![ti_08_mobile.png](/images/template/ti_08_mobile.png)
Τράπεζα Ἰδεῶν
Θησαύρισμα ἰδεῶν καί ἀναφορῶν γιά τήν Ὀρθοδοξία καί τόν Ἑλληνισμό
info@tideon.org
Εκπομπή με τον π. Αρσένιο Βλιαγκόφτη της Κυριακής 14 Ιουλίου 2024.
Η Δ´ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ - Η ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
Μέ τήν εὐχή καί τήν εὐλογία τοῦ σεπτοῦ Ποιμενάρχου σας κ. κ. Ἀνδρέου, σεβαστοί πατέρες καί ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ἄς ποῦμε σήμερα, λίγα λόγια γιά τούς θεοφόρους Πατέρας, οἱ ὁποῖοι συνεκρότησαν, τό ἔτος 451, τήν Δ´ Οἰκουμενική Σύνοδο, ἡ ὁποία ἀπερίφραστα κατεδίκασε τήν αἵρεσι τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, ἐφ᾽ ὅσον σήμερα ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τούς προβάλλει, τούς γεραίρει καί τούς τιμᾶ.
Οἱ Μονοφυσῖτες ὑπεστήριζον, ὅτι στόν Χριστό ἐπεκράτησε τελικά μόνον ἡ θεία φύσις, ἐφ᾽ ὅσον ἡ ἀνθρωπίνη Του φύσις δῆθεν ἀπερροφήθη ἀπό τήν Θείαν, ὅπως ἔλεγαν, κάποιες σταγόνες ξυδιοῦ ἀπορροφοῦνται ἀπό τόν τεράστιο ὑδάτινο ὄγκο ἑνός ὠκεανοῦ, ὅταν πέσουν μέσα σέ αὐτόν.
Γενικό ὅμως καί διαχρονικό πόρισμα τῆς Συνόδου ἦταν, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι, καί Θεός, καί ἄνθρωπος μέ ἕνα ὅμως Πρόσωπο. Τό Θεῖο.
Ποιό, ὅμως, ἀκριβῶς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, Πρόσωπο εἶναι αὐτό; Εἶναι τό δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, καί ὡς ἐκ τούτου, ὡς πρόσωπο, ὡς ὕπαρξις, ὁ Χριστός ὑπάρχει, ὅπως λέμε, ''ἀιδίως'', δηλ. χωρίς χρονική ἀρχή καί χωρίς χρονικό τέλος, ἤ μᾶλλον ὑπάρχει ἀχρόνως, ἐκτός χρόνου. Ὑπῆρχε δηλ. καί πρίν σαρκωθῆ. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας λέγει, μεταξύ τῶν ἄλλων, ''πρίν Ἀβραάμ γενέσθαι, Ἐγώ εἰμι''.
Τώρα, ὁ Ἰησοῦς ἔχει δύο φύσεις, τήν Θεία καί τήν ἀνθρωπίνη. Τήν Θεία φύσι ἀσφαλῶς τήν εἶχε ἀνέκαθεν, ἐκτός χρόνου, διότι στό κάθε Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος ὑπάρχει ὅλο τό πλήρωμα τῆς Θεότητος, ὅλη δηλ. ἡ Θεία οὐσία. Καί ἐπί πλέον τώρα, φιλανθρωπίας Του ἕνεκεν, προσέλαβε πλήρη ἀνθρώπινη φύσι, καί σῶμα καί λογική ψυχή πού δανείσθηκε ἐν χρόνῳ ἀπό τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, καί ἔκτοτε δέν τήν ἀποβάλλει ποτέ. Ἀκόμη καί τώρα, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων ὁ Χριστός θά εἶναι καί μέ σάρκα. Ἦτο λοιπόν, κατά πάντα ὅμοιος μέ ἐμᾶς, πλήν φυσικά, ἁμαρτίας, καί τά πῆρε ὅλα τά τοῦ ἀνθρώπου, τά ἀνθρώπινα, γιά νά τά θεραπεύση ὅλα.
Πῶς, ὅμως, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, αὐτές οἱ φύσεις στόν Χριστό εἶναι ἑνωμένες, μεταξύ τους; Σύμφωνα μέ τήν Δ´ Οἰκουμενική Σύνοδο, εἶναι ἑνωμένες ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως καί ἀχωρίστως. Ὅταν λέμε ''ἀσυγχύτως'' - μέ ἁπλᾶ λόγια, ὅσο γίνεται - ἐννοοῦμε, ὅτι οἱ δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ δέν συγχέονται μεταξύ τους, δέν ἀναμιγνύονται δηλαδή. Ἔχει ἑπομένως, ἡ κάθε φύσις, τά δικά της ἐντελῶς ἀποκλειστικά χαρακτηριστικά καί μετά τήν ἕνωσί τους.
Γιά παράδειγμα, ὁ Χριστός, καί πονοῦσε, καί ἀγωνιοῦσε, καί ἐκουράζετο, καί ἐλυπεῖτο, ὡς ἄνθρωπος. Εἶχε τά λεγόμενα ''ἀδιάβλητα πάθη''. Ἀλλά καί ὡς Θεός πού ταυτόχρονα ἦτο, ἀνέσταινε νεκρούς, ἐγνώριζε τό μέλλον, γιατί, γιά τόν Θεό, ἀγαπητοί μου, στήν οὐσία δέν ὑπάρχει μέλλον, ἐπειδή ὁ Θεός εἶναι ἐκτός χρόνου. Ὅλα γιά τόν Θεό εἶναι σάν ἕνα διαρκές παρόν.
