
Τράπεζα Ἰδεῶν
Θησαύρισμα ἰδεῶν καί ἀναφορῶν γιά τήν Ὀρθοδοξία καί τόν Ἑλληνισμό
info@tideon.org
«Ὅποιος ἐλέγχει τήν γλώσσα ἑνός ἀνθρώπου, ἐλέγχει καί τίς σκέψεις του» ἔγραψε ὁ Τζώρτζ Ὄργουελ, στό κλασσικό βιβλίο του «1984».
Εἶναι τό λεγόμενο «new speak», ἡ πλασματική «νέα» γλώσσα τῆς σκοτεινῆς ἐποχῆς τοῦ Μεγάλου Ἀδελφοῦ.
Ἡ νέα γλώσσα, ἡ ὁποία περιορίζει τήν ἔκφραση ἰδεῶν πού ἀντιλέγουν στήν ἐπίσημη γραμμή τῆς ἐξουσίας.
Ἔχετε παρατηρήσει, παραδείγματος χάριν, τί γίνεται μέ τίς «νέες» σύνθετες λέξεις πού ἔχουν εἰσχωρήσει στό λεξιλόγιό μας καί ἔχουν ὡς δεύτερο συνθετικό τό «-φοβία»; Εἰσχώρησαν βέβαια, τρόπος τοῦ λέγειν. Γιατί ὁπωσδήποτε δέν εἰσῆλθαν ἀπό μόνες τους. Οὔτε τίς δημιούργησε ὁ λαός μας. Οὔτε γεννήθηκαν μέσα ἀπό κάποιες καταστάσεις ἤ κάτω ἀπό κάποιες εἰδικές συνθῆκες. Στήν οὐσία, μᾶς τίς ἐπέβαλαν.
«Ξενοφοβία», «Ἰσλαμοφοβία», «Ὁμοφοβία»
Λέξεις πού φαίνονται ἑλληνικές, καί πού ἀκόμα καί ξένοι τίς χρησιμοποιοῦν ἔτσι («xenophobia», «homophobia», «islamophobia») ἀλλά δέν γεννήθηκαν στήν Ἑλλάδα! Μάλιστα οἱ Ἕλληνες οὐδέποτε τίς ἐφηῦραν, οὐδέποτε τίς χρησιμοποίησαν, οὐδέποτε τίς γνώριζαν. Ἀπό τήν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Λέξεις, οἱ ὁποῖες ἐπίσης ἔχουν ἕνα ἀρνητικό πρόσημο. Κάτι πού δέν συμβαίνει ὅμως, μέ ὅλες τίς «-φοβίες». Ἔτσι ἐνῶ τά ἄτομα π.χ. μέ «ἀγοραφοβία» ἤ «ἀνθρωποφοβία» ἀντιμετωπίζονται μέ συμπάθεια, τήν ἴδια ὥρα ἐκεῖνος πού θά χαρακτηρισθεῖ ὅτι ἔχει «ξενοφοβία» εἶναι ἕνας ἐπικίνδυνος, ὀπισθοδρομικός, κακός καί μοχθηρός ἄνθρωπος πού τοῦ ἀξίζει ἡ ἀπαξίωση, ἡ περιθωριοποίηση, ἀλλά καί ἡ ἐπιτίμηση, ἀκόμα καί ἡ τιμωρία. Καί βέβαια, ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι στήν οὐσία ὡς «ξενοφοβικός» στιγματίζεται ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ὁ γηγενής, ὁ ντόπιος, πού δυσανασχετεῖ καί ἀντιδρᾶ στό φαινόμενο τῆς εἰσβολῆς ἀνεξέλεγκτου ἀριθμοῦ παράνομων μεταναστῶν, πού «ἐν μιᾷ νυκτί», κατέλαβαν αὐθαίρετα τόν δικό του τόπο, τόν ἄλλαξαν (πρός τό χειρότερο), τόν ὑποβάθμισαν, καί τόν ἴδιο τόν ἐξοβέλισαν, τόν περιθωριοποίησαν, τόν τρόμαξαν καί τόν κατέστησαν ἕναν ἀνυπεράσπιστο, διωκόμενο, φοβισμένο καί τρομαγμένο ἄνθρωπο, ξένο μέσα σέ ἕνα ἀνομοιογενές ἀλλοπρόσαλλο πλῆθος. Στήν πραγματικότητα, εἶναι ἐκεῖνος πού ἔχει τό αἴσθημα ὅτι εἶναι πλέον μέλος μιᾶς μειονότητας. Καί ὅμως ἐάν δυσανασχετήσει καί διαμαρτυρηθεῖ γιά αὐτήν τήν κατάσταση, εἶναι ἕνας «ξενοφοβικός».
