραμματείας καὶ οἱ σημειώσεις του στὰ χειρόγραφα ἀποδεικνύουν τὴν εὐρεῖα κλασσικὴ παιδεία καὶ τὸ γνήσιο φιλολογικὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες συγγραφεῖς. Τὴν ἴδια ἐποχὴ (9ος αἰ) στὴν Μονὴ Στουδίου ὁ Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ὀργανώνει εἰδικὸ ἐργαστήριο περισυλλογῆς καὶ ἀντιγραφῆς ἀρχαίων χειρογράφων (βιβλιοθήκη, scriptorium) καὶ τὸ ἴδιο συμβαίνει σὲ πολλὲς μονὲς (Πάτμου, Ἁγίου Ὄρους, Μετεώρων, Ἁγίας Αἰκατερίνης Σινᾶ, μονὲς ποὺ σήμερα κατέχουν τὶς μεγαλύτερες διασωθεῖσες συλλογὲς ἑλληνικῶν χειρογράφων).
Τὸν 12ο αἰ. δεσπόζει ἡ μορφὴ τοῦ ἁγίου Εὐσταθίου, ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης. Κάτοχος σὲ βάθος τῆς κλασσικῆς παιδείας, συνεχίζει τὴ φιλολογικὴ παράδοση τῶν προκατόχων του λογίων ἱεραρχῶν. Τὰ σχόλιά του, τὰ προλεγόμενα καὶ οἱ παρεκβολές του στὰ ὁμηρικὰ ἔπη διατηροῦν τὴν ἐπιστημονική τους ἀξία ὣς τὶς μέρες μας καὶ μελετῶνται ἀπὸ τοὺς σύγχρονους φιλολόγους, ἐνῷ σημαντικὸ γιὰ φιλολογικὴ ἐπιστήμη εἶναι τὸ λεξικογραφικὸ ἔργο τοῦ Σουΐδα (10ος αἰ). Ἀλλὰ καὶ οἱ μεγάλες πόλεις διαθέτουν δημόσιες βιβλιοθῆκες.
Ἡ μεγαλύτερη καὶ πλουσιότερη ἦταν αὐτὴ τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἀξιόλογες ἀτομικὲς συλλογὲς χειρογράφων διέθεταν καὶ οἱ λόγιοι τῆς ἐποχῆς. Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι πολλὰ ἑλληνικὰ χειρόγραφα καταστράφηκαν μὲ τὴν Ἅλωση τῆς Πόλεως ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους (1204). Ἀλλὰ καὶ ἡ πλειοψηφία τῶν αὐτοκρατόρων τοῦ Βυζαντίου εἶχαν ἀξιόλογη παιδεία καὶ πολλοὶ ἐξ αὐτῶν συνέγραψαν δικά τους ἔργα. Ὁ Θεόδωρος Β’ Λάσκαρις, αὐτοκράτωρ τῆς Νικαίας (1254-1258), συνέγραψε θεολογικὲς καὶ φιλοσοφικὲς μελέτες, ἐνῷ τὸ ἀριστούργημά του εἶναι ὁ Μέγας Παρακλητικὸς Κανὼν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Ὁ Ἰωάννης ΣΤ’ Καντακουζηνὸς (1341-1355) συμμετεῖχε ἐνεργὰ στὴν ἡσυχαστικὴ ἔριδα τῆς ἐποχῆς, στὶς θεολογικὲς συζητήσεις ποὺ ἐγίνοντο, ἐνῷ συνέγραψε πραγματεία ὑπὲρ τῶν ἡσυχαστικῶν ἀπόψεων καὶ κατὰ τῆς κακοδοξίας τοῦ Βαρλαάμ, λόγους ἀντιρρητικοὺς κατὰ Ἰουδαίων καὶ Μωαμεθανῶν, Βυζαντινὴ Ἱστορία σὲ 4 βιβλία. Ἐγκατέλειψε τὸν αὐτοκρατορικὸ μανδύα γιὰ νὰ ἐνδυθεῖ τὸ μοναχικὸ ράσο. Θεωρεῖται ὁ θεολογικότερος τῶν αὐτοκρατόρων.
Ὁ Μανουὴλ Β’ Παλαιολόγος (1391-1425) συνέγραψε καὶ αὐτὸς θεολογικὲς πραγματεῖες (Περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος) καὶ ἀντιρρητικοὺς κατὰ τοῦ μωαμεθανισμοῦ, καθὼς καὶ ὕμνους, τροπάρια, προσευχές. Βλέπουμε λοιπὸν ὅτι στὸ Βυζάντιο ἐπικρατεῖ τὸ πρότυπο τοῦ πεπαιδευμένου βασιλέως, τοῦ αὐτοκράτορος φιλοσόφου, τοῦ ἡγεμόνος ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὰ διοικητικά του καθήκοντα ἔχει καὶ ἄλλα ἐνδιαφέροντα κοινωνικὰ καὶ ἀνθρωπιστικά. Δίπλα στοὺς αὐτοκράτορες στέκονται ἰσότιμα στὸ πλευρό τους ἀξιόλογες αὐτοκράτειρες μὲ ἀνάλογα πνευματικὰ ἐνδιαφέροντα. Ἀκόμη καὶ λίγα χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση, ὑπάρχουν αὐτοκράτορες Παλαιολόγοι μὲ ἀνθρωπιστικὰ ἐνδιαφέροντα καὶ θεολογικὲς προσεγγίσεις διαλεγόμενοι μὲ τὴ δυτικὴ σκέψη καὶ τὸ Ἰσλάμ. Τὸ πρότυπο τοῦ ἡγεμόνος ἀνθρωπιστῆ, προστάτη τῶν τεχνῶν καὶ τῶν γραμμάτων, ποὺ θὰ ἐπικρατήσει στὴν Ἰταλικὴ Ἀναγέννηση μὲ τοὺς Μεδίκους, Σφόρτσα κ.ἄ., ἔχει προηγηθεῖ ἱστορικὰ κατὰ πολλοὺς αἰῶνες ἐνσαρκούμενο στοὺς βυζαντινοὺς Ρωμαίους αὐτοκράτορες καὶ μάλιστα σὲ δύσκολες ἱστορικὰ περιόδους.
Νικήτας Χωνιάτης ἤ Ἀκομινᾶτος (περ.1155-1216), ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους ἱστορικοὺς, ὄντας αὐτόπτης μάρτυρας τῆς κατάληψης τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους στὶς 13 Ἀπριλίου 1204.
Νὰ ὑπενθυμίζουμε ἁπλῶς συγκριτικὰ ὅτι στὴ Δύση ἡγεμόνες καὶ βασιλεῖς μεγάλων κρατῶν μετὰ δυσκολίας ἤξεραν πολλὲς φορὲς γραφὴ καὶ ἀνάγνωση. Ὅταν στὴν Ἀνατολὴ ὑπῆρχαν πεπαιδευμένοι λόγιοι αὐτοκράτορες, στὴ Δύση ἐπικρατοῦσε τὸ πυκνὸ σκοτάδι, κοινωνικὸ καὶ πνευματικό, τῶν μαύρων χρόνων τοῦ Μεσαίωνα. Στὴν ἕως τώρα παρουσίαση διαφόρων τομέων τῆς βυζαντινῆς κοινωνίας, διαπιστώσαμε ὅτι αὐτὴ διακρινόταν ἀπὸ ἀξιοζήλευτικη πνευματικὴ καὶ πολιτιστικὴ ζωτικότητα καὶ δημιουργικότητα σὲ ὁλόκληρο τὸ φάσμα της. Ἀκόμη καὶ στὴν ὕστερη φάση τῆς αὐτοκρατορίας, ποὺ ἐδαφικά, οἰκονομικὰ καὶ στρατιωτικὰ ἦταν ἐξασθενημένη, ἐμφάνιζε ἀξιόλογη πνευματικὴ ἰκμάδα, μία τελευταία Παλαιολόγεια ἀναγέννηση. Μὲ τὴν Ἅλωση τῆς Πόλεως (1453), ποὺ σηματοδότησε τὸν θάνατο τῆς Αὐτοκρατορίας, δὲν σήμανε ταυτόχρονα καὶ τὸ τέλος τοῦ πολιτισμοῦ της. Τὸ Πατριαρχεῖο Κων/πόλεως καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος ἀπετέλεσαν τὸ συνεκτικὸ σημεῖο ἀναφορᾶς τῶν ὑπόδουλων , ποὺ μὲ τὸ θρησκευτικό τους κῦρος καὶ τὴν πνευματική τους ἀκτινοβολία ἐξακολουθοῦν νὰ ἐπηρεάζουν τὸν ὀρθόδοξο κόσμο. Τὸ Βυζάντιο ἐξακολούθησε νὰ ὑπάρχει καὶ μετὰ τὴν Ἅλωση ὡς πολιτισμός, ὡς πίστη, ὡς τρόπος ζωῆς, ὥστε δικαίως ὁ Ρουμάνος ἱστορικὸς N. Iorga νὰ μιλάει γιὰ «τὸ Βυζάντιο μετὰ τὸ Βυζάντιο» ( Byzance apres Byzance).
Ἀλλὰ καὶ στὴ Δύση τὸ ὕστερο Βυζάντιο μετέδωσε τὴν τελευταία του πνευματικὴ ἀναλαμπή. Λόγιοι λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση κατέφυγαν φυγάδες στὴ Δύση μεταφέροντας μαζί τους χειρόγραφα μὲ ἀρχαιοελληνικὰ κείμενα, ἀναζωπυρώνοντας τὸ ἐνδιαφέρον τῶν Δυτικῶν γιὰ τὴν μελέτη τῶν κλασσικῶν συγγραφέων τῆς ἑλληνικῆς ἀρχαιότητας στὴν σκέψη τοῦ Πλάτωνος καὶ τὴν ἐκμάθηση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Λόγιοι ὅπως οἱ Μανουὴλ Χρυσολωρᾶς, Πλήθων Γεμιστός, Βησσαρίων, Δήμ. Χαλκοκονδύλης, Ἰω. Ἀργυροπουλος, Ἰανὸς Λάσκαρις, δίδαξαν σὲ Πανεπιστήμια τῆς Ρώμης, τῆς Πάδοβας, τῆς Φλωρεντίας, τοῦ Παρισίου, τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ φιλοσοφία, συνέβαλαν στὴν ἵδρυση τῆς Πλατωνικῆς Ἀκαδημίας τῆς Φλωρεντίας, συμμετεῖχαν στὴ συγκέντρωση χειρογράφων, τὴν ἀντιγραφή τους καὶ τὴν μετάφραση σὲ ἄλλες γλῶσσες.
Ἔτσι λοιπὸν οἱ λόγιοι αὐτοὶ «φυγάδες», καθὼς σκορπίσθηκαν στὶς χῶρες τῆς Δύσεως, ἔγιναν οἱ φορεῖς τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος καὶ οἱ πρόδρομοι τοῦ κοσμοπολίτικου ἰδεώδους. «Στὴν εὐρωπαϊκὴ σύνθεση τὸ Βυζάντιο, πραγματικὴ «Πρωτο Εὐρώπη», προσέφερε στὴ Δύση μὲ τὸν θάνατό του τὰ ἀνθρωπιστικὰ ἐκεῖνα στοιχεῖα ποὺ διαμόρφωσαν τὰ κύρια χαρακτηριστικὰ τοῦ νεότερου κόσμου (Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, Ἐκδοτικὴ Ἀθηνῶν, τομ. Ι΄, σελ. 357), βοηθῶντας τὴ Δύση νὰ ἀνακαλύψει ξανὰ τὴν πολιτιστική της ταυτότητα στὴν κληρονομιὰ τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ ἀνθρωπισμοῦ καὶ νὰ προχωρήσει στὴν Ἀναγέννηση τῶν Γραμμάτων καὶ τῶν Τεχνῶν ἀφήνοντας πίσω της τὸν σκοτεινὸ Μεσαίωνα.
Πηγή: Ενωμένη Ρωμηοσύνη
(Τὸ παρακάτω ἄρθρο δημοσιεύτηκε πρὶν ἀπὸ τρία χρόνια ἀκριβῶς. Πιστεύουμε πὼς τὸ μήνυμά του ἔχει κάποια διαχρονικότητα καὶ τὸ ἐπαναδημοσιεύουμε).