Τώρα, ὅταν λέμε ὅτι οἱ δύο φύσεις εἶναι ἀτρέπτως ἑνωμένες, ἐννοοῦμε ὅτι δέν παθαίνει τροπή ἡ μία φύσις εἰς τήν ἄλλη, δέν γίνεται ἀλλαγή, μετατροπή, τῆς μίας φύσεως εἰς τήν ἄλλη. Ἑπομένως, τό Θεῖο παραμένει Θεῖο στόν Χριστό, καί τό ἀνθρώπινο παραμένει ἀνθρώπινο, μετά τήν ἕνωσί τους.
Τέλος, τό ''ἀχωρίστως'' καί ''ἀδιαιρέτως'' σημαίνουν, ὅτι οἱ δύο φύσεις δέν χωρίζονται μεταξύ τους, δέν διαιροῦνται, τοὐτέστιν εἶναι ἐντελῶς, μά ἐντελῶς, ἀδιάσπαστες. Δέν μποροῦμε δηλ. νά τίς ἀπομονώσωμε, νά τίς ξεχωρίσωμε, νά τίς διασπάσωμε καί νά ποῦμε: Ἀπό ἐδῶ εἶναι ἡ Θεότητα καί ἀπό ἐκεῖ εἶναι ἡ ἀνθρωπότητα. Ἀπό ἐδῶ εἶναι ὁ Θεός μόνο ὁ Θεός καί ἀπό ἐκεῖ εἶναι μόνο ὁ ἄνθρωπος. Αὐτό δέν γίνεται πλέον, εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Αὐτά εἶναι, ἐν ὀλίγοις πάντα, τά βασικά χαρακτηριστικά τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ στήν ὑπόστασι τοῦ Λόγου. Καί, τελικά αὐτή ἡ ἕνωσις - τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ στήν ὑπόστασι τοῦ Λόγου - λέγεται ''καθ᾽ ὑπόστασιν ἕνωσις'' καί εἶναι πραγματική ἕνωσις.
Ὅμως, τό ξανατονίζομε, τό Πρόσωπο εἶναι ἕνα, ὄχι ἀνθρώπινο, ἀλλά μόνο τό Θεῖο, διότι ὁ ἴδιος ὁ ἀκατάληπτος Θεός δέν εἰσῆλθε σέ κάποιον, ἔστω τέλειο, ἄνθρωπο, ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὅπως λέγει ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ, ''ἐξέστη ἑαυτοῦ'' καί ἔγινε, ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ἄνθρωπος. Αὐτό τό ἀναφέρει χαρακτηριστικά ὁ Μέγας Ἀθανάσιος.
Ἐκεῖνος, πού ὡς πρός τήν οὐσία Του, εἶναι ἐντελῶς, μά ἐντελῶς, ἀπρόσιτος καί ἀκοινώνητος, πῆρε, κατ᾽ ἐξαίρεσιν, ἐφ᾽ ἅπαξ, καί ἀνθρωπίνη φύσι. Διότι, ὅπως ξέρομε, ὁ Θεός ἐπικοινωνεῖ βέβαια μέ τήν κτίσι μόνο μέ τήν ἄκτιστη θεϊκή Του ἐνέργεια, καί μάλιστα, εἶναι ὁ μόνος πού ἐπικοινωνεῖ μέ τήν οὐσία τῆς ψυχῆς μας καί ὄχι ἁπλῶς μέ τίς ἐνέργειες τῆς ψυχῆς μας, ὅπως κάνει ὁ διάβολος.
Αὐτά ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, καί πολλά ἄλλα, ἦσαν τά πορίσματα τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἀλλά ὅλα αὐτά, καί πολλά ἄλλα πορίσματα καί συμπεράσματα γενικώτερα - νά τό γενικεύσωμε, ὅλων τῶν Συνόδων, ὅλα αὐτά ἀγαπητοί μου λέγονται στήν ἐκκλησιαστική γλῶσσα δόγματα.
Καί στό σημεῖο αὐτό, θά πρέπη νά κάνωμε μία ἀπαραίτητη περιληπτική διασάφησι γύρω ἀπό τήν λέξι δόγμα, διότι αὐτή ἡ λέξις, ὡς μή ὤφειλε βέβαια, τόσο μά τόσο τρομάζει τόν σύγχρονο, ταλαίπωρο, ζαλισμένο ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος, ἀδίκως θεωρεῖ, ὅτι αὐτή ἡ λέξις δεσμεύει δῆθεν, τήν ἀνθρωπίνη ἐλευθερία καί διάνοια νά δεχθῆ ὅ,τι ἐκείνη θά ἤθελε.
Ἄλλο θέμα εἶναι τώρα ὅτι σήμερα, περισσότερο ἀσυγκρίτως ἀπό κάθε ἄλλη ἐποχή, οἱ ἄνθρωποι τρέχουν νά ἐνταχθοῦν στούς ποικίλλους σατανοκανοναρχούμενους «δογματισμούς» τῆς λεγόμενης Νέας Ἐποχῆς. «Δογματισμούς», μέ τήν ἐξωεκκλησιαστική βέβαια ἔννοια τοῦ ὅρου, πού εἶναι ὄντως καταπίεσις καί ἀπαξίωσις τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, καί ὄχι μόνο.