Ἀλήθεια, δέν σᾶς προκαλεῖ ἀπορία πώς ὅλα τά «κακά» μέ τίς λέξεις πού τελειώνουν σέ «-φοβία» ἔχουν στόχο ἕναν συγκεκριμένο τύπο ἀνθρώπου;
Τόν γηγενῆ δυτικό μέσο πολίτη, πού ἀγαπάει τόν τόπο του, τόν λαό του, τήν ἱστορία του, τήν κουλτούρα καί τίς παραδόσεις τοῦ λαοῦ του. Μέ λίγα λόγια τόν «ἀνησυχοῦντα» χριστιανό Εὐρωπαῖο.
(Κατ ̓ αὐτούς «συντηρητικό» καί σίγουρα «μή πολιτικά ὀρθό»).
Δέν σᾶς κάνει ἐντύπωση πώς τόσοι αἰῶνες διωγμῶν χριστιανῶν στίς χῶρες NEWSPEAK ΚΑΙ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΣΚΕΨΗΣ τοῦ Ἰσλάμ, ἀλλά καί στίς χῶρες πού κατέκτησε τό Ἰσλάμ, ἀπό τήν ἀρχή πού πρόβαλε τό σπαθί τοῦ «προφήτη» μέχρι σήμερα καί δέν βρέθηκε ἕνας λεξιπλάστης νά μᾶς πεῖ τήν λέξη «χριστιανοφοβία»;
Τήν ἀκούσατε ποτέ; Ποταμοί αἵματος, παιδομαζώματα, ἀποκεφαλισμοί, λιθοβολισμοί, διωγμοί πιστῶν καί ἐμπρησμοί ἐκκλησιῶν, χρόνια τώρα καί μέχρι σήμερα (!) καί δέν τοῦ ἦρθε κάποιου ἡ «ἔμπνευση» νά πεῖ ὅτι στίς χῶρες αὐτές ὑπάρχει «χριστιανοφοβία». Ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖ εἶναι «χριστιανοφοβικοί». Ὅταν ὅμως, μετά τήν εἰσβολή ἑκατομμυρίων μουσουλμάνων στήν Εὐρώπη τά τελευταῖα χρόνια, βρεθεῖ κάποιος Εὐρωπαῖος νά διαμαρτυρηθεῖ
πού δέν ἀντέχει ἄλλο νά βλέπει τζαμιά νά ὑψώνονται σέ κάθε γειτονιά, χιλιάδες μουσουλμάνους νά καταλαμβάνουν τίς πλατεῖες καί τούς δρόμους στρώνοντας τά χαλιά τους γιά νά λατρεύσουν τόν Ἀλλάχ τους, τά παιδιά του νά εἶναι ὑποχρεωμένα νά μάθουν γιά τό Ἰσλάμ καί τόν μουσουλμάνο γείτονα νά τόν μηνύει γιατί ἔψησε χοιρινές μπριτζόλες καί τόν πρόσβαλε (!), τότε εἶναι «ἰσλαμοφοβικός»!
Πόσο γρήγορα τήν ἔφτιαξαν τήν λέξη! Πόσο γρήγορα τήν πάσαραν! Πόσο γρήγορα τήν ἐπέβαλαν!
Αὐτός πού σφάζει χριστιανούς ΔΕΝ εἶναι «χριστιανοφοβικός». Δέν ὑπάρχει τέτοια λέξη. Ἐκεῖνος πού θέλει νά συνεχίσει νά ζεῖ ὅπως ζοῦσε μέσα στόν τόπο του καί δέν μπορεῖ νά βλέπει νά μετατρέπεται ἡ χώρα του σέ ἕνα ἰσλαμικό κράτος, εἶναι «ἰσλαμοφοβικός»!
Ἀκούσατε ποτέ γιά «Ἑλληνοφοβία»; Ἀκούσατε γιά «ἑαυτοφοβία»; Πῶς λέγεται ἐκεῖνος πού ἀντιπαθεῖ τούς Ἕλληνες;
Ἄγνωστον. Πῶς λέγεται ὁ Ἕλληνας πού ἀντιπαθεῖ τήν Ἑλλάδα; Πού γράφει στούς τοίχους «Ἑλλάδα σκάσε!» καί καίει ἑλληνικές σημαῖες; Ἄγνωστον! Ἤ πιθανόν, «ἀντιεξουσιαστής»... (Σιγά μήν στενοχωρήθηκε ἡ ἐξουσία ἀπό τό κάψιμο τῆς ἑλληνικῆς σημαίας).