Δὲν εἶναι “pride parade” (παρέλαση ὑπερηφάνειας). Εἶναι μᾶλλον δημόσια δήλωση καὶ ἐπισφράγιση τῆς ἤδη ἐπιτελούμενης αὐτοκαταστροφῆς τους. Ναί. Παράλληλα εἶναι καὶ ἔμμεση, ἀπεγνωσμένη αἴτηση ἀκρόασης ἀλλὰ καὶ βοήθειας. Χρειάζονται βοήθεια οἱ ψυχές. Ποιὸς νὰ τοὺς βοηθήσει ὅμως, ὅταν ἔχουν κλειστά τα αὐτιὰ τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς τους; Τὸ γνωρίζουν πολὺ καλὰ οἱ «αὐτόχειρες» καὶ δὲν εἶναι δύσκολο νὰ τὸ ὁμολογήσουν, ἂν τοὺς προσεγγίσει κάποιος καὶ συζητήσει εἰλικρινὰ μαζί τους. Εἶναι ἕνας τρόπος ὁριστικῆς δήλωσης «αὐτοκτονίας» ψυχικῆς καὶ κατὰ δεύτερο λόγο σωματικῆς. Εἶναι ἀπόλυτα ἐγωιστικὴ ἐνέργεια.
Εἶναι δὲ καὶ πράξη πρόκλησης καὶ μωρίας. Διότι μοιάζει μ΄ αὐτὸ ποὺ κάνουν τὰ μικρὰ παιδιά, ὅταν θυμώνουν ἀπὸ τὸν ἔλεγχο ποὺ τοὺς γίνεται. Χτυπᾶνε τὸ κεφάλι τους στὸν τοῖχο, πέφτουν κάτω καὶ λερώνονται, γκρεμίζουν, κάνουν ὅ,τι μποροῦν, γιὰ νὰ τρομάξουν τοὺς γονεῖς, γιὰ νὰ τοὺς κάνουν νὰ τὰ προσέξουν. Ἡ διαφορὰ ἐδῶ ὅμως εἶναι πὼς ξέρουν οἱ πάσχοντες ὅτι δὲν ὁδηγεῖ πουθενὰ αὐτὸ ποὺ κάνουν. Ξέρουν ἐπίσης ὅτι ὑπάρχει δρόμος ἐπιστροφῆς, ἀσχέτως σὲ ποιὰ κατάσταση βρίσκεται ὁ καθένας καὶ δὲν τὸν θέλουν, διότι...
τοὺς ἔχει δεμένους γερὰ ὁ ἐγωισμός τους.
Γιατί ὅμως νὰ συμβαίνει αὐτό; Κατὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο (Ρωμ.α΄,25-27), ὁ ἄνθρωπος ἐκπίπτει σ΄ αὐτὴν τὴν κατάσταση, ἀφοῦ πρῶτα ἐγκαταλείψει τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ. Καὶ σχολιάζει ὁ Θεοδώρητος: «Εἶναι ταιριαστὴ ἡ παρανομία μὲ τὴ δυσσέβεια (τὴν ἀλλοίωση τῆς ἀλήθειας). Διότι, ὅπως ἀντικατέστησαν τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ ψέμα, ἔτσι μετέβαλαν τὴν νόμιμη ἐπιθυμία τῆς σαρκικῆς ἀπόλαυσης σὲ παράνομη».
Εἶναι δύσκολο νὰ πιστέψει κανεὶς πὼς μπορεῖ νὰ γίνει εὔκολα ἡ μετάβαση στὸ παρὰ φύση. Εἶναι ἄλλο πράγμα ἡ ὑπερβολή, ὅταν γίνεται ὡς τάση κορεσμοῦ κάποιας φυσικῆς ἀνάγκης-διεργασίας, ἐνστικτωδῶς, χωρὶς ἐγκράτεια, καὶ ἄλλο, ὅταν περνάει στὸ παρὰ φύση. Λειτουργεῖ ὁ ἄνθρωπος ἔξω ἀπὸ τὴ φύση του, ἔξω ἀπὸ τὸν ἑαυτό του. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀξιοπρέπεια. Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ αὐτοταπεινώνεται, νὰ παραδίνεται ὡς ἄθυρμα στὶς ἁμαρτωλὲς καὶ ἐξουθενωτικὲς ἐπιθυμίες τὶς δικές του καὶ τοῦ ἑτέρου καὶ νὰ καθίσταται ἀντικείμενο δυστυχές, ἐλαυνόμενο ἀπὸ τὰ πάθη ἐντεῦθεν κακείθεν. Νὰ πάσχει ἀπὸ ἀπώλεια τῆς αὐτοσυνειδησίας καὶ νὰ περιφέρεται ὡς ζωντανὸ πτῶμα. Θὰ διαφυλάξει, θὰ περιφρουρήσει αὐτὸ τὸ κάτι, ποὺ τὸν ξεχωρίζει ὡς ἰδιαίτερο πλάσμα καὶ πρόσωπο, ποὺ τοῦ δίνει οὐσιαστικὴ χαρὰ νὰ γεύεται τὰ τόσα θαυμάσια τῆς ζωῆς. Οὐσιαστικά το παρὰ φύση εἶναι αὐτὸ ποὺ δὲν εἶναι φυτεμένο στὸν ἄνθρωπο γιὰ τὴν φυσικὴ καὶ φυσιολογικὴ ζωή.
Θέλουν νὰ πάρουν καὶ ρεβὰνς ἀπὸ κάπου, ἀπὸ κάποιον. O καθένας τοὺς ἔχει τὸ λόγο του. Ἔτσι βρέθηκαν μὲ τὸν ἴδιο πόνο, μὲ τὴν ἴδια «βαριὰ ἀρρώστια» καὶ εἶπαν νὰ ἀλληλοπαρηγορηθοῦν στὸν κοινὸ πόνο καὶ στὴν ἀπόγνωσή τους καὶ νὰ φωνάξουν. Ἴσως νὰ μὴν ἔχουν συνειδητοποιημένο τὸ στόχο. Δὲν ἔχει σημασία αὐτό. Εἶναι ἀδύνατο νὰ μὴν ἔχουν βιώσει κάποιο δυνατὸ χτύπημα, κάποια δυνατὴ ἐμπειρία στὴ ζωή τους, ποὺ τοὺς κλόνισε, τοὺς ταρακούνησε, τοὺς «χάλασε». Ἀποστερήθηκαν τουλάχιστον τὴν ἀναγκαία φυσικὴ ἀγάπη κι αὐτὸ ἦταν καθοριστικὸ στὴ συνέχεια, ὥστε νὰ ἐξοκείλουν καὶ νὰ ὁδηγηθοῦν στὴ συγκεκριμένη στάση ζωῆς, ἀναζητώντας τὴν πλήρωση τοῦ κενοῦ μὲ κίβδηλα ὑποκατάστατα. Κι ἂν ἦταν εὐαίσθητες ψυχές, χωρὶς θεμέλια ἠθικά, πνευματικὰ καὶ δὲν βρῆκαν στήριγμα, κατανόηση, ἀγάπη, συναντίληψη, (συμπαράσταση), ὁδηγήθηκαν σ΄ αὐτὴν τὴν αὐτοκαταστροφικὴ συμπεριφορά. Διότι, τελικὰ ναί, ἀποδέκτης αὐτῆς τῆς συμπεριφορᾶς εἶναι ὁ ἐαυτός τους. Εἶναι ἡ αὐτοκαταστροφή. Πρῶτα ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς, καθιστώντας μαρτυρικὴ τὴ ζωή, ἄσχετα ἂν τὸ πιστεύουν ἢ ὄχι καὶ κατὰ δεύτερο λόγο καὶ τοῦ σώματος μὲ τὶς ὅποιες συνέπειες.
Γι΄ αὐτὸ χρειάζεται προσέγγιση ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ, στὴν κάθε ψυχή, ὅπου εἶναι δυνατόν. Ἡ χριστιανικὴ ἀντιμετώπιση μᾶς ἐνδιαφέρει, ὄχι οἱ γενικότητες. Ὁ χριστιανὸς δὲν ἀντιπαθεῖ τὸν ἄρρωστο ἀλλὰ τὴν ἀρρώστια. Αὐτὸ εἶναι ξεκάθαρος κανόνας. Ἔτσι θέλουμε νὰ τοὺς βλέπουμε, νὰ τοὺς προσεγγίζουμε καὶ νὰ τοὺς τὰ λέμε. Ὅποιος ἔχει συγγενῆ, γνωστό, φίλο, ἃς τὸν πλησιάσει. Ἔχουν μεγάλη ἀνάγκη. Δὲν μπορεῖ νὰ μὴν πνίγονται ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο ποὺ τοὺς ἔχει περιζώσει. Τουλάχιστον ὅσοι συμβαίνει νὰ εἶναι θύματα αὐτῆς τῆς ἐνορχηστρωμένης παγκόσμιας καταστροφικῆς κίνησης.
Χρειάζονται θεραπεία. Ἂν καὶ ὅσοι τὴ δέχονται. Ἂν ἔχει σκληρύνει ἡ καρδιὰ τόσο πολὺ ἢ ἡ συνήθεια τοῦ πάθους ἔχει κατακυριεύσει τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, τότε εἶναι δύσκολά τα πράγματα. Συμβαίνει ὁ ἄνθρωπος νὰ εἶναι ἄρρωστος καὶ νὰ μὴ θέλει νὰ τὸ παραδεχτεῖ. Ἐπιπλέον νὰ καυχιέται γιὰ τὴν ἀρρώστιά του. Γὶ΄ αὐτοὺς γράφει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος: «Εἶναι φοβερὸ νὰ κάνει κάποιος αἰσχρὰ πράγματα. Ὅταν τὰ κάνει καὶ αἰσθάνεται ντροπὴ γὶ΄ αὐτά, τότε μειώνεται στὸ μισὸ ἡ αἰσχρότητά τους. Ὅταν ὅμως τὰ κάνει καὶ καυχιέται, τότε φτάνει στὴ βαριὰ κατάσταση τῆς ἀναισθησίας».(Ι. Χρυσόστομος, Φιλιπ.γ, 19. Ὑπόμνημα Τρεμπέλα).
Πάντως στὴν κατάσταση ποὺ εἶναι οἱ συνάνθρωποί μας, πιθανότερο εἶναι νὰ ταπεινωθοῦν καὶ νὰ συνέλθουν μὲ ἕνα λόγο ἀλήθειας, παρὰ μὲ τὴν ἀποπομπὴ καὶ τὴν ἀπαξίωση. Δὲν αἰσθάνονται τὴν ντροπὴ ποὺ νομίζουμε, διότι ἤδη τὴν ἔχουν χάσει. Καὶ τὸ ξέρουν καλὰ πὼς δὲν ἔχουν νὰ χάσουν τίποτα, ἀφοῦ ἤδη ἔχουν χαμένα τὰ πάντα.
Ἔτσι εἶχε καταντήσει ὁ κόσμος τὴν ἐποχὴ τοῦ Νῶε. Στὴ Γένεση (κεφ. στ, 3): «Καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς΄ οὐ μὴ καταμείνη τὸ πνεῦμα μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις εἰς τὸν αἰώνα διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας…», ὁ ἅγιος Χρυσόστομος σχολιάζει: «Πνεῦμα ἐδῶ ὀνόμασε τὴν προνοητική του δύναμη, προαναγγέλλοντας τὴν καταστροφή τους, ἐπειδὴ κατάντησαν αὐτοὶ νὰ εἶναι σάρκες, δηλαδή, νὰ καταδαπανοῦν τὸν ἑαυτό τους σὲ σαρκικὰ πράγματα, σὰν νὰ ἔχουν μόνο σάρκα καὶ ἀπέμειναν χωρὶς ψυχή».
Ζοῦν χωρὶς ψυχή!!! Δὲν εἶναι μαρτύριο αὐτό;
Πηγή: Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό
Φωτογραφία τῆς Nelly, ἑλληνικὴ ὕπαιθρος
Ἡ Νέα Τάξη, ἡ λεγόμενη Παγκοσμιοποίηση, τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχει ἐντείνει τὶς προσπάθειές της, ὥστε νὰ μὴν ἀφήσει τίποτα ὄρθιο στὴν Ἑλληνορθόδοξη Ἑλλάδα. Μηχανεύεται τὰ πάντα καὶ ἔχει δυστυχῶς συμπαραστάτες ντόπιους, ἑλληνόφωνους ἀξιωματούχους ποὺ αὐτοαποκαλοῦνται μεταμοντέρνοι, ὀπαδοὶ τῆς ὕστερης Νεωτερικότητας, τῆς πολιτισμικότητας καὶ τοῦ διεθνισμοῦ καὶ χλευάζουν κάθε ἑλληνορθόδοξη παραδοσιακὴ ἐθνικὴ ἀξία. Στὸ στόχαστρο ἔχουν μπεῖ ἡ Ὀρθοδοξία, τὸ Ἔθνος, τὸ σχολεῖο καὶ ἡ οἰκογένεια. Δηλαδή, ἡ μεθόδευσή τους τείνει νὰ ἀνατρέψει ἐκ βάθρων τὸν ἐκκλησιαστικό, ἐθνικό, ἐκπαιδευτικὸ καὶ οἰκογενειακὸ ἱστὸ τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ὥστε τὸ ἑπόμενο βῆμα νὰ εἶναι, ὅπως πιστεύουν καὶ ἐπιδιώκουν, ἡ καταβαράθρωση ὅλων τῶν θεσμῶν καὶ τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν καὶ κατὰ συνέπεια ἡ διάλυση τῆς ἀπαραίτητης συνοχῆς τοῦ κράτους, ἀφοῦ θὰ τὸ ἔχουν στερήσει ἀπὸ τὶς ζωογόνες ρίζες του, μεταξὺ τῶν ὁποίων τὸ ζωντανότερο κύτταρο ποὺ εἶναι ἡ οἰκογένεια καὶ ποὺ ἀποτελεῖ τομέα ἰδιαίτερα καθαγιασμένο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀφοῦ ἡ θεμελίωσή της στηρίζεται στὸ ἱερὸ μυστήριο τοῦ γάμου.