Ἐνῶ, στήν ἐκκλησιαστική γλῶσσα, δόγμα τί εἶναι; Εἶναι ἡ περιφρούρησις, ἡ περιχαράκωσις, ἡ ἀνάλυσις τῆς ἅπαξ παραδοθείσης Θεϊκῆς ἀληθείας καί ἀποκαλύψεως. Αὐτό εἶναι δόγμα.
Ὁ Χριστός, ''ὁ ὤν ἐν τοῖς κόλποις τοῦ Πατρός'', ὁ ἄσαρκος Λόγος, τό δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ''ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς καί σαρκωθείς'', Ἐκεῖνος, ὅσα ἤθελε καί ὅσα ἔπρεπε, «ἐξηγήσατο ἡμῖν». Καί τώρα, ὅ,τι ὁ Χριστός μᾶς ἀπεκάλυψε, ὅ,τι ὁ Χριστός μᾶς ἐφανέρωσε - δέν τά ἐπινοήσαμε ἐμεῖς -, αὐτό, καί μόνον αὐτό, οἱ ἅγιοι Πατέρες καθηκόντως, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, ἑρμήνευσαν. Καί αὐτό βέβαια κατωχυρώθηκε γραπτῶς, ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους. Σημειωτέον δέ, ὅτι ὅλαι αἱ Σύνοδοι ἀποφαίνονται, ὅπως λέμε, ''ἑρμηνευτικῶς'', καί οὐχί ''εἰσηγητικῶς''. Πιό ἁπλᾶ, αἱ Σύνοδοι δέν ἀνεκάλυψαν κάτι καινούργιο καί διαφορετικό. Σέ αὐτές τίς Συνόδους, μετεῖχε ὁλόκληρος ἡ Ἐκκλησία, ἐφ᾽ ὅσον τό Ἅγιον Πνεῦμα, κατά τήν ἱστορική ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ἐδόθη συνηγμένων ὅλων τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, καί ἐννοεῖται, ὅτι, στίς Οἰκουμενικές Συνόδους, μετεῖχαν ἀναμφισβήτητα θεοφόροι Πατέρες. Καί ἐπί πλέον, τά πορίσματά τους ἔγιναν ἀποδεκτά ἀπό ὅλο ἀνεξαιρέτως τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί ἐκυκλοφόρησαν διαχρονικῶς σέ αὐτό.
Ὅλα τά προαναφερθέντα, ἀγαπητοί μου, ἀποτελοῦν ἀναγκαιοτάτη συνθήκη γιά νά καταστῆ μία ἀπόφασις μίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου δόγμα τῆς Ἐκκλησίας.
Καί τό ἔκαναν αὐτό οἱ ἅγιοι Πατέρες, διότι ὅταν προσβάλλεται τό δόγμα - τό ὁποῖο δέν εἶναι μία πολυτέλεια - προσβάλλεται ὄχι μόνον ἡ ἀλήθεια περί Θεοῦ, ὅταν προσβάλλεται τό δόγμα, ὑβρίζομεν τόν Θεόν, πού ἄλλα μᾶς ἀπεκάλυψε στήν οὐσία, ἀλλά ἐπί πλέον προσβάλλεται καί ἡ δική μας σωτηρία, ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.
Καί γενικῶς, ἡ Πατερική Παράδοσις εἶναι, ἀναμφισβήτητα, ἰσόκυρος καί ἰσοστάσιος τῆς Ἀποστολικῆς τοιαύτης καί εἶναι ἡ μόνη ὀρθή της ἑρμηνεία, μέ τήν ἔννοια ὅτι οἱ θεοφόροι Πατέρες ἑρμηνεύουν καί ἀποσαφηνίζουν τήν ἅπαξ παραδοθεῖσαν εἰς τήν Ἐκκλησία ἐξ ἀποκαλύψεως πίστι. Γι᾽ αὐτό, πρέπει σέ ὅλα τά θέματα ἀναμφισβήτητα νά ἀκολουθοῦμε πιστά τήν διδασκαλία τους. Ὅπως οἱ ἅγιοι Πατέρες δηλ. ἠγωνίσθησαν, μέχρις αἵματος, γιά τήν σωστή πίστι καί τήν σωστή Ὀρθόδοξη σώζουσα καί θεώνουσα πνευματικότητα, ἔτσι καί ἐμεῖς νά μήν ἐπιτρέψωμε νά περάση ὁ,τιδήποτε ἀντιστρατεύεται τήν Πατερική Παράδοσι.
Ὅπως, γιά παράδειγμα εἶναι ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος τελικά, τί εἶναι; Εἶναι ἄθεος μέσα στήν πολυθεΐα του. Ὅπως, ὅταν προσβάλλεται ἡ Ὀρθόδοξη ἀνθρωπολογία, ἐπί παραδείγματι, σέ κάποια θέματα Βιοηθικῆς. Ἐπίσης, ἐπ᾽ οὐδενί, νά μήν ἐπιτρέψωμε καμμία ἀλλοίωσι στήν Ὀρθόδοξη, ἐν γένει πνευματικότητα, ὅπως σέ θέματα ἐκκοσμικεύσεως, κλπ. Ἄλλο εἶναι ἡ κατα Θεόν ποιμαντική οἰκονομία, καί ἄλλο, ἐντελῶς ἄλλο, - τό ἀντίθετο -, εἶναι ἡ παρανομία καί ἡ ἀμνήστευσις τῆς ἁμαρτίας.