Πῶς λέγεται ὁ Ἕλληνας πού διαμαρτύρεται γιά τήν ἐγκληματικότητα τῶν ἀλλοδαπῶν; «Ξενοφοβικός».
Ὑπάρχει ἕνα σχέδιο Θέλουν νά μᾶς ἐπαναπρογραμματίσουν, νά διαμορφώσουν τήν σκέψη μας, ἔτσι ὥστε νά σκεφτόμαστε ὅπως ἐκεῖνοι θέλουν.
Καί νά μιλᾶμε ὅπως ἐκεῖνοι θέλουν, ὑποταγμένοι στήν ἰδεολογική τους ἐξουσία. Νά φοβόμαστε νά μιλήσουμε γιά τό πρόβλημα τῆς λαθρομετανάστευσης καί τόν κίνδυνο τῆς ἐθνολογικῆς ἀλλοίωσης μήν καί στιγματιστοῦμε ὡς «ξενοφοβικοί» (καί «ρατσιστές»).
Νά φοβόμαστε νά μιλήσουμε γιά τήν ἐκ νέου ὑποταγή μας στούς μωαμεθανούς (μέσῳ δῆθεν πολυπολιτισμικότητας), μήπως καί μᾶς στιγματίσουν ὡς «ἰσλαμοφοβικούς».
Νά μήν τολμήσουμε νά ποῦμε ὅτι δέν ἀποδεχόμαστε τήν ὁμοφυλοφιλία ὡς κάτι «ἐντελῶς φυσιολογικό», (ἕως καί «trendy»), οὔτε ἀναγνωρίζουμε κανένα «γάμο» μεταξύ δύο ἀνδρῶν ἤ δύο γυναικῶν, μήπως καί μᾶς ποῦνε «ὁμοφοβικούς». Καί ἔτσι νά ἀκολουθήσουμε σιωπηλά τό ὑπόλοιπο κοπάδι καί νά ἀφεθοῦμε «ἥσυχα», χωρίς γνώμη, χωρίς σκέψη, χωρίς μνήμη, χωρίς ταυτότητα, στά ἐπιδέξια χέρια τῆς παγκόσμιας ἐλίτ πού ἀγωνιᾶ νά μᾶς πολτοποιήσει καί νά μᾶς κάνει μιά εὐκολοχειραγώγητη ἀνθρωπομάζα.
Ἄς δοῦμε λίγο τήν λέξη «ὁμοφοβία», πού κατασκευάστηκε ἀπό φιλο-ὁμοφυλόφιλους ἐρευνητές, μόλις τήν δεκαετία τοῦ ̓70 (οἱ ὁμοφυλόφιλοι σαφῶς δέν ἐμφανίστηκαν τότε, οὔτε οἱ ἀντιδράσεις στόν τρόπο ζωῆς τους) καί ἐμφανίστηκε ἐπίσημα γιά πρώτη φορά στό πορνοπεριοδικό «Screw» τοῦ Ἀμερικανοεβραίου μεγιστάνα τοῦ πορνό Al Goldstein τό 1969.
Δανείζομαι κάποιες σκέψεις, πού μεταφέρει στό blog του ὁ καθολικός Paul Anthony Melanson.
Ἡ λέξη «ὁμοφοβία» κατασκευάστηκε καί χρησιμοποιεῖται ἀπό τούς ὁμοφυλόφιλους ἀκτιβιστές παγκοσμίως, ὡς
ἕνα σημασιολογικό ὅπλο στόν πολιτιστικό πόλεμο.
Ὁ Arthur Evans, συν-ἱδρυτής τῆς «Gay Activist Alliance» («Συμμαχίας Gay Ἀκτιβιστῶν» ἤ GAA), ἐξηγεῖ πῶς τό ὁμοφυλοφιλικό κίνημα χρησιμοποίησε τήν λέξη «ὁμοφοβία», γιά νά χαρακτηρίσει τήν ἀντίθεσή τους: «Γιά καλή μας τύχη, ὁ George Weinberg, ἕνας “straight” ψυχολόγος ὁ ὁποῖος ἀπό καιρό ἦταν φίλος τῆς κοινότητάς μας, συμμετεῖχε τακτικά στίς συνεδριάσεις τῆς GAA.