Αὐτόν, λοιπόν, τὸν ἱερὸ πολιτειακὸ θεσμὸ ἐπιχειρεῖ νὰ ἐξολοθρεύσει ἡ Νέα Τάξη, γιατί ἡ ἱερότητά του στέκεται, μοναδικὸ ἴσως, ἐμπόδιο στὰ καταχθόνια σχέδιά της μετὰ τὴν εὐχερῆ διείσδυσή της στὰ σχολεῖα καὶ σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες τῆς ἐκπαίδευσης, τὶς ὁποῖες καὶ ἔχει ἁλώσει. Δὲν περνᾶ ἁπλὰ μία δοκιμασία σήμερα ὁ θεσμὸς τῆς οἰκογένειας, ὅπως συνηθίζουν νὰ γράφουν, στὰ πλαίσια μίας γενικότερης δοκιμασίας θεσμῶν. Δὲν εἶναι ἁπλὰ ἕνας θεσμὸς ἡ οἰκογένεια, ἀλλὰ ἡ ρίζα τῆς κοινωνίας, ὁ πρωταρχικὸς πυρῆνας της. Γνωρίζουν οἱ κακόβουλοι ὅτι, ἅμα σαπίσει ἡ ρίζα, θὰ σαπίσει καὶ ὁ καρπός, καὶ καρπὸς τῆς οἰκογένειας εἶναι τὰ παιδιὰ ὡς νίκη πάνω στὸ θάνατο. Κατὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο, χριστιανικὸ σπίτι ἴσον ἐκκλησία καὶ μέσα σ΄ αὐτὸ οἱ γονεῖς ἀνατρέφουν τὰ παιδιὰ μὲ τὴν κρυφὴ ἐλπίδα νὰ τὰ μετατρέψουν σὲ ἀγγέλους. Στὸν χῶρο τῆς πατρικῆς ἑστίας μὲ τὴν ἕνωση τῶν δύο προσώπων καὶ τὴν παρουσία τῶν παιδιῶν καλλιεργεῖται ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ἀγωγὴ ποὺ στηρίζεται στὰ ἑλληνορθόδοξα ἤθη καὶ ἔθιμα, μὲ κύρια χαρακτηριστικὰ τὴν πατροπαράδοτη σεμνότητα, τὴν ἀνθρωπιά, τὴν καλωσύνη, τὴν ἀξιοπρέπεια, τὴν εὐγένεια. Αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικά, ὅμως, γνωρίσματα τῆς ἑλληνικῆς οἰκογένειας ἡ Νέα Τάξη, μὲ τὶς ἐπιταγές της, θέλει νὰ τὰ καταστρέψει, ὥστε ἀλλοιώνοντας τὸν ἱστὸ τῆς κοινωνίας καὶ τοῦ κράτους, ν΄ ἀφήσει ἕρμαια στὶς διαθέσεις της τὴ μάννα, ποὺ εἶναι ἡ ψυχὴ τῆς οἰκογένειας, τὸν πατέρα, σκέπη καὶ προστασία της καὶ κυρίως τὰ παιδιά.
Τὸ διαβρωτικό της ἔργο τὸ ξεκινάει ἀπὸ τὴ γυναίκα ποὺ θέλει ὁλοκληρωτικὰ καὶ ὕπουλα τὸν ἠθικὸ ἐξολοθρεμό της καὶ τὸ πετυχαίνει μὲ τὴν προπαγάνδα μέσα ἀπὸ δῆθεν καινοτομίες καὶ ἐκσυγχρονισμούς, διαβρώνοντας ἔτσι τὴν ἔννοια τῆς μητέρας καὶ τὸ ὑπέρτατο μεγαλεῖο της, ὅπως τὸ ἔχουν ὑμνήσει πολλοὶ Ἕλληνες λογοτέχνες. Πρὶν προχωρήσω, ἂς ἀκούσουμε ἕνα ποιητὴ γιὰ νὰ ξαναθυμηθοῦμε τί σημαίνει Ἑλληνίδα μάννα. Ἀπὸ τὸν Βερίτη τὸ ποίημα:
ΜΑΝΝΑ ΓΛΥΚΥΤΑΤΗ
Ἀφιερωμένο στὴ Χριστιανὴ Μητέρα
Θέ μου, νὰ κάμω σὲ Σένα θερμὴ προσευχὴ γιὰ τὴ Μάννα! Θέ μου, ἡ ἀγάπη Σου ἂς εἶν΄ πιὸ βαθειά, πιὸ γλυκειὰ γιὰ τὴ Μάννα! Μέσα της κάμε ν΄ ἁπλώνεται πάντα ἡ δική Σου γαλήνη, καὶ στὶς πληγὲς τῆς καρδιᾶς της ἡ χάρη Σου βάλσαμο ἂς γίνει! Μάννα γλυκύτατη, Μάννα οὐρανόσταλτη, ἀτίμητη Μάννα! δὲ σὲ θαμπώνουν ἀπάτες ἐσένα κι ὀνείρατα πλάνα. Πάνω στὸ χρέος ἀκοίμητη ἐσύ, νύχταμέρα σκυμμένη, τ΄ ἄπειρο ἀκοῦς μὲς στὸ χάος μία-μία τὶς στιγμὲς νὰ σημαίνει. Τόσο ἡ ψυχή σου εἶν΄ ἁπλή, ποὺ μιλᾶ μὲ τ΄ ἀμίλητα πλάσματα, κι οὔτε γελιέσαι ποτὲ μ΄ ὅσα φτιάνει τὸ ψέμα φαντάσματα. Πάνω ἀπ΄ τὸ λίκνο μᾶς σκύβοντας, ἄγγελε ὤ, τὴ χαρά σου! τὰ μεταξένια σου ἁπλώνεις φτερά, τὰ μεγάλα φτερά σου. Ώ, τὸ γλυκό, τρυφερό σου, μαννούλα, κι ὁλοθερμὸ φίλημα, στοῦ βρεφικοῦ μας ὀνείρου τ’ ἀθῶο κι ἁπλὸ παραμίλημα! Ὤ, πῶς πονᾶς ὅταν βλέπεις ἐμᾶς στὸ κρεββάτι τοῦ πόνου, καὶ στοὺς δικούς μας κινδύνους, καλή, πόσα φίδια σὲ ζώνουν! Πόσες φορές σοῦ τρυπᾶμε, φτωχή, τὴν καρδιὰ μὲ μαχαίρι, καὶ πόσες ἄλλες σηκώσαμε ἀπάνω σου βέβηλο χέρι! Πόσες φορὲς σ΄ ἀνεβάσαμε ἀπάνω σὲ ξύλον ὀδύνης, δίχως ἐσὺ καὶ μία λέξη πικρὴ παραπόνου ν΄ ἀφήνης! Κι ὤ, πόσες ἄλλες φορὲς στοῦ φριχτοῦ Γολγοθᾶ μας τὰ σκότη μόνη σου κλαῖς, σ΄ ἕνα θρῆνο βουβό, τὴ χαμένη μας νιότη! Ὅλα μας τὰ ’μαθες Μάννα γλυκύτατη, ἀτίμητη Μάννα, καὶ μὲ τῆς Πίστης μας τ΄ ἅγιό μας ἔθρεψες κι ἄφθαρτο μάννα. Ἕνα κομμάτι χρυσάφι μας ἔκρυψες μέσα βαθιά μας, νὰ μπουμπουκιάσουν οἱ ἀνθοὶ λαχταρᾶς τοῦ καλοῦ στὴν καρδιά μας. Μάννα! Ποῦ βρῆκες τὴν τόση στοργή, τὴν ἀγάπη τὴν τόση; Μὲσ΄ τὴν ψυχή σου ἀπ΄ τὸ χέρι τοῦ Πλάστη μας ἔχει φυτρώσει!
Ἅγιοι Δαυὶδ Κομνηνὸς καὶ τὰ τέκνα του, Βασίλειος, Γεώργιος καὶ Μανουὴλ μαζὶ μὲ τὸν ἀνιψιὸ καὶ διάδοχο τοῦ θρόνου του, Ἀλέξιο.
Ἀφοῦ αὐτὰ εἶναι τὰ χαρακτηριστικά της ἑλληνορθόδοξης μάννας, ἡ ἀλώβητη ὕπαρξή της ἀνατρέπει τοὺς ὑποχθόνιους στόχους τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς Νέας Τάξης, τῆς παγκόσμιας κυβέρνησης καὶ γι΄ αὐτὸ μπαίνουν σὲ ἐνέργεια οἱ θεμελιακοὶ μηχανισμοὶ ἀποπροσανατολισμοῦ καὶ διάβρωσης ἀπὸ εἰδικευμένους ἰδεολογικοὺς μηχανισμούς, εἰσαγόμενους καὶ υἱοθετούμενους ἀπὸ τὴν κρατικὴ ἐξουσία. Χαράσσονται λοιπὸν στὸν λαὸ ἰδεολογικὰ μηνύματα ποὺ ὁδηγοῦν σὲ πλήρη μετάλλαξη, σμιλεύονται νέα ἰδεολογικὰ πρότυπα μὲ στόχο τὴν ἐξάλειψη τῆς οἰκογενειακῆς μνήμης. Μετασχηματίζονται οἱ ἐθνικὲς καὶ θρησκευτικὲς ἀξίες καὶ κατασκευάζονται νέοι σημασιολογικοὶ κώδικες ἀνατροπῆς τῶν παραδοσιακῶν ἐθνικῶν κωδίκων μὲ σημεῖα ἀναφορᾶς, ὄχι τοὺς δεσμοὺς αἵματος τῆς οἰκογένειας καὶ τῶν Ἁγίων της Πίστεως, ἀλλὰ τὰ ἐξατομικευμένα ἐξαμβλωματικὰ πρότυπα.
Συνέπεια ὅλων αὐτῶν τῶν φθοροποιῶν ἐνεργειῶν ἡ ξενομανία, ὁ δῆθεν μοντερνισμός, ἡ ἀδιαφορία καὶ τὸ μίσος γιὰ κάθε ἑλληνικὸ μὲ καλλιέργεια τῆς κακότητας καὶ τῆς καχυποψίας γιὰ κάθε τι ντόπιο. Ἀκολουθεῖ τὸ γκρέμισμα κάθε προγεφυρώματος ἀπέναντι στοὺς ἐχθρούς της Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδος. Πράκτορες τῆς στρατευμένης ἀθεΐας, μὲ καταχθόνια καὶ ἐπιδέξια τεχνάσματα, στήνουν ἕνα πολυσύνθετο ἱστὸ ἀράχνης γιὰ νὰ μπλέξουν στὰ νήματά της τὸν ἀντιστεκόμενο ἀκόμη στὰ ἀνθελληνικά τους σχέδια τὸν Ὀρθόδοξο λαὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀφανισμὸς τῆς οἰκογένειας ἐξυπηρετεῖ τὰ σχέδια ἐκμηδένισης τῆς Θρησκείας καὶ τῆς Πατρίδας. Ὅλα αὐτὰ κρύβονται κάτω ἀπὸ σοβαροφανεῖς παγκόσμιους ὀργανισμούς. Ἔτσι, σήμερα ἡ Ἑλληνίδα γυναῖκα, εὐτυχῶς σὲ μικρὸ ἀριθμὸ ἀκόμη, παρουσιάζει εἰκόνα θλιβερή. Ἔχει ἐκτροχιαστεῖ μὲ τὴν πορνοκρατία τῶν μέσων μαζικῆς ἐπικοινωνίας.