Ὅπως καί ὁ σήμερα ἑορταζόμενος ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ ὁποῖος, σύν τοῖς ἄλλοις, μέ τά θεόπνευστα συγγράμματά του, ἐπισφραγίζει τά προαναφερθέντα μέ τό παραπάνω. Ἀλλά, καί ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, εἰς τόν φερώνυμό του ναό, εἰς τόν ὀποῖον εὑρισκόμεθα σήμερα, διακηρύσσει, ἐπί παραδείγματι, μεταξύ τῶν ἄλλων βέβαια, τί; τό ἀπαράβατο τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς, ὅταν ὁ ἴδιος διατρανώνη καί διαλαλῆ, ὅτι τό κέρδος τῆς Κυριακῆς εἶναι, πέρα γιά πέρα καταραμένο. Ἀλήθεια, τί θά ἔλεγε σήμερα, ὁ ἅγιος Κοσμᾶς, σέ ὅσους θέλουν νά καταργήσουν τήν ἀργία τῆς Κυριακῆς καί γενικώτερα βέβαια, τίς χριστιανικές ἑορτές;
Ἡ εὐθύνη ὅλων μας γιά ὅλα αὐτά εἶναι μεγάλη καί θά εἴμαστε ὅλοι ἀναπολόγητοι σέ περίπτωσι πού δέν ἀντιδράσωμε, ἐν Κυρίῳ, δεόντως.
Τέλος, ὡς γνωστόν, τότε, τόν Τόμο τῶν Ὀρθοδόξων τόν ἐπεκύρωσε, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ Ἁγία Εὐφημία, ἡ ὁποία, ὅλοι ξέρομε, πόσο συνδέεται μέ τόν μακαριστό ἅγιο Γέροντα Παΐσιο, τοῦ ὁποίου σήμερα τελοῦμε ἐδῶ τό μνημόσυνο.
Εὐχηθῆτε, Σεβασμιώτατοι ἀρχιερεῖς, ἅγιε Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης κ. κ. Ἀνδρέα καί ἅγιε Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κ. κ. Κοσμᾶ, ὅπως, ἀναδεικνυόμενοι γνήσιοι μαθηταί τῶν Ἁγίων Πατέρων, νά μεγιστοποιήσωμε τήν προσωπική μας πρόοδο, γιατί αὐτό καί μόνον αὐτό θά εἶναι, τελικά, τό καλύτερο μνημόσυνο μέ τό ὁποῖο θά ἀναπαυθῆ καί θά εὐφρανθῆ περισσότερο ἡ ψυχή τοῦ ὄντως μακαριστοῦ ἁγίου Γέροντος Παϊσίου.
Ἀμήν.
Γένοιτο. Δι᾽εὐχῶν σας.
Ἀρχιμανδρίτης Ἀρσένιος Κατερέλος
Ἡγούμενος Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος
(Ὁμιλία κατά τήν Θ. Λειτουργία στόν Ἱ. Ναό Ἁγ. Κοσμᾶ Κονίτσης 14 – 07 – 2013)
Ο αγαπημένος μακαριστός Γέροντας παπα-Ισαάκ ο Λιβανέζος με τον σημερινό του διάδοχο παπά-Ευθύμιο.
Ο αείμνηστος Αρχιμ. π. Σεραφείμ Ζαφείρης γεννήθηκε στο Βόλο στις 27 Νοεμβρίου 1959. Γόνος ευσεβών γονέων του Τρύφωνος και της Σοφίας, από πολύ νωρίς έδειξε την κλήση του στην Ιερωσύνη και τον πόθο της αφιερώσεως του στον Θεό.
Άγιοι Κήρυκος και Ιουλίττα: ένα αγοράκι τριών ετών και η μητέρα του!
Ένας διαπρεπής λόγιος και πανεπιστημιακός του δέκατου ένατου αιώνα, ο εκ Πηλίου Φίλιππος Ιωάννου Πάντος, βιογραφώντας τον δάσκαλο του χωριού Μηλιές Γρηγόριο Κωνσταντά, αναφέρει μεταξύ άλλων:
Επιχειρηματίας και μέγας εθνικός ευεργέτης. Βλάχικης καταγωγής, γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1818 στο Μέτσοβο. Ήταν ο νεώτερος από τα πέντε αδέλφια της οικογενείας και οι γονείς του τον προόριζαν για δάσκαλο στο εκεί σχολείο. Εκείνος, όμως, πνεύμα ανήσυχο, προτίμησε να αναζητήσει την τύχη του στο εξωτερικό.
Στις αρχές του 15ου αιώνα η μεγάλη Γερμανική Αυτοκρατορία φάνταζε ασυγκράτητη.Με αιχμή του δόρατος το πανίσχυρο τάγμα των Τευτόνων ιπποτών και με ένα στρατό με περισσότερους 100.000 βαριά οπλισμένους και άριστα εκπαιδευμένους άνδρες, οι Γερμανοί εφορμούσαν ακάθεκτοι στην καρδιά της Ανατολικής Ευρώπης έχοντας ως δόγμα το Drag Nach Osten («πόρεια προς Ανατολάς»).