Παρακολουθώντας μέ γοητεία τήν τακτική “zap” πού χρησιμοποιούσαμε (zap εἶναι μιά μορφή πολιτικῆς ἄμεσης δράσης, πού τέθηκε σέ χρήση στή δεκαετία τοῦ 1970 στίς ΗΠΑ ἀπό ὁμοφυλόφιλους ἀκτιβιστές. ῏Ηταν μιά τραχιά δημόσια διαμαρτυρία, πού εἶχε στόχο νά φέρουν σέ δύσκολη θέση ἕνα δημόσιο πρόσωπο, ἐπιζητώντας τήν προσοχή τοῦ κοινοῦ σέ ζητήματα σχετικά μέ τά δικαιώματα τῆς κοινότητάς τους) καί τίς ἀντιδράσεις τῶν μέσων ἐνημέρωσης, μᾶς ἔφερε τή λέξη γιά τήν ὁποία ἀγωνιζόμασταν -“ὁμοφοβία”, πού σημαίνει τόν παράλογο φόβο γιά τήν ἀγάπη κάποιου πρός τό ἴδιο φύλο.
Ἡ ἐφεύρεση τῆς λέξης “ὁμοφοβία” εἶναι ἕνα παράδειγμα τοῦ πῶς ἡ θεωρία μπορεῖ νά ἔχει τίς ρίζες της στήν πράξη. Ἡ λέξη δέν προέρχεται ἀπό μιά πολυθρόνα ἀκαδημαϊκῆς παρακολούθησης τοῦ κινήματός μας ἀπό ἀπόσταση... Ἀλλά, προῆλθε ἀπό τήν προσωπική ἀλληλεπίδραση μεταξύ τῶν ἐνεργῶν, σκεπτόμενων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἀναγνώρισαν μιά
κοινή ἀξία: τό μετασχηματισμό τῆς κοινωνίας πρός τό καλύτερο». (Arthur Evans,The Logic of Homophobia).
Ὁ George Weinberg χαρακτήρισε ἔτσι τήν ἠθική ἀντίθεση στήν ὁμοφυλοφιλία ὡς μιά «φοβία»: «Ποτέ δέν θά θεωροῦσα ἕναν ἀσθενή ὑγιή, παρά μόνο ἐάν εἶχε νικήσει τίς προκαταλήψεις του ἐναντίον τῆς ὁμοφυλοφιλίας» (Ἀπόσπασμα ἀπό τόν Jack Nichols, στό «George Weinberg, Ph. D. – Badpuppy’s February Interview»).
Γιά τόν ὁμοφυλόφιλο ἀκτιβιστή, ἡ ἠθική ἀντίθεση στήν ὁμοφυλοφιλία εἶναι μιά «φοβία». Ἀκόμη καί μιά ψυχική ἀσθένεια.
Ἡ χρήση τῆς λέξης «ὁμοφοβία» ὅμως, ὡς ἕνα σημασιολογικό ὅπλο φαίνεται ὅτι ἀρχίζει καί ἀκούγεται καί ἀπό χριστιανικές φωνές, ἔνδειξη ὅτι τό newspeak δουλεύει καλά. Ἔτσι πρόσφατα, ἡ ἐπίσημη ἐφημερίδα τῆς Καθολικῆς Ἐπισκοπῆς τοῦ Worcester τῆς Μασαχουσέτης (Catholic Free Press) σέ ἄρθρο μέ τίτλο «How are we doing in this life», ἡ Diane Boover γράφει «...ὁ ρατσιμός, ὁ «ταξισμός» («classism»= οἱ ταξικές διακρίσεις), ὁ σεξισμός, ἡ ὁμοφοβία καί ὅλα τά παρόμοια
δείχνουν τήν τάση μας ὡς ἀνθρώπινα ὄντα νά μειώσουμε τόν ἄλλον γιά λόγους πού καθένας κρίνει δικαιολογημένους».
Ὁρίστε λοιπόν. Ὅσοι ἀπό ἐσᾶς εἶστε ἀντίθετοι ἠθικά μέ τήν ὁμοφυλοφιλία ἔχετε «ὁμοφοβία», καί προσπαθεῖτε νά «μειώσετε τόν ἄλλον». Ὁπωσδήποτε εἶστε ἕνας «ὁμοφοβικός», συνώνυμος τοῦ «ρατσιστῆ».
Ἄν καί ἡ Καθολική Σύνοδος γιά τό Δόγμα τῆς Πίστης, ἀναφέρει ἄλλα σέ ὁδηγία της τό 1992 σχετικά «μέ τήν ἀπάντηση στίς νομοθετικές προτάσεις γιά τή μεταχείριση χωρίς διακρίσεις τῶν ὁμοφυλοφίλων»:
«Ὁ σεξουαλικός προσανατολισμός δέν ἀποτελεῖ μιά ποιότητα συγκρίσιμη μέ τή φυλή, τήν ἐθνοτική προέλευση κ.λπ. σέ σχέση μέ τήν ἐξάλειψη τῶν διακρίσεων.