Ἡ Ἑλληνίδα μητέρα εἶναι μητέρα ἡρώων καὶ Ἁγίων. Εἶναι βέβαιο ὅτι σύντομα θὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὶς ἐπιρροὲς τῶν κυκλωμάτων τῆς ρυπαρότητας καὶ θὰ ξαναφορέσει τὸν ἐσωτερικό της στολισμό, ποὺ μόνο αὐτὴ γνωρίζει νὰ θεωρεῖ ὡς ἀληθινό της καλλωπισμὸ καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ ψυχικός. Θὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν παγίδα ποὺ τὴν ἔρριξαν ἄνομα ἑλληνικὰ καὶ ξένα συμφέροντα, ποὺ προπαγανδίζουν τὸν πανσεξουαλισμό, τὸν πολιτικὸ γάμο, τὶς ἐκτρώσεις, τὴν κατάργηση τοῦ ὀρθόδοξου γάμου καὶ καλλιεργοῦν τὴν κενοδοξία, τὴ φιλαρέσκεια, τὸν αἰσθησιασμό, τὴν ἀποχαλίνωση. Θὰ ξαναβρεῖ, εἶναι βέβαιο, τὴ σεμνότητα, τὴν κοσμιότητα, τὸ αἴσθημα τῆς ντροπῆς, τὴν ἀξιοπρέπεια καὶ θὰ ἀποβάλλει τὸ σάβανο ποὺ τύλιξαν τὴν ψυχή της δολιοφθορεῖς τῶν ἑλληνορθόδοξων θεμελίων. Θὰ ἀντιδράσει στὸ καινούργιο παιδομάζωμα ἀπὸ τοὺς σύγχρονους διαφθορεῖς τῶν κρατῶν, τοὺς κράχτες τῆς ἀπιστίας ποὺ θέλουν νὰ μεταμορφώσουν τὰ παιδιὰ μὲ τὰ ὕπουλα ἐκπαιδευτικά τους σχέδια, σὲ μητραλοῖες καὶ πατραλοῖες.
Τὸ εὐγενέστερο ἔθνος τοῦ κόσμου κινδυνεύει σήμερα καὶ ἀπὸ τὸν τάφο του ὁ φλογερὸς ἱεράρχης τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ ποτὲ Φλωρίνης Αὐγουστίνος, βροντοφωνάζει: «Τὸ ξαναλέω, πετάξτε ἀπὸ τὰ χέρια σας τὰ βιβλία τῆς ἀπιστίας, τὰ βιβλία τῶν ἰεχωβάδων καὶ τῶν ἄλλων αἱρετικῶν. Πετάξτε καὶ τὶς ἐφημερίδες τῆς ἀτίμου πλουτοκρατίας, ποὺ πλουτίζουν καὶ θησαυρίζουν καὶ κάνανε τεράστια συγκροτήματα, καὶ ὑβρίζουν καὶ αὐτές, μὲ τοὺς ἐλεεινοὺς συντάκτες τους, τὴ Θρησκεία, τὴν Πατρίδα, καὶ ὅλα τὰ ὅσια καὶ ἱερὰ τῆς πίστεώς μας. Μὴ δίνεις φράγκο γι΄ αὐτές. Σὲ ρωτῶ: Ἂν αὔριο μία ἀπ΄ αὐτὲς τὶς ἐφημερίδες τῶν Ἀθηνῶν ὑβρίσει τὴ μάννα σου, θὰ δώσεις λεφτὰ γιὰ νὰ τὴν ἀγοράσῃς; Ὄχι, γιατί εἶσαι παιδὶ ποὺ ἀγαπᾶς τὴ μάννα σου. Αὐτὲς τὶς πατσαβοῦρες, ποὺ βρίζουν τὸ Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία μας, μὴ δίνεις φράγκο γιὰ νὰ τὶς ἀγοράσεις. Ἂν εἴχαμε χριστιανικὸ λαό, ἂν ὑπῆρχε Ἐκκλησία ζωντανή, ἐμεῖς μπορούσαμε νὰ κλείσουμε τὶς ἐφημερίδες τῆς διαφθορᾶς καὶ νὰ τοὺς διδάξουμε, ὅτι ἐδῶ εἶναι Ἑλλάδα, εἶναι Ὀρθοδοξία, ὅτι ἐδῶ βρίσκεται ὁ Θεός.
Μὴ παίρνεις ἐφημερίδες πορνικές, ποὺ διαφθείρουν καὶ καταστρέφουν κάθε ὅσιο καὶ ἱερό. Ἀπευθύνομαι ἰδιαίτερα σ΄ ἐσᾶς τοὺς γονεῖς ποὺ τρέμετε γιὰ τὰ παιδιά σας καὶ πρέπει νὰ τρέμετε. Ὤ, ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ, κατεβῆτε κάτω στὴ γῆ, μὲ τὰ λευκά σας φτερά, γιὰ νὰ προστατέψετε τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος, ἀφοῦ κανένας ἄλλος δὲν τὰ προστατεύει. Κανεὶς δὲν προστατεύει τὴ νεότητά μας, οὔτε οἱ παπάδες, οὔτε οἱ δάσκαλοι, οὔτε ἡ ἀστυνομία, οὔτε ὁ εἰσαγγελέας. Ὤ, ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ, προστατέψτε τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος, ποὺ εἶναι ἄξια καλύτερου μέλλοντος καὶ ἄξια κάθε προστασίας. Ἐσᾶς τοὺς γονεῖς, σᾶς παρακαλῶ, ἐν ὀνόματι τῆς ἁγίας μας πίστεως, νὰ εἶστε κέρβεροι στὰ παιδιά σας. Μὴν ἀκούσετε ἐμένα τὸν ἱερομόναχο, ἀκοῦστε τὸν ἀπόστολο Παῦλο ποὺ σᾶς λέει: «πρόσεχε τῇ ἀναγνώσει»».
Ἡ «πολιτισμένη» ὅμως καὶ ὑποκριτικὴ Εὐρώπη ἀσχολήθηκε καὶ αὐτὴ μὲ φαρισαϊκὸ τρόπο μὲ τὸ θέμα τῆς οἰκογένειας καὶ μὲ προεξάρχοντα τὸν πρώην Πρωθυπουργὸ τῆς Ἀγγλίας, Tony Blair καὶ τὰ σχέδιά του γιὰ τὸν «τρίτο δρόμο ὡς μία νέα πολιτικὴ γιὰ τὸ νέο αἰῶνα» μᾶς πληροφορεῖ καὶ γιὰ λογαριασμό μας, χωρὶς νὰ μᾶς ρωτήσει ὅτι σήμερα ἡ ἀξία τῆς πολυπολιτισμικῆς καὶ πολυεθνικῆς κοινωνίας χαίρουν γενικῆς ὑποστήριξης καὶ ὅτι οἱ γονεῖς ἔχουν εὐθύνη γιὰ τὴν ἐκπαίδευση τῶν παιδιῶν τους, ἀλλὰ ὡστόσο ἀναφέρεται σὲ παγκόσμια ἀγορὰ καὶ πλανητικὴ κουλτούρα (ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, δὲν ξέρω γιὰ τοὺς Ἄγγλους, γνωρίζουμε πολὺ καλὰ τὶς συνέπειες καὶ τῆς παγκόσμιας ἀγορᾶς καὶ τῆς πλανητικῆς κουλτούρας καὶ τὰ δύο εἶναι ὀλετῆρες τοῦ τόπου μας). Κάνει λόγο ὁ πρώην Ἄγγλος Πρωθυπουργὸς γιὰ παγκοσμιοποιημένο κόσμο καὶ ἀναγνωρίζει ὅτι οἱ συνθῆκες ποὺ ἐκτρέφουν τὸ ἔγκλημα εἶναι ἡ διάλυση τῆς οἰκογένειας, ὅτι οἱ γονεῖς θὰ ἀναλαμβάνουν τὴν εὐθύνη γιὰ τὴ συμπεριφορὰ τῶν παιδιῶν τους καὶ τέλος προχωρεῖ, μὲ ἀσύστολο τρόπο, χωρὶς οὔτε κἄν νὰ ὑπαινίσσεται τὴν εὐθύνη τῆς ἐξαγώγιμης ἀπὸ τοὺς ἴδιους τους Εὐρωπαίους κατευθυνόμενης διαφθορᾶς, κυρίως στὴν Ἑλλάδα λέγοντας: «Ἡ ὑποστήριξη τῆς οἰκογένειας. »Ἡ οἰκογενειακὴ ζωὴ δέχεται σοβαρὲς πιέσεις. Τὸ ποσοστὸ διαζυγίων ἔχει αὐξηθεῖ. Περισσότερα παιδιὰ μεγαλώνουν μέσα στὴ φτώχεια. Ἡ βία μέσα στὸ σπίτι ἔχει γίνει χειρότερη ἢ τουλάχιστον πιὸ ἐμφανής. Μία νέα προσέγγιση πρέπει νὰ βασίζεται στὴν κατανόηση τόσο τῶν στοιχείων ποὺ εἶναι σταθερὰ ὅσο καὶ ἐκείνων ποὺ ἀλλάζουν. »Ἡ οἰκογένεια ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἡ πιὸ σημαντικὴ μονάδα τῆς κοινωνίας. Ἡ μεγάλη πλειονότητα τῶν παιδιῶν συνεχίζει νὰ ἀνατρέφεται στὸ πλαίσιο τῆς οἰκογένειας. Ἡ μεγάλη πλειονότητα τῶν παιδιῶν συνεχίζει νὰ θέλει νὰ ζεῖ μέσα σὲ μία οἰκογένεια, ποὺ προσφέρει ὑποστήριξη, ἐκπαίδευση καὶ ἠθικὴ προετοιμασία ἔτσι ὅπως κανεὶς ἄλλος θεσμὸς δὲν μπορεῖ νὰ παρέχει.
Ὡστόσο, ἡ οἰκογένεια ἔχει ἀλλάξει. Σήμερα οἱ περισσότερες γυναῖκες θέλουν νὰ ἐργάζονται καὶ αὐτὸ σημαίνει νέες προκλήσεις γιὰ τὴν ἰσορροπία ἀνάμεσα στὴν ἐργασία καὶ τὴν οἰκογένεια. Ἐπιπλέον, ὑπάρχουν καὶ περισσότερα μονογονεϊκὰ νοικοκυριά. »Αὐτὲς οἱ ἀλλαγὲς ἔχουν προσθέσει νέες πιέσεις στοὺς γονεῖς. Ἐν τούτοις, οἱ κυβερνήσεις πολλὲς φορὲς ἔχουν προσφέρει λιγότερη, ἀντὶ γιὰ περισσότερη, στήριξη στὶς οἰκογένειες. »Χρειάζεται μία νέα προσέγγιση, ἡ ὁποία νὰ πηγαίνει πέρα ἀπὸ τὴν παλιὰ διαμάχη ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς ποὺ ἁπλῶς δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν οἰκογένεια καὶ ἐκείνους ποὺ θέλουν νὰ γυρίσουν τὸ ρολόι πίσω, σὲ μία ἐποχὴ ποὺ οἱ γυναῖκες δὲν εἶχαν βγεῖ ἀκόμα στὴν ἀγορὰ ἐργασίας. »Ὅταν κάποιος ὑπογραμμίζει – ὅπως κι ἐγώ, λέει ὁ Blair – τὴ σημαντικότητα τῆς οἰκογένειας, δὲν σημαίνει ὅτι πιστεύει πὼς μποροῦμε νὰ ἀναπλάσουμε μία νοσταλγικὴ ἐκδοχὴ τῆς οἰκογενειακῆς ζωῆς, ὅπως αὐτὴ ποὺ ὑπῆρχε κατὰ τὴ δεκαετία τοῦ 1950. Κάτι τέτοιο θὰ ἦταν τόσο ἐξωπραγματικὸ καὶ ἀνόητο ὅσο κι ἂν ὑποστηρίζαμε τὴν ἐπιστροφὴ στὴν ἐποχὴ ποὺ τὰ ἐργοστάσια ἔκαιγαν κάρβουνο. Ἡ παραδοσιακὴ δομὴ τῆς οἰκογένειας–πλήρης ἀπασχόληση τοῦ ἄνδρα στὴν ἐργασία, πλήρης ἀπασχόληση τῆς γυναίκας στὰ οἰκιακὰ–δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἐπιβιώσει τοῦ αἰτήματος γιὰ ἰσότητα ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν». Οἱ λοιποὶ Εὐρωπαῖοι ὁμοϊδεάτες τοῦ Blair, ὅπως καὶ ὁ ἴδιος, μᾶς μιλοῦν γιὰ τὴν ἀνάγκη «μετασχηματισμοῦ» τοῦ ρόλου τῶν γυναικῶν γεγονὸς ποὺ θέτει σὲ ἀμφισβήτηση μορφὲς κοινωνικῆς ὀργάνωσης ποὺ ἴσχυαν γιὰ αἰῶνες, προτείνοντας νέες ἐπιλογὲς ζωῆς καὶ προτύπων καινοτομικῶν, ὅπως οἱ «ἐκτὸς γάμου ἐναλλακτικὲς μορφὲς συμβίωσης», μὲ ἀποδέσμευση ἀπὸ τὰ πρότυπα ζωῆς τὰ παλιὰ καὶ τὶς καθιερωμένες παλιὲς δομές, ὅπου τὸ αἴτημα τῆς αὐτονομίας καὶ τοῦ αὐτοπροσδιορισμοῦ, αὐτὸ τὸ τελευταῖο εἶναι τὸ νέο φροῦτο τῆς ἁμαρτωλῆς Εὐρώπης, θὰ ἐπιβάλλεται στὶς παραδοσιακὲς καὶ ὀργανωτικὰ προκαθορισμένες μορφὲς ζωῆς, ὅπως τῆς οἰκογένειας καὶ τοῦ κράτους. Οἱ πολῖτες θὰ ἔχουν τὴν εὐκαιρία νὰ «χειροτεχνήσουν» οἱ ἴδιοι τὴν πορεία τοῦ βιογραφικοῦ τους κύκλου. Αὐτὰ προβάλλει ὁ ἀσύστολος εὐρωπαϊκὸς ἀθεϊσμός, μὲ τὸν ἀσύδοτο εὐδαιμονισμὸ καὶ ἡδονισμὸ καὶ τὴν ἡγεμονία τῆς τεχνολογίας καὶ τεχνοκρατίας, ἀρρώστια γιὰ τὴν ὁποία γράφει ὁ Ζιζιούλας ὅτι θὰ γίνει θανατηφόρα καὶ ὅτι τὰ συμπτώματα τῆς ἐγκληματικότητας, τῶν ναρκωτικῶν κ.λπ., δίνουν τὴν ἐντύπωση ἐπιθανάτιου ρόγχου. Σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ ἀποτρόπαια, ἂς ἀντιτάξουμε ἐμεῖς δείγματα ἀπὸ τοὺς δικούς μας ἀνεκτίμητους καὶ εὐτυχῶς ἀδαπάνητους ἀκόμη θησαυρούς:
ΤΟ ΜΟΙΡΟΛΟΓΙ ΤΗΣ ΠΑΡΓΑΣ
Δημοτικὸ
Τ΄ ἄσπρα πουλῆσαν τὸ Χριστό, τ΄ ἄσπρα πουλοῦν κι ἐσένα (τὴν Πάργα δηλαδὴ) πάρτε μαννάδες τὰ παιδιά, παπάδες τοὺς ἁγίους! Ἄστε, λεβέντες, τ΄ ἅρματα, ἀφῆστε τὸ ντουφέκι, σκάφτε, πλατιά, σκάφτε βαθιά, ὅλα σας τὰ κιβούρια, καὶ τ΄ ἀντρειωμένα κόκκαλα ξεθάψτε τοῦ γονιοῦ σας. Τούρκους δὲν ἐπροσκύνησαν, Τοῦρκοι μὴν τὰ πατήσουν. Τὰ πολυτιμότερα γιὰ μᾶς δὲν εἶναι ὁ πολυδιαφημισμένος χρυσὸς καὶ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ἀλλὰ τὰ ἱερὰ λείψανα τῶν γονέων.
ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ
Γεωργίου Στρατήγη
Σύ, τῆς καρδιᾶς κρυφὸ μαργαριτάρι, καὶ τῆς ζωῆς σεμνὸ προσκυνητάρι, ὅπου ἔχτισεν ὁ ἄνθρωπος στὴ γῆ, ὅταν σ΄ αὐτὴ τὴν ἔρμη ἤθελε πλάση, ἀντὶ γιὰ τὴν Ἐδὲμ ὅπου εἶχε χάσει, τὴ θεϊκὴ νὰ μαλακώσει ὀργή. Ἄπαρτο κάστρο ποὺ ποτὲ δὲ μπαίνει καὶ πάντα ἀπὸ τὴ θύρα σου ἔξω μένει ἔχθρα, κακία καὶ προδοσιὰ κρυφή· ποὺ αἰώνια τῆς ἀγάπης τὴ λαμπάδα κρατεῖ ἀναμμένην ἄγρυπνη τριάδα, Πατέρας καὶ Μητέρα κι Ἀδελφοί. Ὤ, σπίτι μας καλὸ καὶ τιμημένο χίλιες φορὲς ἂς εἶσαι εὐλογημένο, καὶ τοῦ Θεοῦ μας πάντοτε ἡ ματιὰ τ΄ ἀδέλφια μου νὰ ραίνει μ΄ εὐλογία, καὶ νὰ μυρώνει ἀδιάκοπα μὲ ὑγεία τὰ τίμια τῶν γονιῶν μου γηρατειά. Σὺ μέ ’μαθες τὸν Πλάστη νὰ πιστεύω, καὶ τὴ γλυκειὰ Πατρίδα νὰ λατρεύω, ἐσὺ καὶ τὴ Φιλία νὰ λαχταρῶ. Πόσες φορὲς μὲς στῆς καρδιᾶς τὰ βάθη, σὰν ἔνιωσα τοῦ κόσμου τ΄ ἄγρια πάθη, ποὺ τρικυμίες μᾶς φέρνουν τῆς ζωῆς, σὰν ἔμπαινα μὲσ΄ στὴν καλή σου θύρα μὲ γιάτρευες ἀμέσως μὲ τὰ μύρα μίας τρισευλογημένης σου πνοῆς! Καὶ τ΄ ἄψυχά σου ἀκόμα μὲ γνωρίζουν, κι ἀγάπης λόγια γύρω ψιθυρίζουν, τραπέζι, εἰκονοστάσι, καὶ σκαμνί· χαμόγελό μου δείχνει κάθε εἰκόνα, τὴν ἀγκαλιά μου ἀνοίγει ἡ πολυθρόνα, ποὺ κάθονται οἱ γονεῖς μου οἱ σεμνοί. Χαῖρε, ὤ, χαῖρε σπίτι τιμημένο, χίλιες φορὲς ἂς εἶναι εὐλογημένο, καὶ τοῦ Θεοῦ μας πάντοτε ἡ ματιὰ τ΄ ἀδέρφια μου νὰ ραίνει μ΄ εὐλογία, καὶ νὰ μυρώνει ἀδιάκοπα μὲ ὑγεία τὰ τίμια τῶν γονιῶν μου γηρατειά! Αὐτὸ τὸ σπίτι θέλει νὰ ξεθεμελιώσει ἡ Νέα Τάξη.
ΟΝΕΙΡΟ ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΥ
Ζαχαρία Παπαντωνίου
Ἀπόψε ἦρθαν στὸν ὕπνο μου καὶ στάθηκαν κοντά μου ἡ μάννα καὶ τ΄ ἀδέρφια μου μὲ πρόσωπα χλωμὰ τοῦ χωρισμοῦ μας τὸ φιλὶ ἀκόμα εἶχαν στὸ στόμα κι ἦταν σὰν εἰκονίσματα φτωχὰ βυζαντινά. Στὴν πόρτα σὰν ἐπρόβαλαν καὶ μ΄ εἶδαν πλαγιασμένο στὸ στρῶμα ποὺ δὲν στρώνανε, ἂς ράγισε ἡ καρδιά, λόγο δὲ μπόρεσαν νὰ ποῦν, ὀϊμέ! Καὶ μὲ τὰ μάτια τὸ πὼς ἐξενιτεύτηκα μὲ μάλλωσαν πικρά. Ἂς ἀποφασίσουμε σήμερα νὰ σταματήσουμε τὸ καινούργιο παιδομάζωμα ποὺ ἀφαιρεῖ ἀπὸ τὰ κράτη τὰ πολυτιμότερα μυαλά, μὲ τοὺς διεθνεῖς διαγωνισμοὺς τῶν πολυεθνικῶν ἀπ΄ ὅπου οἱ ἄριστοι κάθε χώρας μεταφέρονται σὲ τεχνητοὺς παραδείσους, ἐκτὸς πάντα ἀπὸ τὴν πατρίδα τους.
ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ
Σωτήρης Σκίπης
Γιατί μὲς τὰ γυρίσματα τῶν κύκλων ὅ,τι κι ἂν ἔρθει, ὅ,τι κι ἂν βρέξει, ὅ,τι κι ἂν γίνει, σὰν τὸ πανὶ ἂν μαζεύεσαι γιὰ λίγο ἁπλώνεσαι καὶ πάλι, ὤ, Ρωμηοσύνη.
Καὶ θὰ κλείσω μὲ μία προσευχὴ γιὰ ὅλους μας, μὲ λόγια του Βερίτη:
ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΘΛΙΜΜΕΝΩΝ
Ὤ, Δέσποινά μας Παναγιὰ γλυκειὰ Μητέρα τοῦ Χριστοῦ, σὺ ποὺ σκορπίζεις εὐλογία μὲσ΄ στὴν ψυχὴ κάθε πιστοῦ. Ὅλοι γονατιστοὶ μπροστά σου, φτωχοὶ καὶ χῆρες κι ὀρφανά, σὲ προσκυνοῦνε ταπεινὰ ζητῶντας τὴ βοήθειά σου. Δέσποινα δέξου τὴν προσευχή μας, τὴν προσευχή μας τὴ θερμή, ποὺ βγαίνει μὲσ΄ ἀπ΄ τὴν ψυχή μας σ΄ αὐτὴ τὴν ἱερὴ στιγμή. Γλυκειὰ μητέρα τῶν θλιμμένων, καὶ στήριγμα τῶν χριστιανῶν, δὸς στὶς ψυχὲς τῶν πονεμένων λίγη δροσιὰ τῶν οὐρανῶν. Ὅλους Ἐσὺ προστάτεψέ μας, γέρους καὶ νέους καὶ παιδιά, καὶ πάντα πλούσια χάριζέ μας, ἐλπίδα καὶ παρηγοριά.
Μεγαλόπολη, 18 Μαΐου 2013.
Ἡμερίδα τῆς Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης γιὰ τὴν Οἰκογένεια.
Πηγή: Ενωμένη Ρωμηοσύνη
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Εμείς οι γηγενείς αυτόχθονες ΑΛΗΘΙΝΟΙΜακεδόνες αναγκαζόμαστε να προσφύγουμε στη Δικαιοσύνη για να ζητήσουμε προστασία από την ανιστόρητη και μελλοντικά επισφαλή παράδοση του ονόματός μας στο γειτονικό κράτος των σλαβο-αλβανών. Ντρεπόμαστε που ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας κ.Νικόλαος Κοτζιάς, όντας διορισμένος να διαπραγματευτεί ένα όνομα για τους γείτονες, που θα ήταν προς το εθνικό συμφέρον, επέδειξε ασέβεια στους αγώνες των προγόνων μας, που εργάσθηκαν σκληρά για τη διατήρηση της Ελληνικότητας της Μακεδονίας και έθεσε σε κίνδυνο την Ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων. Είμαστε εξοργισμένοι που ο κ.Κοτζιάς «χάρισε» το όνομά μας ως επικεφαλής μιας μειοδοτικής διαπραγματευτικής πολιτικής. Αισθανόμαστε προδομένοι για την επίσημη τοποθέτησή του ότι είναι αδιανόητο να υπάρχει όνομα χωρίς τον όρο «Μακεδονία», αναφερόμενος στο κράτος των Σκοπίων. Ο Υπουργός Εξωτερικών κ.Κοτζιάς κατέλυσε κάθε έννοια Δημοκρατίας, καθώς αρνήθηκε να συζητήσει με τους ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ Μακεδόνες για το μείζον αυτό θέμα, ενώ συναντιόταν συχνότατα με τους ΨΕΥΔΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ των Σκοπίων. Αδιαφόρησε για τη βούληση των εκατομμυρίων πραγματικών Ελλήνων που συμμετείχαν μαζικά στα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας. Αδιαφόρησε για τα ψηφίσματα των Δημοτικών Συμβουλίων της συντριπτικής πλειοψηφίας των Δήμων της Μακεδονίας και πολλών άλλων Δήμων της χώρας, καθώς και για το αποτέλεσμα των δημόσιων διαβουλεύσεων που έγιναν στις μεγάλες πόλεις της Μακεδονίας, που ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ την ξεκάθαρη λαϊκή βούληση. Αδιαφόρησε για τα ψηφίσματα Ομοσπονδιών, Ενώσεων, Συλλόγων, αλλά και για την επίσημη θέση του Αγίου Όρους και της Εκκλησίας της Ελλάδος για μη χρήση το όρου «Μακεδονία» από τους γείτονες. Ήδη έχει διαπράξει ηθικά και εθνικά το αδίκημα της ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ, δημιουργώντας προηγούμενο με την παραδοχή ύπαρξης «Μακεδόνων» πλην ημών των Ελλήνων, το οποίο ήδη επικαλούνται οι γείτονες για να στηρίξουν τον περιγέλαστο «μακεδονισμό» τους. Δυστυχώς με τους χειρισμούς του ο κ.Κοτζιάς εξυπηρέτησε τα συμφέροντα της ακροδεξιάς των Σκοπίων που επιθυμεί διακαώς την εγκαθίδρυση δήθεν «Μακεδονικού» έθνους και κάνει τα πάντα για να ικανοποιήσει τα «ιμπεριαλιστικά» σχέδια του ΝΑΤΟ (για ένταξη των Σκοπίων) για τα οποία η κυβέρνηση ήταν αντίθετη προεκλογικά και ιδεολογικά. Προσκομίσαμε ΟΛΑ τα στοιχεία που αποδεικνύουν τα παραπάνω στην Δικαιοσύνη και αναμένουμε να μας προστατεύσει (έστω και την τελευταία στιγμή) από την ολοκλήρωση της εθνικής μειοδοσίας.