Σκοπός του μισότρελου Γερμανού αυτοκράτορα Ερρικού του Δ’ και του υπερφίαλου αρχικαγκελάριου της Γερμανίας και μάγιστρου του τάγματος, Ούλριχ φον Γιούνιγκεν, δεν ήταν τίποτα λιγότερο απ την ολοκληρωτική κατάληψη των λιμανιών της Βαλτικής, η υποδούλωση της Πολωνίας, η εκμετάλλευση του σιτοβολώνα της Ουκρανίας και η καταστροφή της ορθόδοξης Ρωσίας με ταυτόχρονη εξασφάλιση της εξόδου τους στη Μαύρη θάλασσα μέσω της κατοχής της Κριμαίας.
Νιώθοντας καθαρά την ανάσα του Γερμανικού Θηρίου να πλησιάζει, οι λαοί που απειλούνταν απ την αιμοδιψή μανία του, αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους έναντι του κινδύνου.Με πρωτοβουλία του βασιλιά της Λιθουανίας Γιαγκέλο και της Πολωνίας Βλαδισλάβ (οι χώρες των οποίων θα ταν στη πρώτη γραμμή της επικείμενης εισβολής) καλέστηκε στο Νταντσιχ της Πολωνίας, στις αρχές του 1410, συμβούλιο στο οποίο παρέστησαν οι βασιλείς και πρίγκιπες της Ουγγαρίας, της Τσεχίας, της Βοημίας, της Σιλεσίας, ο τσάρος Δημήτριος της Ρωσίας καθώς κι ο Μογγόλος οπλαρχηγός της Χρυσής Ορδής Τζαλάλ Αλ Ντιν (ως απεσταλμένος του θρυλικού Ταμερλάνου που δεν ήθελε την εξάπλωση των Γερμανών ως τον Καύκασο και την Κασπία).
Έτσι γεννήθηκε η Σλαβική Συμμαχία που θα προσπαθούσε να αντισταθεί στα επεκτατικά σχέδια των Γοτθικών ορδών και την άνοιξη του 1410 ένας στρατός από 160.000 άνδρες, Λιθουανους, Πολωνούς, Τσέχους, Ούγγρους,Ρώσους και Μογγόλους συγκεντρωθήκε στη πόλη του Τάννενμπεργκ κοντά στο ποταμό Οντέρ. Ο αρχικαγκελάριος Γιούνιγκεν αν και πληροφορήθηκε την ύπαρξη του τεράστιου αυτού στρατεύματος το θεώρησε ως μια ευκαιρία να συντρίψει ταυτόχρονα όλους τους αντιπάλους του μαζί πιστεύοντας ακράδαντα πως τίποτα δεν μπορούσε να σταματήσει τα αήττητα ως τότε γερμανικά όπλα!
Έτσι στα τέλη Ιουνίου,αφού συγκέντρωσε ένα εντυπωσιακό στράτευμα από 80.000 πεζούς και 4.000 κατάφρακτους Τεύτονες ιππότες, πέρασε τον Οντέρ σίγουρος πως θα ξεμπέρδευε μια και καλή με τους «βάρβαρους της Ανατολής».Ενώ στην επιστράτευση τον ακολούθησε ολόκληρη σχεδόν η γερμανική αριστοκρατία.
Οι δύο μεγάλοι στρατοί συναντήθηκαν τελικά στη στενή πεδιάδα έξω απ το Τάννενμπεργκ στις 15 Ιουλίου του 1410 – μια μέρα που ο Γερμανικός λαός δε θα ξεχνούσε ποτέ. Οι δυο πλευρές συγκρούστηκαν με μίσος κι η μάχη, αν και οι σύμμαχοι φαινομενικά υπερτερούσαν, έμοιαζε αμφίρροπη για πολλές ώρες καθώς οι εμπειροπόλεμοι Γερμανοί πολεμούσαν με φανατισμό κατά αυτών που έβλεπαν ως «υπανθρώπους».Ξαφνικά, έπειτα από πέντε ώρες μάχης που είχαν εξαντλήσει τους ιππότες μέσα στις βαρίες πανοπλίες τους, οι 3.000 Μογγόλοι ιππείς του Τζαλάλ Αλ Ντιν μαζί με 2.000 Ρώσους κοζάκους έκαναν σαρωτική έφοδο απ τα δεξιά έχοντας κρυφτεί στα έλη του Γκρούνβαλντ και πλευροκόπησαν ανελέητα τους Γερμανούς το μέτωπο των οποίων κατέρρευσε αμέσως και περικυκλώθηκαν απο τρείς πλευρές.Επακολούθησε σφαγή.Ο Ούλριχ φον Γιούνιγκεν έπεσε απ τους πρώτους και το σώμα του διαμελίστηκε στο πεδίο της μάχης, οι Πολωνοί κράτησαν το κεφάλι του αλαζονικού αρχικαγκελάριου για να το εκθέσουν στη Βαρσοβία, ο κορμός πήγε στη Μόσχα, το δεξί χέρι στη Λιθουανία, το αριστερό έφτασε ως τη μακρινή Σαμαρκάνδη όπου ο Χαν Ταμερλάνος το βασάλμωσε και το κράτησε ως φυλαχτό, το αριστερό πόδι στη Πράγα και το δεξί στη Βουδαπέστη.Συνολικά, 70.000 Γερμανοί πεζοί και 3.500 Τεύτονες ιππότες έπεσαν νεκροί μαζί με πολλούς άντρες της Γερμανικής ελίτ, δούκες, κόμητες, δημάρχους και ανώτερους αξιωματικούς ενώ ανάμεσα στους 6.000 αιχμαλώτους ήταν και ο πρίγκηπας-διάδοχος του Γερμανικού θρόνου Γουλιέλμος ο οποίος μίλησε προκλητικά προς τον τσάρο Δημήτριο κι εκείνος αφού τον διαπόμπευσε στο Κίεβο τον εκτέλεσε με βασανιστήρια και πέταξε το πτώμα του στα σκυλιά.