Σέ ἀντίθεση μέ αὐτά, ὁ ὁμοφυλοφιλικός προσανατολισμός ἀποτελεῖ μιά ἀντικειμενική διαταραχή καί προκαλεῖ ἠθική ἀνησυχία».
Καί ἀλλοῦ: «Τό νά συμπεριληφθεῖ ὁ ὁμοφυλοφιλικός προσανατολισμός μεταξύ τῶν ἐκτιμήσεων βάσει τῶν ὁποίων εἶναι παράνομη ἡ διάκριση, μπορεῖ εὔκολα νά ὁδηγήσει στό νά θεωρηθεῖ ἡ ὁμοφυλοφιλία ὡς μιά θετική πηγή ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Παραδείγματος χάριν, ὅσον ἀφορᾶ στή λεγόμενη “θετική δράση” ἤ προνομιακή μεταχείριση σέ πρακτικές πρόσληψης σέ θέσεις ἐργασίας στίς ΗΠΑ ὑποχρεοῦται ὁ ἐργοδότης νά προσλαμβάνει ἄτομα ἀπό “μειονότητες”, ἄσχετα ἄν εἶναι ἱκανά ἤ ὄχι, χάριν “ἰσότητας”. Μέ τήν ἴδια λογική θά ὑποχρεοῦται νά προσλαμβάνει ὁμοφυλόφιλους.
Ὁπότε περνᾶμε σέ φάση κραυγαλέας ἀνισότητας εἰς βάρος τῶν ἑτεροφυλόφιλων!
Ἤ μπορεῖ νά φτάσουμε στό σημεῖο κάποιος νά δηλώνει “ὁμοφυλόφιλος” προκειμένου νά βρεῖ δουλειά! Αὐτό εἶναι ἀκόμη πιό καταστροφικό, δεδομένου ὅτι δέν ὑπάρχει δικαίωμα στήν ὁμοφυλοφιλία, τό ὁποῖο ὡς ἐκ τούτου δέν θά πρέπει νά ἀποτελέσει βάση γιά δικαστικές διεκδικήσεις.
Ἡ ἀναγνώριση τῆς ὁμοφυλοφιλίας ὡς παράγοντα βάσει τοῦ ὁποίου εἶναι παράνομο νά γίνονται διακρίσεις, μπορεῖ εὔκολα (ἄν ὄχι αὐτόματα) νά ὁδηγήσει, στή νομοθετική προστασία καί τήν προώθηση τῆς ὁμοφυλοφιλίας».
Ἐμεῖς αὐτὴν τὴν Ὀρθόδοξη παράδοσι λάβαμε ἀπὸ τοὺς γονεῖς μας, ἀπὸ τοὺς παπποῦδες μας καὶ τὶς γιαγιάδες μας. Καὶ δὲν θὰ τὴν ἀρνηθοῦμε, γιατί εἴδαμε ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ ἀληθινὴ ζωή. Δὲν θέλουμε αὐτὴν τὴν ζωὴ νὰ τὴν ἀλλάξουμε, γιατί εἶναι δοκιμασμένη ζωή.
Καὶ δὲν εἶναι μόνο ἡ ζωὴ τῶν δικῶν μας προγόνων. Εἶναι ἡ ζωὴ ἐκείνων ποὺ ἔκανα τὸ 1821, ἡ ζωὴ τοῦ Μακρυγιάννη, τοῦ Κολοκοτρώνη, ὅλων αὐτῶν ποὺ θυσιάστηκαν «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστι τὴν ἁγία καὶ τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερία». Εἶναι ἡ πίστις τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ποὺ κράτησε τὸ γένος καὶ τὸ ἔσωσε ἀπὸ τὸν ἐκτουρκισμό.
Γνωρίζετε ἐσεῖς ἔστω καὶ ἕναν ἥρωα τοῦ ΄21, ὁ ὁποῖος νὰ ἦταν ἀντίχριστος; Ὅλοι ἦταν εὐλαβεῖς χριστιανοί, ἐξομολογοῦντο, κοινωνοῦσαν καὶ ἀγωνίζονταν. Ἤθελαν νὰ κάνουν τὴν νέα Ἑλλάδα ἔθνος ἅγιον, στὸ ὁποῖο νὰ βασιλεύη ὁ Χριστός. Ἔχουμε δικαίωμα ἐμεῖς νὰ ἀπαρνηθοῦμε αὐτὴν τὴν παράδοσι, χωρὶς νὰ διαπράξουμε ὕβρι; Προσωπικὰ νομίζω δὲν ἔχουμε.