Εδώ μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο της μήνυσης
Η μήνυση ΕΔΩ σε εκτυπώσιμη μορφή
Παρακάτω παρατίθεται μια λίστα από 40 παραθέματα από εμπειρογνώμονες ιατρούς και εγχειρίδια που αποδεικνύουν ότι η ζωή ξεκινά με τη σύλληψη/γονιμοποίηση.
1. «Ο κύκλος ζωής των θηλαστικών ξεκινά όταν ένα σπερματοζωάριο εισέρχεται σε ένα ωάριο.»
Okada, κ.ά., «A role for the elongator complex in zygotic paternal genome demethylation», περιοδικό NATURE, Ιαν. 28, 2010, σελίδες 463-554.
2. «Γονιμοποίηση είναι η διαδικασία κατά την οποία αρσενικοί και θηλυκοί γαμέτες με απλοϊδικό αριθμό χρωμοσωμάτων, (σπερματοζωάριο και ωάριο) ενώνονται για να δημιουργηθεί ένας γενετικά ξεχωριστός άνθρωπος.»
Signorelli, κ.ά., «Kinases, phosphatases and proteases during sperm capacitation», CELL TISSUE RES. 349(3), Μαρ. 20, 2012, σελίδα 765.
3. «Ο ωαγωγός , ή αλλιώς σάλπιγγα, είναι η ανατομική περιοχή όπου ξεκινά την πορεία της κάθε νέα ζωή στα θηλαστικά. Μετά από ένα μακρύ ταξίδι το σπερματοζωάριο συναντά το ωάριο στην περιοχή της σάλπιγγας που ονομάζεται λήκυθος (ή αυλός του ωαγωγού), όπου και λαμβάνει χώρα η γονιμοποίηση.»
Coy, κ.ά., «Roles of the oviduct in mammalian fertilization», REPRODUCTION, 144(6), Οκτ. 1, 2012, σελίδα 649.
4. «Γονιμοποίηση – η συνένωση γαμετών για να δημιουργηθεί ένας νέος οργανισμός – είναι το αποκoρύφωμα ενός πλήθους από εξαιρετικά πολύπλοκες στη ρύθμισή τους κυτταρικές διαδικασίες.»
Marcello, κ.ά., «Fertilization», ADV. EXP. BIOL. 757:321 (2013). Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (National Institutes of Health), Medline Plus Merriam-Webster Medical Dictionary, 2013.
5. «Ο ορισμός που γίνεται αποδεκτός από την ίδια τη Δημόσια διοίκηση συνηγορεί στο γεγονός ότι η ζωή αρχίζει με τη γονιμοποίηση. Σύμφωνα με τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (National Institutes of Health), “γονιμοποίηση” είναι η διαδικασία συνένωσης δύο γαμετών (ήτοι, ενός ωαρίου με ένα σπερματοζωάριο) “μέσω της οποίας καθορίζεται ο αριθμός των σωματικών χρωμοσωμάτων και ξεκινά η ανάπτυξη ενός νέου ατόμου”.»
Steven Ertelt, «Undisputed Scientific Fact: Human Life Begins at Conception, or Fertilization», 18/11/2013, LifeNews.com.
6. «Η ανθρώπινη ζωή εκκινεί με τη γονιμοποίηση, τη διαδικασία κατά την οποία ένας αρσενικός γαμέτης, ή σπερματοζωάριο, ενώνεται με ένα θηλυκό γαμέτη, ή ωάριο, για να σχηματίσουν ένα μεμονωμένο κύτταρο που ονομάζεται ζυγωτό. Αυτό το εξαιρετικά εξειδικευμένο, πολυδύναμο κύτταρο σηματοδότησε κάποτε το ξεκίνημα καθενός από εμάς ως μοναδικού ατόμου.» «Το ζυγωτό είναι η αρχή ενός νέου ανθρωπίνου όντος (δηλαδή ενός εμβρύου).»
Keith L. Moore, «The Developing Human: Clinically Oriented Embryology», 7η έκδοση, 2003, Φιλαδέλφεια, PA: W. B. Saunders Company, σελίδα 16, 2.
Preborn child at 12 weeks
7. «Στο κλάσμα εκείνο του δευτερολέπτου που τα χρωμοσώματα σχηματίζουν ζεύγη, καθορίζεται το φύλο του νέου παιδιού, προσδιορίζονται τα κληρονομικά χαρακτηριστικά που λαμβάνει από κάθε γονέα και μια νέα ζωή έχει ήδη δημιουργηθεί.»
Kaluger G., και Kaluger M., «Human Development: The Span of Life», 1974, The C.V. Mosby Co., Σεντ Λούις, Μισούρι, σελίδες 28-29.
8. «Ένα εγχειρίδιο εμβρυολογίας περιγράφει το πως ο τοκετός είναι απλά και μόνο ένα από τα στιγμιότυπα κατά την ανάπτυξη ενός μωρού και όχι η αρχή της ύπαρξής του:
“Θα πρέπει πάντα να υπενθυμίζεται το γεγονός ότι πολλά όργανα δεν είναι ακόμη πλήρως ανεπτυγμένα κατά τον τελευταίο μήνα της κυήσεως, και ο τοκετός θα πρέπει να γίνεται αντιληπτός ως ένα από τα πολλά γεγονότα κατά τη διάρκεια της αναπτυξιακής διαδικασίας.”»
F. Beck, «Human Embryology», 1985, Blackwell Scientific Publications, σελίδα vi.
9. «Είναι η διείσδυση του σπερματοζωαρίου στο ωάριο και η επακόλουθη ανάμειξη του υλικού του πυρήνα που το κάθε κύτταρο συνεισφέρει στην ένωση αυτή, η οποία στοιχειοθετεί την έναρξη της ζωής ενός νέου ανθρώπου.»
Clark Edward and Corliss Patten, «Human Embryology», McGraw – Hill Inc., σελίδα 30.
10. «Μολονότι είναι σύνηθες να διαιρείται η ανθρώπινη ανάπτυξη σε δύο περιόδους, την προ και την μετά την γέννηση, είναι σημαντικό να γίνει αντιληπτό ότι ο τοκετός είναι απλώς και μόνο ένα επεισόδειο κατά την ολοκλήρωση του ανθρώπου, το οποίο τροποποιεί το περιβάλλον της συνεχιζόμενης ανάπτυξής του.»
Moore και Persaud, «The Developing Human: Clinically Oriented Embryology», 5η έκδοση, 1993, Φιλαδέλφεια, PA: W. B. Saunders Company, σελίδα 1.
11. «Το μωρό σας ξεκίνησε ως ένα γονιμοποιημένο ωάριο… Κατά τις έξι πρώτες εβδομάδες, το μωρό ονομάζεται έμβρυο.»
«Prenatal Care», US Department Of Health And Human Services (Διεύθυνση Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών Η.Π.Α.), Maternal and Child Health Division (Τμήμα Μητρικής και Παιδικής Υγείας), 1990.
12. «Ο Landrum B. Shettles, M.D., PhD, ήταν ο πρώτος επιστήμονας που κατάφερε να ολοκληρώσει μια τεχνητή (εξωσωματική) γονιμοποίηση:
“Το ζυγωτό είναι ανθρώπινη ζωή… υπάρχει ένα τεκμηριωμένο γεγονός που κανείς δε μπορεί να αρνηθεί· τα ανθρώπινα όντα έχουν ως αφετηρία τους τη σύλληψη.”
“Η λέξη ζυγωτό είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη προσφάτως συλληφθείσα ζωή, μετά την επιτυχή συνάντηση του ωαρίου με το σπερματοζωάριο αλλά πριν τα κύτταρα του εμβρύου εισέλθουν στα στάδια της διαίρεσης.”»
Από Landrum B. Shettles, «Rites of Life: The Scientific Evidence for Life before Birth», 1983, Γκραντ Ράπιντς, Μίτσιγκαν, MI: Zondervan Publishing House, σελίδα 40.
13. Το ιατρικό εγχειρίδιο «Before We Are Born – Essentials of Embryology and Birth Defects» («Πριν τη γέννησή μας: Τα βασικά της Εμβρυολογίας και οι Γενετικές ανωμαλίες») αναφέρει: “Το ζυγωτό και το πρώιμο έμβρυο είναι ζωντανοί ανθρώπινοι οργανισμοί.”
Keith L. Moore & Persaud T. V. N., «Before We Are Born – Essentials of Embryology and Birth Defects», 5η έκδοση, 1998, Φιλαδέλφεια, PA: W. B. Saunders Company, σελίδα 500.
14. «Έτσι ένα νέο κύτταρο σχηματίζεται από την ένωση ενός αρσενικού με ένα θηλυκό γαμέτη [σπερματοζωάριο και ωάριο]. Αυτό το κύτταρο, το οποίο είναι κοινώς γνωστό ως ζυγωτό, περιλαμβάνει ένα νέο συνδυασμό γενετικού υλικού που δίνει ως αποτέλεσμα έναν άνθρωπο διαφορετικό και από τους δύο γονείς αλλά και από οποιονδήποτε άλλο στον κόσμο.»
Sally B Olds, κ.ά., «Obstetric Nursing», 1980, Menlo Park, Καλιφόρνια, Addison – Wesley, σελίδα 136.
15. «Ο όρος σύλληψη αναφέρεται στην ένωση των απλοειδών πυρηνικών στοιχείων των γαμετών, του αρσενικού και του θηλυκού, πριν από την από κοινού δημιουργία , από την οποία και αρχίζει η ανάπτυξη μιας νέας ζώσας ύπαρξης. To ζυγωτό που σχηματίζεται κατά τη διαδικασία αυτή, αποτελεί την εκκίνηση μιας νέας ζωής.»
Greenhill J. P., και, Freidman E. A., «Biological Principles and Modern Practice of Obstetrics», 1974, Φιλαδέλφεια, PA: W. B. Saunders Company, σελίδες 17 και 23.
16. «Η ανάπτυξη αρχίζει με τη γονιμοποίηση, τη διαδικασία κατά την οποία ο αρσενικός γαμέτης, το σπερματοζωάριο, και ο θηλυκός γαμέτης, το ωάριο, ενώνονται για να δημιουργηθεί το ζυγωτό.»
Sadler T. W., «Langman’s Medical Embryology», 10η έκδοση, 2006, Φιλαδέλφεια, PA: Lippincott, Williams & Wilkins, σελίδα 11.
17. «[Το ζυγωτό], που σχηματίζεται από την ένωση ενός ωαρίου με ένα σπερματοζωάριο, αποτελεί την αρχή μιας νέας ανθρώπινης ύπαρξης.»
Keith L. Moore, «Before We Are Born: Essentials of Embryology», 7η έκδοση, 2008, Φιλαδέλφεια, PA: Saunders, σελίδα 2.
18. «Μολονότι η ζωή είναι μια συνεχιζόμενη διαδικασία, η γονιμοποίηση… είναι ένα κρίσιμο ορόσημο μιας και, κάτω από συνηθισμένες συνθήκες, δημιουργείται ένας νέος, γενετικά ξεχωριστός ανθρώπινος οργανισμός όταν τα χρωμοσώματα του αρσενικού και του θηλυκού απλοειδούς γενετικού κυττάρου αναμιχθούν μέσα στο ωάριο.»
Ronan O’Rahilly και Fabiola Miller, «Human Embryology and Teratology», 3η έκδοση, 2001, Νέα Υόρκη, Wiley-Liss, σελίδα 8.
19. «[Όλοι] οι οργανισμοί, ανεξάρτητα του πόσο μεγάλοι και περίπλοκοι μπορεί να γίνουν όταν ενηλικιωθούν, ξεκινούν τη ζωή τους ως ένα μοναδικό κύτταρο. Αυτή είναι η αλήθεια για τον άνθρωπο για παράδειγμα, που ξεκινά τη ζωή του ως ένα γονιμοποιημένο ωάριο.»
Dr. Morris Krieger, «The Human Reproductive System», 1969, Sterling Pub. Co, σελίδα 88.