Η περήφανη Γερμανική Αυτοκρατορία (το Πρώτο Ραιχ) είχε πάψει να υπάρχει γεγονός που επικυρώθηκε λίγους μήνες αργότερα με την ταπεινωτική συνθήκη της Θόρν η οποία οδήγησε στο διαμελισμό της χώρας και την παραχώρηση όλου του χρυσού της στη Σλαβική Συμμαχία ενώ οι άγριοι Μογγόλοι αφέθηκαν ανενόχλητοι να λεηλατήσουν την Ανατολική Πρωσία για έναν ολόκληρο χρόνο μετατρέποντάς την σε κρανίου τόπο. Η Γερμανία μετά την καταστροφική αυτή ήττα,χρειάστηκε 460 χρόνια για να καταφέρει ξανά να ενωθεί σε ένα κράτος υπό τον Βίσμαρκ το 1870.
Πηγή: olympia.gr
Τέτοιες ώρες, πριν από 89 χρόνια, πήγαινε στο πιεστήριο η ύλη του Ριζοσπάστη της 12ης Ιουλίου 1935. Στο φύλλο αυτό, υπήρχε μεταξύ των άλλων, ένα άρθρο του τότε γ.γ. του ΚΚΕ, Νίκου Ζαχαριάδη, υπό τον τίτλο "Μια Επιφύλαξη".
Ὁ πάμφωτος καὶ διαχρονικὸς αὐτὸς φωστῆρας τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ μέγιστος διδάσκαλος τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Γένους μας, γεννήθηκε στὴν Χώρα τῆς Νάξου τὸ ἔτος 1749 ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ ἐναρέτους γονεῖς, τὸν Ἀντώνιο καὶ τὴν Ἀναστασία Καλλιβρούτση. Κατὰ τὴν βάπτισή του ἔλαβε τὸ ὄνομα Νικόλαος.
Η Πύλη, μη θέλοντας ν’ αφήσει ήσυχους τους επαναστατημένους Γιουνάνηδες πριν από τη μεγάλη συντονισμένη επίθεση, που θα έκδηλωνόταν όταν ο στρατός τού Μωχάμετ Άλη θάφτανε στο Μοριά, ανάθεσε, το καλοκαίρι τού 1824, στον Ντερβίς πασά να χτυπήσει τη Ρούμελη.
Με τ’ ασκέρι του, που έφτανε τις δώδεκα χιλιάδες, ξεκίνησε από το Ζητούνι, τη σημερινή Λαμία, στα μέσα τού Ιούνη. Αφού πέρασε το Σπερχειό κι έφτασε στις Θερμοπύλες, έστησε στρατόπεδο για να κρατήσει ανοιχτό το δρόμο τού ανεφοδιασμού του. Έμεινε ο ίδιος σ’ αυτό με 2500 πεζούς και 500 καβαλάρηδες κι έστειλε τις αποδέλοιπες δυνάμεις του, κάτω από τις διαταγές τού Αμπάζ πασά και τού Περκόφτσαλη, να χτυπήσουν τα Σάλωνα.
Οι Έλληνες ήταν στρατοπεδευμένοι, όπως είπαμε, στην Άμπλιανη, ανάμεσα δηλαδή στα Σάλωνα και το Χάνι της Γραβιάς. Βρίσκονταν εκεί ο Νάκος Πανουριάς, ο Γιώργης Δράκος, ο Γιώτης Δαγκλής, ο Διαμαντής Ζέρβας κι ο Περραιβός με διακόσιους πενήντα Σουλιώτες.
Η προφυλακή τού τούρκικου ασκεριού έπιασε, στις 6 τού Ιούλη, το Χάνι της Γραβιάς, αφού πριν ζώγρησε ως τρακόσιες φαμελιές από τα γύρω Βλαχοχώρια. Την ίδια νύχτα ο Μήτσος Κοντογιάννης, ο Σκαλτσοδήμος κι ο Σιαφάκας ρίχνονται αιφνιδιαστικά στους εχθρούς, τους βάζουν σ’ αναταραχή κι ελευθερώνουν τις φαμελιές.
Στις 8 τού Ιούλη μια σημαντική τούρκικη δύναμη παράτησε το Χάνι της Γραβιάς και προχωρά προς το Λιδωρίκι, όπου βρισκόταν με λίγα παλικάρια ο Σκαλτσάς. Τους χτυπάνε οι Τούρκοι και θα τους έλιωναν όλους αν δεν έφτανε σε βοήθειά τους ο Σαφάκας με τρακόσιους πενήντα Κραβαρίτες. Τρεις φορές πάτησαν τις θέσεις των δικών μας οι εχθροί και τρεις φορές οι Έλληνες τους ξεφώλιασαν απ’ αυτές. Στο τέλος οι Τούρκοι πισωδρόμησαν παίρνοντας μαζί τους ίσαμε οχτώ χιλιάδες γιδοπρόβατα.
Ο Κίτσος Τζαβέλας βρισκόταν στα Τριζόνια της Λωρίδας. Απ’ αυτά γράφει στις 10 τού Ιούλη στην κυβέρνηση:
«Ενταύθα επληροφορήθην ότι επλησίαζον οι εχθροί εις τα Σάλωνα. είδον τον κίνδυνον της πατρίδος και την απελπισίαν των αδυνάτων, και απεφάσισα να υπάγω αυτός εγώ εναντίον των»133.