Καὶ γι΄αὐτὸ ἐμεῖς, μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ, θὰ μείνουμε...
σ΄ αὐτὴν τὴν παράδοσι, τὴν θεοκεντρική. Ὁ Χριστὸς θὰ εἶναι τὸ κέντρο τοῦ πολιτισμοῦ μας. Δὲν θέλουμε ἕνα πολιτισμὸ ποὺ ὁ Χριστὸς θὰ εἶναι στὸ περιθώριο. Γιατί αὐτὸς ὁ πολιτισμὸς θὰ εἶναι πολιτισμὸς τῆς φιλαυτίας ποὺ δὲν βοηθεῖ οὐσιαστικὰ τὸν ἄνθρωπο.
Αντίθετα μὲ τὸν θεοκεντρικὸ πολιτισμό της ἡ Ἐκκλησία δέχεται ὅλα καὶ τὰ ἁγιάζει ὅλα. Ἡ Ἐκκλησία ὑπάρχει ὄχι γιὰ νὰ καταπιέζει τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ γιὰ νὰ τοὺς ἐλευθερώνη.
Καὶ γι΄ αὐτὸ ἔχουμε ἀνάγκη τὴν Ἐκκλησία.
Στὴν προσπάθεια ποὺ γίνεται νὰ χωρισθῆ ὁ κόσμος ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, θὰ ποῦμε "ὄχι" μὲ τὸν καθημερινό μας ἀγώνα νὰ μὴ ζοῦμε ἐγωιστικά, ἀλλὰ εὐχαριστιακά. Νὰ προσφερώμαστε στὸν Θεὸ καὶ στὸν συνάνθρωπό μας.
Θὰ ποῦμε "ὄχι" μὲ τὴ συμμετοχή μας στὴν Θεία Λειτουργία. Διότι κάθε φορᾶ ποὺ συμμετέχουμε στὴν Θεία Λειτουργία, λέμε ἕνα "ὄχι" στὴν τάσι αὐτὴ τῆς ἐκκοσμικεύσεως. Θὰ ποῦμε ἀκόμα "ὄχι" μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἀντιμετωπίζουμε τοὺς συνανθρώπους μας καὶ τὰ ὑλικὰ συμφέροντα, τὰ ὑλικὰ πράγματα. Ὅταν ἐμεῖς πηγαίνουμε μὲν στὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ ἡ ζωή μας μετὰ τὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι ζωὴ ἀγάπης, προσφορᾶς, θυσίας, δικαιοσύνης, σεβασμοῦ τῆς ἐλευθερίας τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, δὲν λέμε ἀληθινὰ "ὄχι" στὴν ἀνωτέρω προσπάθεια. Ψέμματα λέμε. Γι΄ αὐτὸ δὲν ἀρκεῖ νὰ πᾶμε στὴν Ἐκκλησία νὰ ζήσουμε τὴν θυσία τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ βγαίνοντας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία νὰ θυσιαστοῦμε γιὰ τὸν ἀδελφό μας.
Καὶ τότε θὰ ἔχη ἀξία ἡ συμμετοχή μας στὴν Θεία Λειτουργία.
Θὰ ποῦμε ἀκόμα "ὄχι" σ΄ αὐτὴν τὴν προσπάθεια δημιουργίας ἑνὸς ἐγωιστικοῦ πολιτισμοῦ, μὲ τὴν προσευχή μας, μὲ τὴν ὁμολογία μας. Πρέπει καὶ νὰ ὁμολογήσουμε σήμερα τὴν πίστι μας, ὅταν ἀμφισβητοῦνται οἱ βάσεις καὶ τὰ θεμέλια της χριστιανικῆς ζωῆς.
Θὰ τελειώσω μὲ τὰ λόγια του ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ὁ ὁποῖος ἔτσι ζοῦσε τὸν κόσμο, εὐχαριστιακά, ἔτσι ἐδίδαξε τὸ ἔθνος μας νὰ ζῆ, καὶ ἔτσι θυσιάστηκε. Ὅπως γνωρίζετε, ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ἐσφράγισε τὸ ἀποστολικό του κήρυγμα μὲ τὸ αἷμα ποὺ ἔχυσε γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ γιὰ τὴν ἀγάπη τῶν συνανθρώπων του. Εἶχε πόθο νὰ μαρτυρήση, καὶ δὲν ἀναπαυόταν ἕως ὅτου ἔχυσε τὸ αἷμα του γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.