20. «Το πρώτο κύτταρο της νέας και μοναδικής ανθρώπινης ζωής, ξεκινά την ύπαρξή του τη χρονική στιγμή της σύλληψης (γονιμοποίηση) όταν ένα ζωντανό σπερματοζωάριο από τον πατέρα ενώνεται με το ένα ζωντανό ωάριο από τη μητέρα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η ανθρώπινη ζωή περνά από τη μια γενιά στην επόμενη. Δεδομένου του κατάλληλου περιβάλλοντος και της κατάλληλης γενετικής σύνθεσης, το μοναδικό (γονιμοποιημένο) κύτταρο ακολούθως δίνει τη θέση του στα τρισεκατομμύρια των εξειδικευμένων και αναβαθμισμένων κυττάρων, που συνθέτουν τις δομές και επιτελούν τις λειτουργίες κάθε ξεχωριστού ανθρώπινου σώματος.
Κάθε ανθρώπινο ον που είναι ζωντανό σήμερα, αλλά και κάθε ανθρώπινο όν που υπήρξε ποτέ, όσο αυτό μπορεί να επιβεβαιωθεί επιστημονικά, ξεκίνησε τη ξεχωριστή του ύπαρξη με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, δηλαδή, ως ένα κύτταρο. Εάν πεθάνει αυτό το αρχικό κύτταρο, ή κάθε επακόλουθος σχηματισμός κυττάρων του, ο άνθρωπος πεθαίνει, παύοντας να υπάρχει ως ζωντανός οργανισμός σε υλική μορφή. Δεν υπάρχουν γνωστές εξαιρέσεις σε αυτόν τον κανόνα, στο πεδίο της ανθρώπινης Βιολογίας.»
James Bopp, επιμελητής έκδοσης, «Human Life and Health Care Ethics», τόμος 2, 1985, Frederick, MD: University Publications of America.
21. «Κατά τη συγχώνευσή τους, οι αρσενικοί και θηλυκοί γαμέτες παράγουν ένα γονιμοποιημένο μεμονωμένο κύτταρο, το ζυγωτό, που αποτελεί την εκκίνηση μιας νέας ανθρώπινης ζωής.»
Rand McNally, «Atlas of the Body», 1980, Νέα Υόρκη, Rand McNally and Company, σελίδες 139 και 144.
22. «[Το ζυγωτό] προκύπτει από την ένωση ενός ωαρίου με ένα σπερματοζωάριο. Το ζυγωτό είναι η αρχή μιας νέας ανθρώπινης ύπαρξης. Η ανθρώπινη ανάπτυξη ξεκινά με τη γονιμοποίηση, μια διαδικασία κατά τη διάρκεια της οποίας ένας αρσενικός γαμέτης, ή σπερματοζωάριο… ενώνεται με ένα θηλυκό γαμέτη, ή ωάριο… για να δημιουργηθεί ένα μοναδικό κύτταρο που ονομάζεται ζυγωτό. Αυτό το άκρως εξειδικευμένο, πολυδύναμο κύτταρο, χαρακτηρίζει την αφετηρία κάθε ενός από εμάς ως μοναδικής ανθρώπινης ύπαρξης.»
Keith L. Moore, PhD, & Persaud T. V. N., MD, «The Developing Human: Clinically Oriented Embryology», 6η έκδοση, 1998, Φιλαδέλφεια, PA: W. B. Saunders Company, σελίδες 2-18.
23. «… είναι επιστημονικά ορθό να πούμε ότι η ανθρώπινη ζωή ξεκινά με τη σύλληψη.»
Dr. Micheline Matthews-Roth, Harvard Medical School, αναφερόμενο από Public Affairs Council (Συμβούλιο Δημοσίων Υποθέσεων).
24. «… Η σύλληψη παρέχει ζωή και σε καθιστά μοναδικό στον κόσμο. Εκτός άν έχεις πανομοιότυπο δίδυμο αδελφό, πρακτικά δεν υπάρχει κανένα ενδεχόμενο, κατά τη φυσική ροή των γεγονότων, ότι θα μπορούσε να υπάρξει ποτέ ένας “άλλος εαυτός σου” – ούτε καν στην περίπτωση που η ανθρωπότητα θα διαρκούσε για δισεκατομμύρια χρόνια ακόμη.»
Shettles Landrum, MD, Rorvik David, «Rites of Life: The Scientific Evidence for Life Before Birth», 1983, Γκραντ Ράπιντς, Μίτσιγκαν, MI: Zondervan Publishing House, σελίδα 36.
25. Από το Newsweek, Νοέμβριος 12, 1973: «Η ανθρώπινη ζωή ξεκινά όταν το ωάριο γονιμοποιείται και η νέα συνδυασμένη κυτταρική μάζα αρχίζει να διαιρείται.»
Dr. Jasper Williams, πρώην πρόεδρος της Εθνικής Ιατρικής Ένωσης (Former President of the National Medical Association), σελίδα 74.
26. «Ο σχηματισμός, η ωρίμανση, και η συνάντηση ενός αρσενικού και ενός θηλυκού γεννητικού κυττάρου, είναι τα προπαρασκευαστικά γεγονότα της τελικής ένωσής τους σε ένα σύνθετο κύτταρο, δηλαδή του ζυγωτού, γεγονός το οποίο αναμφίβολα σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας ανθρώπινης ύπαρξης. Η διείσδυση του σπερματοζωαρίου στο ωάριο, η συνένωση, και η ανάμειξη του γενετικού υλικού τους, συνιστούν τη διαδικασία της γονιμοποίησης.»
Leslie Brainerd Arey, «Developmental Anatomy», 7η έκδοση, 1974, Φιλαδέλφεια, PA: Saunders, σελίδα 55.
27. «Από βιολογικής απόψεως, η ανθρώπινη ανάπτυξη ξεκινά με τη γονιμοποίηση.»
«The Biology of Prenatal Development», National Geographic, 2006, βίντεο.
28. «Τα δύο κύτταρα γίνονται ένα σταδιακά και με κομψότητα. Πρόκειται για τη στιγμή της σύλληψης, όπου δημιουργείται μια μοναδική συλλογή γενετικού υλικού, ένα ανθρώπινο “ίχνος” που ποτέ δεν προϋπήρξε και που ποτέ δεν πρόκειται να επαναληφθεί.»
«In the Womb», National Geographic, 2005, βίντεο για την προγεννητική ανάπτυξη.
29. «… Ως εκ τούτου, το ζυγωτό φέρει μια νέα διάταξη γονιδίων στα χρωμοσώματά του που ποτέ δεν έχει αναπαραχθεί σε κανένα άλλο άνθρωπο. Η γενετική σύσταση του απογόνου που προορίζεται να αναπτυχθεί από το γονιμοποιημένο ωάριο είναι εντελώς διαφορετική από τη γενετική σύσταση οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου στην υφήλιο.»
De Coursey R.M., «The Human Organism», 4η έκδοση, 1974, McGraw Hill Inc., Toronto, σελίδα 584.
30. «Ο επιστημονικός κλάδος που ασχολείται με την ανάπτυξη του ανθρώπου πριν τον τοκετό ονομάζεται εμβρυολογία. Πρόκειται για την ιστορία των θαυμάτων που περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο ένα μεμονωμένο μικροσκοπικό κύτταρο μεταμορφώνεται σε ένα περίπλοκο ζωντανό ανθρώπινο οργανισμό. Γενετικά το ζυγωτό είναι ολοκληρωμένο κύτταρο. Απεικονίζει έναν νέο μονοκύτταρο άνθρωπο.»
Thibodeau G.A., και, Anthony C.P., «Structure and Function of the Body», 8η έκδοση, 1988, St. Louis: Times Mirror/Mosby College Publishers, σελίδες 409-419.
31. «Η ανάπτυξη ενός νέου ανθρώπινου οργανισμού ξεκινά όταν το σπερματοζωάριο ενός ανδρός διαπερνά την κυτταρική μεμβράνη ενός ωαρίου μιας γυναικός… Η λάχνες θα γίνουν ο πλακούντας, ο οποίος θα θρέψει το αναπτυσσόμενο παιδί για τους επόμενους οκτώμισι μήνες.»
Scarr S., Weinberg R.A., και, Levine A., «Understanding Development», 1986, Harcourt Brace Jovanovich Inc., σελίδες 86.
32. «Κάθε άνθρωπος ξεκινά τη ζωή του με το συγκερασμό δύο κυττάρων, ενός θηλυκού ωαρίου και ενός πολύ μικρότερου ανδρικού σπερματοζωαρίου. Αυτή η μικροσκοπική μονάδα, όχι μεγαλύτερη από μια τελεία πάνω σε αυτή τη σελίδα, περιέχει όλες τις πληροφορίες που χρειάζονται για να καταστεί δυνατή η εξέλιξή του στην πολύπλοκη… δομή του ανθρώπινου σώματος. Η μητέρα το μόνο που υποχρεούται να κάνει είναι να του παρέχει τροφή και ασφάλεια.»
Clark J., επιμελητής έκδοσης, «The Nervous System: Circuits of Communication in the Human Body», 1985, Torstar Books Inc., Toronto, σελίδα 99.
33. «Το ζυγωτό (το μεμονωμένο γονιμοποιημένο ωάριο) αντιπροσωπεύει την έναρξη της κύησης και τη δημιουργία μιας νέας ζωής.»
Turner J. S., και Helms D. B., «Lifespan Developmental», 2η έκδοση, 1983, CBS College Publishing, Holt Rhinehart, Winston, σελίδα 53.
34. «Το σύνολο σχεδόν των ανωτέρων θηλαστικών ξεκινούν τη ζωή τους από ένα μεμονωμένο κύτταρο, το γονιμοποιημένο ωάριο (ζυγωτό)… Η χρονική στιγμή της γονιμοποίησης αποτελεί το σημείο εκκίνησης στον κύκλο της ζωής, ή οντογένεσης του ατόμου.»
Carlson Bruce M., «Patten’s Foundations of Embryology», 6η έκδοση, 1996, Νέα Υόρκη, McGraw-Hill, σελίδα 3.
35. «Έμβρυο: Το αναπτυσσόμενος άτομο κατά την περίοδο μεταξύ της ένωσης των αναπαραγωγικών κυττάρων και την ολοκλήρωση της ανάπτυξης των οργάνων του όταν καταστεί ανεξάρτητος οργανισμός… Κατά τη στιγμή που το σπερματοζωάριο του ανδρός συναντά το ωάριο της γυναικός και η ένωση καταλήγει σε ένα γονιμοποιημένο ωάριο (ζυγωτό), μια νέα ζωή έχει μόλις αρχίσει… Ο όρος έμβρυο καλύπτει πλήρως τα πολλαπλά στάδια της πρώιμης ανάπτυξης από τη σύλληψη μέχρι την ένατη, ή τη δέκατη εβδομάδα από την αρχή της ζωής.»
Considine Douglas, επιμελητής έκδοσης, «Van Nostrand’s Scientific Encyclopedia», 5η έκδοση, 1976, Νέα Υόρκη, Van Nostrand Reinhold Company, σελίδα 943.
36. «… αλλά η αληθινή ιστορία δεν ξεκινά με τον τοκετό. Το βρέφος έχει προυπάρξει για μήνες – αρχικά σηματοδοτώντας την παρουσία του με μικρά εξωτερικά σημεία, και στη συνέχεια ως ένα ξένο πλασματάκι το οποίο μεγαλώνει και βαθμηδόν επηρεάζει τις ζωές όσων βρίσκονται τριγύρω του…»
Lennart Nilsson, «A Child is Born», πλήρως αναθεωρημένη έκδοση, 1986, Dell Publishing Co., Νέα Υόρκη.
37. «Μέσα στο κλάσμα δευτερολέπτου, όταν τα χρωμοσώματα σχηματίζουν ζεύγη [κατά τη σύλληψη], θα προσδιοριστεί το φύλο του νέου παιδιού, θα καθοριστούν τα κληρονομικά χαρακτηριστικά που λαμβάνονται από έκαστο γονέα, και μια νέα ζωή θα έχει ξεκινήσει.»
Kaluger G., και Kaluger M., «Human Development: The Span of Life», 1974, St. Louis: Times Mirror/Mosby College Publishers, σελίδες 28-29.
38. «Η ανάπτυξη ενός ανθρώπινου όντος ξεκινά με τη γονιμοποίηση, διαδικασία κατά την οποία δύο εξαιρετικά εξειδικευμένα κύτταρα, το σπερματοζωάριο του ανδρός και το ωάριο της γυναικός, ενώνονται για να δημιουργήσουν ένα νέο οργανισμό, το ζυγωτό.»
Langman Jan., «Medical Embryology», 3η έκδοση, 1975, Βαλτιμόρη: Williams and Wilkins, σελίδα 3.
39. «Είναι η διείσδυση του σπερματοζωαρίου στο ωάριο και η επακόλουθη μίξη του υλικού των πυρήνων τους , η οποία στοιχειοθετεί την αποπεράτωση της διαδικασίας γονιμοποίησης και σηματοδοτεί την εκκίνηση της ζωής ενός νέου ανθρώπου.»