Στις 13 τού Ιούλη κινήθηκε από το Χάνι της Γραβιάς όλη η Τούρκικη δύναμη που είχε συναχτεί εκεί, πάνω από οχτώ χιλιάδες, έχοντας μαζί της και δυο κανόνια. Τράβαγαν για τα Σάλωνα. Σαν έφτασαν όμως στην Άμπλιανη βρήκαν το δρόμο φραγμένο μ’ έλατα. Πίσω απ’ αυτά ήταν αμπουρωμένοι ίσαμε τρεις χιλιάδες Έλληνες που θ’ αντιβγαίνανε σε τριπλάσιους σχεδόν εχθρούς.
Η μάχη άρχισε στις 9 το πρωί 14 τού Ιούλη, όταν χύθηκαν οι Τούρκοι να πάρουν με γιουρούσι τους δικούς μας. Μα ήταν τόση η φωτιά των Ελλήνων, που καρφώθηκαν μπροστά από τα έλατα, μη μπορώντας να κάνουν μήτε βήμα παραπέρα. Ο πόλεμος, πεισματικός κι από τα δυο μέρη, βάσταξε ως τ’ απόγευμα. Μα να, φτάνουν να συντρέξουν τους δικούς μας οι Σαλωνίτες με τον Καλμούκη. Και η ζυγαριά αρχίζει να γέρνει. Ο Γιώργος Τζαβέλας, ο Λάμπρος Ζάρμπας, ο Γιαννούσης Πανομάρας γκαρδιώνουν τα παλικάρια τους, παρατάνε τα πόστα τους και κάνουνε τώρα αυτοί από τα πλάγια γιουρούσι πάνω στους Τούρκους. Ο Κίτσος Τζαβέλας, ο Γ. Δράκος, ο Χρ. Περραιβός, ο Δ. Ζέρβας αδράχνουν την ευκαιρία, μπήγουν τις νικητήριες φωνές και ρίχνονται πάνω στην Τουρκιά. Ήτανε η νίκη.
Πανικόβλητοι οι εχθροί έτρεχαν πίσω να φτάσουν στο Χάνι της Γραβιάς και να γλιτώσουν. Μα οι δικοί μας δεν τους δίνανε καιρό μήτε ν’ ανασάνουν. Κι όπως οι εχθροί σπρώχνονταν ποιος θα προσπεράσει τον άλλον γκρεμίζονταν στο βάραθρο και τσακίζονταν πάνω στα βράχια. Οι Έλληνες στείλανε εκείνη τη μέρα «εις τον Άδην υπέρ τους πεντακοσίους»134. Από τους δικούς μας σκοτώθηκαν και πληγώθηκαν τριάντα εφτά.
Τούτη η λαμπρή νίκη γίνηκε αιτία να μη μπορέσουν οι Τούρκοι να κάνουν, το καλοκαίρι τού 1824, τίποτα τ’ αξιόλογο στη Ρούμελη.
Και σε λίγο, στις 14 τού Σεπτέμβρη, οι Έλληνες παρατάνε την άμυνα και περνάνε στην επίθεση. Μαζί τους είναι τώρα κι ο Καραϊσκάκης που έχει γυρίσει από τ’ Ανάπλι. Τράβηξαν να χτυπήσουν στον Παρνασσό το στρατόπεδο τού Περκόφτσαλη, που στ’ αναμεταξύ είχε ενισχυθεί με τέσσερεις χιλιάδες Αρβανίτες. Η μάχη στάθηκε δύσκολη και σκληρή, μα ξανά οι δικοί μας βγήκαν νικητές. «Έπεσον και από τους Έλληνας και επληγώθησαν ένδεκα. μεταξύ δε των πεσόντων ήτο και ο Γκιόκας Χορμοβίτης, αξιωματικός τού Καραϊσκάκη, ο οποίος, αν και κατεπολεμείτο προ ολίγου από τον Μαυροκορδάτον ως προδότης, καταπολεμεί τους Τούρκους, πιστός ων εις την θρησκείαν και εις την πατρίδα του»135.
Όσο για τον άλλο μεγάλο προδότη, τον Καραϊσκάκη, που αν και βαριά άρρωστος πήρε μέρος στη μάχη, «περιήλθεν εις τοιαύτην κατάστασιν, ώστε τον άφησαν, διότι ήτο αδύνατον να τον μεταφέρουν, εις την εκκλησίαν τού Προφήτου Ηλιού μεταξύ Σκάλας και Πάργιανης»136.
Πηγή: («Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 21» Β’ Έκδοση ‘Ν.ΒΟΤΣΗ’ 1977, σελ. 45-46, τόμ. ΙΙΙ), Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου
Οἱ συναναστροφὲς καὶ ἡ κοινωνία ἔχουν μεγάλη ἐπίδραση ἐπάνω στὸὺς ἀνθρώπους. Τὸ πλησίασμα καὶ ἡ σχέση μὲ ἕνα διδάσκαλο φέρνει πὸλλὴ ἐπιστήμη, ἡ συναναστροφὴ μὲ ἕνα ποιητὴ –φέρνει πὸλλὲς σκέψεις καὶ ὑψηλὰ αἰσθήματα, ὁ συγχρωτισμὸς μὲ ἕνα ταξιδιώτη φέρνει πὸλλὲς γνώσεις γιὰ τὶς ξένες χῶρες, γιὰ τὶς συνήθειες καὶ τὰ ἔθιμα ἄλλων λαῶν.