Ἐδίδασκε λοιπὸν ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς καὶ ἰσαπόστολος Κοσμᾶς: «Καὶ πρῶτον ἔχομεν χρέος νὰ ἀγαποῦμεν τὸν Θεόν μας, διατὶ μᾶς ἐχάρισε τόσην γῆν μεγάλην, εὐρύχωρον, ἐδῶ πρόσκαιρα νὰ κατοικοῦμεν, τόσες χιλιάδες μυριάδες χόρτα, φυτά, βρύσες, ποταμούς, πηγάδια, θάλασσα, ψάρια, ἀέρα, ἡμέρα, νύκτα, φωτιά, οὐρανόν, ἄστρα, ἥλιον, φεγγάρι. Ὅλα αὐτὰ διὰ ποῖον τὰ ἔκαμε; διά ἐμᾶς. Τί μᾶς ἐχρεωστοῦσε; Τίποτα. Ὅλα χάρισμα. Μᾶς ἔκαμεν ἀνθρώπους καὶ δὲν μᾶς ἔκανε ζῶα, μᾶς ἔκαμεν εὐσεβεῖς καὶ ὀρθοδόξους χριστιανοὺς καὶ ὄχι ἀσεβεῖς καὶ αἱρετικούς. Καὶ μὲ ὅλον πού ἁμαρτάνομεν χιλιάδες φορὲς τὴν ὥραν, μᾶς εὐσπλαχνίζεται χιλιάδες φορὲς τὴν ὥραν, μᾶς εὐσπλαχνίζεται ὡσὰν πατέρας καὶ δὲν μᾶς θανατώνει νὰ μᾶς βάλη εἰς τὴν Κόλασιν, ἀλλὰ καρτερεῖ τὴν μετάνοιάν μας μὲ τὰς ἀγκάλας του ἀνοικτᾶς, πότε νὰ μετανοήσωμεν, νὰ παύσωμεν ἀπὸ τὰ κακὰ καὶ νὰ κάνωμεν τὰ καλά, νὰ ἐξομολογηθοῦμεν, νὰ διορθωθοῦμεν, νὰ μᾶς ἀγκαλιάση, νὰ μᾶς φιλήση, νὰ μᾶς βάλη εἰς τὸν Παράδεισον νὰ χαιρώμασθε πάντοτε. Τώρα τέτοιον γλυκύτατον Θεὸν καὶ τέτοιον γλυκύτατον αὐθέντην καὶ δεσπότην δὲν πρέπει καὶ ἐμεῖς νὰ τὸν ἀγαποῦμεν καί, ἂν τύχη ἀνάγκη, νὰ χύσωμεν καὶ τὸ αἷμα μας χιλιάδες φορὲς διὰ τὴν ἀγάπην του, καθὼς τὸ ἔχυσεν καὶ ἐκεῖνος διὰ τὴν ἀγάπη μας;".
Πηγή:http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2014/07/blog-post_7677.html
Τίτλος έργου : Μητροπολίτης Σεβαστιανός
Θέση: Αχαρνών 113-117, Προαύλιο Ι. Ν. Αγίου Παντελεήμωνος Αχαρνών
Έτος Κατασκευής: 2003
Υλικό Κατασκευής: Ορείχαλκος
Καλλιτέχνης: Αχιλλέας Βασιλείου
Αποτελεί δωρεά του Πανελλήνιου Συλλόγου Εφέδρων Αξιωματικών και Οπλαρχηγών Εθνικής Αντίστασης (Ε.Ο.Ε.Α.) «Ν.Ζέρβας».