Bradley M. Patten, «Human Embryology», 3η έκδοση, 1968, Νέα Υόρκη, McGraw Hill, σελίδα 43.
40. «Η γονιμοποίηση είναι ένα κρίσιμο ορόσημο μιας και, κάτω από κοινές συνθήκες, δημιουργείται ένας νέος, γενετικά ξεχωριστός, ανθρώπινος οργανισμός… Η γονιμοποίηση είναι ο προάγγελος των γεγονότων που ξεκινούν όταν ένα σπερματοζωάριο έρχεται σε επαφή με ένα ωάριο… To ζυγωτό… είναι ένα μονοκύτταρο έμβρυο…»
Ronan R. O’Rahilly, και Fabiola Muller, «Human Embryology & Teratology», 1996, Νέα Υόρκη, Wiley-Liss, σελίδες 5-55.
Πηγή: liveaction.org, Αφήστε με να ζήσω!
Διαβάζοντας στό διαδίκτυο τίς παρακάτω εἰδήσεις, ἀναρωτιέμαι: Ποιός θά μποροῦσε, μέ πιστότητα καί ἀκρίβεια, νά μοῦ διδάξει τήν Ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου πάνω στήν συγκεκριμένη ἐπικαιρότητα; Καί φέρνω ἀμέσως στό νοῦ μου τόν μεγάλο διδάσκαλο τῆς οἰκουμένης, τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο.
Ἐάν ζοῦσε σήμερα ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, τί θά ἔλεγε ἄραγε γιά ὅλα αὐτά πού συμβαίνουν;
* Η Βουλή θα ντυθεί το Σάββατο στα χρώματα του gay pride.
* Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά σεξουαλική αγωγή των μαθητών και επιμόρφωση των καθηγητών από μέλη της ΛΟΑΤΚΙ.
* Η ΝΔ στέλνει πολυπληθή αντιπροσωπεία στο Athens Pride.
* ‘’Η συμμετοχή μας στο Athens Pride είναι, ασφαλώς, δεδομένη’’ αναφέρει, σε ανακοίνωσή του, το Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ.
* Πλήθος κόσμου στη Γυμνή Ποδηλατοδρομία στη Θεσσαλονίκη.
* Θλιβερή πρωτιά κατέχει η Ελλάδα στις εκτρώσεις.
Τό νά διέλθει κανείς ὁλόκληρο τό ἔργο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καί νά ἐντοπίσει σχετικές μέ τήν παραπάνω εἰδησεογραφία ἀναφορές του, εἶναι πολύ δύσκολο ἐγχείρημα. Ἐντούτοις, μέ τήν πολύτιμη βοήθεια τοῦ ‘’Χρυσοστομικοῦ λεξικοῦ’’ τοῦ π. Δανιήλ Ἀεράκη, ἐντοπίστηκαν μερικές, οἱ ὁποῖες καί παρατίθενται στήν συνέχεια.
1). Ἐξεμισθώσαμεν τήν σάρκα ἑαυτῶν τῷ διαβόλῳ, τῷ χαλεπῷ πορνοβοσκῷ. Νοικιάσαμε τήν σάρκα μας στόν διάβολο, σ’ αὐτόν τόν σκληρό πορνοβοσκό.
2). Τί ἐστι μολυσμός σαρκός; Μοιχεία, πορνεία, ἀσέλγεια πᾶσα.
Ποιός εἶναι ὁ μολυσμός τῆς σαρκός; Εἶναι ἡ μοιχεία, ἡ πορνεία, ἡ ἀσέλγεια.
3). Διό μᾶλλον αὐτήν κατακοσμεῖν χρή, οὐχί καταισχύνειν. ... Οὐ γάρ ἔχεις ἐξουσίαν τῆς σαρκός ἐν ταῖς πονηραῖς ἐπιθυμίαις, ἀλλ’ ἐν αἷς ἄν ὁ Θεός ἐπιτάξῃ μόνοις.
Γι’ αὐτό ἄς καταστολίζουμε τήν σάρκα μας, ὄχι νά τήν καταντροπιάζουμε. ... Δέν ἐξουσιάζεις τήν σάρκα, γιά νά τήν διαθέτεις στίς πονηρές ἐπιθυμίες, ἀλλά μόνον σέ ὅσα ὁρίζει ὁ Θεός.
4). Ὦ πάντα ἀνατρέποντες ὑμεῖς! Οἱ τοῖς μέν ἄρρεσιν ὡς θηλείας μιγνύμενοι, τάς δέ θηλείας ὡς ἄνδρας εἰς πόλεμον ἐξάγοντες. Τοῦτο ἔργον τοῦ διαβόλου, τό πάντα συγχέειν καί ἀνατρέπειν.
Ὦ σεῖς, πού ἀναποδογυρίσατε τά πάντα! Ἔρχεστε σέ μίξη μέ τούς ἄνδρες, σάν νά εἶναι γυναῖκες, καί βγάζετε τίς γυναῖκες, σάν νά εἶναι ἄνδρες, στόν πόλεμο. Αὐτό εἶναι ἔργο τοῦ διαβόλου, τό νά συγχέει καί νά διαστρέφει τά πάντα.
5). Διά τοῦτο ὀδυνῶμαι, ὅτι καί νοσῶν, οὐκ οἶδας ὅτι νοσεῖς, ἵνα καί τόν ἰατρόν ἐπιζητήσεις. Μοιχείας ἐγένου πεπληρωμένος, καί ἐρωτᾶς ποία κακία;
Γι’ αὐτό πονάω καί κλαίω γιἀ σένα, διότι κάνεις πώς δέν καταλαβαίνεις ὅτι εἶσαι ἄρρωστος, ὥστε νά τρέξεις στόν γιατρό. Εἶσαι γεμᾶτος ἀπό μοιχεία καί ρωτᾶς, τί κακό ἔχεις κάνει;
6). Ἡ μέν ἡδονή βραχεῖα, ἡ δέ ἀπό ταύτης ὀδύνη διηνεκής.
Ἐνῷ ἡ ἡδονή ἀπό τήν ἁμαρτία εἶναι ὀλιγόλεπτη, ἡ ὀδύνη πού προκαλεῖται ἀπό αὐτήν εἶναι συνεχής.
7). Καί γάρ κλόνος ἐν τῷ σώματι πολύς, καί πάσης θαλάττης κυματουμένης χαλεπώτερον οὗτος διάκειται, οὐδέποτε πρός τήν ἐπιθυμίαν ἱστάμενος, ἀλλ’ ἀεί βαλλόμενος ὑπ’ αὐτῆς, ὥσπερ οἱ δαιμονῶντες, καί συνεχῶς ὑπό τῶν πονηρῶν καταρρηγνύμενοι πνευμάτων.
Διότι πολλή σύγχυσις προκαλεῖται ἀπό τήν ὁρμή τῆς ἁμαρτίας στό σῶμα πού ἁμαρτάνει. Βρίσκεται σέ χειρότερη ἀπό τήν τρικυμισμένη θάλασσα κατάσταση, ἀφοῦ ποτέ δέν ἡσυχάζει ἀπό τήν φαύλη ἐπιθυμία. Βάλλεται συνεχῶς ἀπό αὐτήν, ὅπως οἱ δαιμονισμένοι, πού συνεχῶς κατασπαράσσονται ἀπό τά πονηρά πνεύματα.
8). Πυκτεύουσι ταῖς ἡδοναῖς (οἱ νέοι), ὡς μάρτυς θηρίοις. Παλαίουσι τοῖς λογισμοῖς, ὡς ἐκεῖνος βασσάνοις.
Οἱ νέοι πυγμαχοῦν μέ τίς ἡδονές, ὅπως ὁ μάρτυρας μέ τά θηρία. Παλεύουν μέ τούς λογισμούς, ὅπως ἐκεῖνος μέ τά βασανιστήρια.
9). Καί ἡ στολή κατεσταλμένη...Ἡ γάρ τῶν μελῶν τῶν ἔξωθεν εὐταξία εἰκών τις ἐστι τῆς ἐν τῇ ψυχῇ καταστάσεως.
Καί τό ντύσιμο νά εἶναι σεμνό. Διότι ἡ καλή ἐξωτερική ἐμφάνισις εἶναι καθρέφτης τῆς καταστάσεως πού ἐπικρατεῖ στήν ψυχή.
10). Μυρίων ἐπαίνων ἄξιος καί μακαρισμῶν καί εὐφημιῶν, ὁ μαινομένην χαλινῶν τήν φύσιν, καί ἐν αὐτῇ τοῦ χειμῶνος τῇ ἀκμῇ διασώζων τό σκάφος.
Εἶναι ἄξιος μυρίων ἐπαίνων καί μακαρισμῶν καί θαυμασμῶν ὁ νέος ἐκεῖνος, πού χαλιναγωγεῖ τήν μανιασμένη σάρκα του καί διασώζει τό σκάφος τῆς ἁγνότητάς του καί μέσα στήν φοβερή τρικυμία.
11). Μετά σωφροσύνης, μετά κοσμιότητος. Ταύτης γάρ πανταχοῦ χρεία καί δεῖ ταύτην διώκειν. Ἄλλως γάρ οὐκ ἔστιν ἰδεῖν τόν Θεόν.
Μέ σωφροσύνη καί μέ κοσμιότητα. Διότι αὐτήν παντοῦ τήν χρειαζόμαστε καί αὐτήν πρέπει νά ἐπιδιώκουμε, διότι διαφορετικά δέν θά δοῦμε τόν Θεό.
12). Ἀσελγείας ἕνεκεν καί τά λαγνότατα τῶν ἀλόγων ἀπέκρυψαν.
Λόγῳ τῆς ἀσελγείας ξεπέρασαν οἱ ἄνθρωποι καί τά αἰσχρότερα τῶν ζώων.
13). Ούκ ἀτιμωρητί ταῦτα πράττομεν, οὐδέ τοσαύτης ἀπολαύομεν ἡδονῆς, ὅσην ὑφιστάμεθα κόλασιν.
Δέν θά ξεφύγουμε τήν τιμωρία κάνοντας αἰσχρά πράγματα. Δέν ἀπολαμβάνουμε τόση ἡδονή, ὅση τιμωρία ὑφιστάμεθα.
10. Ε.Π.Ε. 28,556
11. Ε.Π.Ε. 24,74
12. Ε.Π.Ε. 34.128
13. Ε.Π.Ε. 22,454
Ἐπιμέλεια κειμένου: Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός
10.6.2018
Ιωάννης Θαλασσινός, Διευθυντής Π.Ε.ΦΙ.Π. 04-10-2017
Ποιός ἄραγε θυμᾶται τή θλιβερή ἐπέτειο τῆς ψήφισης, ἀπό τή Βουλή τῶν Ἑλλήνων, τοῦ ἐπαίσχυντου...
Χριστιανική Εστία Λαμίας 03-10-2017
Οἱ μάσκες ἔπεσαν γιά ἀκόμα μιά φορά. Ἑταιρεῖες γνωστές στούς Ἕλληνες καταναλωτές ἀφαίρεσαν ἀπό τά...
TIDEON 21-12-2015
Επιμένει να προκαλεί Θεό και ανθρώπους η ελληνική Κυβέρνηση, ψηφίζοντας στις 22 Δεκεμβρίου 2015 ως...
Tideon 14-12-2015
Η Κυβέρνηση μας μίλησε για την «αναγκαιότητα» και για τα πλεονεκτήματα της «Κάρτας του Πολίτη»...
TIDEON 27-08-2014
Λαμβάνουν διαστάσεις καταιγισμού οι αντιδράσεις πλήθους φορέων και πολιτών για το λεγόμενο «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο το...
tideon.org 02-05-2013
Kαταθέτουμε την αρνητική δήλωση μας προς τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ). Ο νόμος αφήνει πολλά...
Tideon 31-12-2012
Ποια είναι η λύση αν πλήρωσες «τσουχτερές» τιμές στο Κυλικείο του Νοσοκομείου, του Αεροδρομίου, του...
Νικόλαος Ἀνδρεαδάκης, ὁδηγός 03-04-2012
Εἶμαι νέος μὲ οἰκογένεια, ἔχω ὅλη τὴ ζωὴ μπροστά μου… Λόγῳ ἐπαγγέλματος ἔχω τὴ δυνατότητα...
tideon 07-11-2011
ΜΝΗΜΟΝΙΟ: Δεν ξεχνώ αυτούς που παρέδωσαν αμετάκλητα και άνευ όρων την ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ και έκαναν...
ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΤΩΡΑ ... 15-02-2011
Κατάλαβες τώρα ... γιατί σε λέγανε «εθνικιστή» όταν έλεγες πως αγαπάς την Πατρίδα σου; Για να...
ΤΡΑΠΕΖΑ ΙΔΕΩΝ 25-12-2010
Τώρα πια γνωρίζω τους 10 τρόπους που τα ΜΜΕ μου κάνουν πλύση εγκεφάλου και πώς...