Το Απόσπασμα Αἰγαίου προετοιμαζοταν γιὰ μιὰ μεγάλης κλίμακας καταδρομικὴ ἐπιχείρηση στη Σύμη, ἀρχὲς τοῦ Ἰουλίου τοῦ 1944. Η πλωτή Βάση Καταδρομῶν, μεθορμίστηκε στον ορμο Μπαλισού καὶ στὴ συνέχεια στον όρμο Λόστα των Μικρασιατικῶν ἀκτῶν, ἀπέναντι απ’ τὸ νησί. Ἐκεῖ πῆγε μαζὶ μὲ ἐπιτελεῖς του καὶ ὁ διοικητὴς τῆς βρετανικῆς Δύναμης 142 ποὺ δὲν ἦταν ἄλλος ἀπὸ τὸ διοικητὴ τῆς βρετανικῆς Ταξιαρχίας Καταδρομῶν.
Έχουν περάσει αρκετές ημέρες από τη διεξαγωγή του Europride και αισθανόμαστε την ανάγκη να εκφραστούμε και εμείς, ως Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων, κοντά στις τόσες τοποθετήσεις προσώπων και φορέων που αντέδρασαν στην πραγματοποίηση του.
Εμπνευσμένος αποχαιρετισμός του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου προς τον Φώτιον Κόντογλου. Μακάριος ανήρ, ος ουκ επορεύθη εν βουλή ασεβών και εν οδώ αμαρτωλών ουκ έστη και επί καθέδρα λοιμών ουκ εκάθισεν. (Ψαλμ. α’ 1)
«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος» (Τίτ.3,10-11)
Ο Ιωάννης Βελισσαρίου γεννήθηκε στις 26 Νεομβρίου 1861 στο Πλοέστι της Ρουμανίας με καταγωγή από την Κύμη Ευβοίας και σπούδασε τρία χρόνια στο Γαλλικό Κολλέγιο της Αιγύπτου.
– Γέροντα, πώς σκέφτεσθε, όταν έχετε να αντιμετωπίσετε ένα πρόβλημα;
Ο Roger Foley, έναν Καναδός με αναπηρία, περιέγραψε σε πρόσφατη συνέντευξή του τις περιστάσεις υπό τις οποίες του προσφέρθηκε επανειλημμένα ως ιατρική «βοήθεια» ο θάνατος, ενώ συγχρόνως μίλησε και για την αδικία της ευθανασίας.
Ο Λοχαγός του Τουρκικού στρατού Αχμέτ Μπαχατίν, έπιασε με τα δυο του χέρια το πηδάλιο του αεροσκάφους του. Το τράβηξε προς το μέρος του και το έστρεψε στα αριστερά, αυξάνοντας ταυτόχρονα το γκάζι στον κινητήρα.
Ιωάννης Θαλασσινός, Διευθυντής Π.Ε.ΦΙ.Π. 04-10-2017
Ποιός ἄραγε θυμᾶται τή θλιβερή ἐπέτειο τῆς ψήφισης, ἀπό τή Βουλή τῶν Ἑλλήνων, τοῦ ἐπαίσχυντου...
Χριστιανική Εστία Λαμίας 03-10-2017
Οἱ μάσκες ἔπεσαν γιά ἀκόμα μιά φορά. Ἑταιρεῖες γνωστές στούς Ἕλληνες καταναλωτές ἀφαίρεσαν ἀπό τά...
TIDEON 21-12-2015
Επιμένει να προκαλεί Θεό και ανθρώπους η ελληνική Κυβέρνηση, ψηφίζοντας στις 22 Δεκεμβρίου 2015 ως...
Tideon 14-12-2015
Η Κυβέρνηση μας μίλησε για την «αναγκαιότητα» και για τα πλεονεκτήματα της «Κάρτας του Πολίτη»...
TIDEON 27-08-2014
Λαμβάνουν διαστάσεις καταιγισμού οι αντιδράσεις πλήθους φορέων και πολιτών για το λεγόμενο «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο το...
tideon.org 02-05-2013
Kαταθέτουμε την αρνητική δήλωση μας προς τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ). Ο νόμος αφήνει πολλά...
Tideon 31-12-2012
Ποια είναι η λύση αν πλήρωσες «τσουχτερές» τιμές στο Κυλικείο του Νοσοκομείου, του Αεροδρομίου, του...
Νικόλαος Ἀνδρεαδάκης, ὁδηγός 03-04-2012
Εἶμαι νέος μὲ οἰκογένεια, ἔχω ὅλη τὴ ζωὴ μπροστά μου… Λόγῳ ἐπαγγέλματος ἔχω τὴ δυνατότητα...
tideon 07-11-2011
ΜΝΗΜΟΝΙΟ: Δεν ξεχνώ αυτούς που παρέδωσαν αμετάκλητα και άνευ όρων την ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ και έκαναν...
ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΤΩΡΑ ... 15-02-2011
Κατάλαβες τώρα ... γιατί σε λέγανε «εθνικιστή» όταν έλεγες πως αγαπάς την Πατρίδα σου; Για να...
ΤΡΑΠΕΖΑ ΙΔΕΩΝ 25-12-2010
Τώρα πια γνωρίζω τους 10 τρόπους που τα ΜΜΕ μου κάνουν πλύση εγκεφάλου και πώς...