Ο Αχιλλέας Βασιλείου κατάγεται από την Ήπειρο και έχει τελειώσει την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Έχει συμμετάσχει σε πολλούς πανελλήνιους καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς, αποσπώντας βραβεία και επαίνους. Τα έργα του καλλιτέχνη βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Ο Μητροπολίτης Σεβαστιανός, κατά κόσμον Σωτήριος Οικονομίδης, γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου του 1922 στα Καλογριανά Καρδίτσης. Έμεινε ορφανός από μικρή ηλικία και ακολούθησε σπουδές στην Θεολογική Σχολή Αθηνών κατά τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής. Το 1949 ολοκλήρωσε τις σπουδές του και το 1956 έγινε μοναχός στην Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη. Το 1957 διορίστηκε Ιεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Ιωαννίνων, όπου και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Εξελέγη από την Σύνοδο την 1η Ιουνίου του 1967 ως Μητροπολίτης Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης. Ο Μητροπολίτης Σεβαστιανός έχει εγγραφεί στην εκκλησιαστική συνείδηση ως εκείνος που ανάστησε το βορειοηπειρωτικό ζήτημα και εξ αυτού του λόγου χαρακτηρίστηκε ως ο κήρυκας των δικαιωμάτων του βορειοηπειρωτικού ελληνισμού. Αντλώντας νομιμοποίηση από το γεγονός ότι ένα τμήμα της μητροπολιτικής του επαρχίας βρισκόταν σε συνθήκες θρησκευτικής ανελευθερίας, καθώς από τον Νοέμβριο του 1967 ο Εμβέρ Χότζα απαγόρευσε την ελεύθερη έκφραση της θρησκευτικής συνειδήσεως, θεώρησε χρέος να υψώσει φωνή διαμαρτυρίας και να μεταφέρει όπου γης το δράμα των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου. Για τον σκοπό αυτόν, έκανε εκατοντάδες ομιλίες σε όλη την Ελλάδα, φτάνοντας μέχρι και το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, κι έγραψε πολυάριθμα βιβλία. Κάθε Φεβρουάριο, επ’ ευκαιρία της επετείου της Αυτονομίας της Β. Ηπείρου το 1914, διοργάνωνε «τριήμερον πένθους και προσευχής», τον δε Δεκαπενταύγουστο τελούσε αγρυπνία στο μοναστήρι της Μολυβδοσκέπαστης, την οποία αφιέρωνε στα εθνικά θέματα. Το 1982 ίδρυσε τη Συντονιστική Φοιτητική Ένωση Βορειοηπειρωτικού Αγώνα, η οποία συνεχίζει μέχρι και σήμερα τον αγώνα του. Εκοιμήθη στις 12 Δεκεμβρίου του 1994 ενώ το σκήνωμά του ετάφη στον περίβολο της Ιεράς Μονής Παναγίας Μολυβδοσκέπαστου, στα σύνορα της Ελλάδος με την Αλβανία.
Φωτογράφος: Ηλίας Γεωργουλέας
Πηγή: http://www.athenssculptures.com/2014/05/bishop-sevastianos.html
Η όλη διαδικασία της υδρόλυσης των χημικών στο πλοίο Cape Ray απαιτεί ένα χώρο μέσα στο πλοίο με χοντρά τοιχώματα, ρομπότ κλπ στον οποίο με την κατάλληλη μηχανική επεξεργασία θα αφαιρούντο τα χημικά από τις οβίδες πριν οδηγηθούν προς υδρόλυση. Υπέθεσα για λίγο ότι στο πλοίο Cape Ray χρησιμοποιούσαν την πιο τελευταία τεχνολογία.
Από όσα περιφραστικά ανάφεραν άλλοι συνάδελφοι στην Ελλάδα που παρακολουθούν πιο στενά το θέμα, κατάλαβα ότι στο Cape Ray χρησιμοποιείται μια παλαιότερη τεχνολογία που δεν απαιτεί χρήση ρομπότ αλλά περισσότερη ανθρώπινη συμμετοχή, πράγμα το οποία κάνει το εγχείρημα ακόμη πιο επικίνδυνο. Είναι χρήσιμο να εξηγηθεί οπτικά το “γιατί” και αυτό κάνω στη συνέχεια. Αν δεν το δείτε, δεν θα καταλάβετε την επικινδυνότητα του δήθεν ασφαλούς εγχειρήματος. Δεν θα καταλάβετε την ευθύνη της κυβέρνησης που δεν απαντά σοβαρά στα ερωτήματα που υπάρχουν αλλά και την ευθύνη των διαπλεκόμενων ΜΜΕ που αποκρύπτουν το πρόβλημα από τον Ελληνικό λαό.
Στη διαδικασία αυτή κάθε βόμβα κόβεται χειρωνακτικά μέ ένα τροχό στο πάνω και στο κάτω μέρος της με σιδηροπρίονο για να αποχωρισθεί το άνω κομμάτι της με το αισθητήρα της πρόσκρουσης και το κάτω κομμάτι της με το εκρηκτικό, που συνεισφέρει στη θέρμανση των αρχικών αντιδραστηρίων που δημιουργούν το ισχυρό τοξικό χημικό.
Το υπόλοιπο μεσαίο κομμάτι της εισάγεται σε ένα πολύ ανθεκτικό κυλινδρικό σωλήνα μεγάλου πάχους που περιστρέφεται. Στο χώρο αυτό, γίνεται τεχνητά η έκρηξη για τη παραγωγή του τοξικού αερίου και για κάθε βόμβα ξεχωριστά. Το αέριο που συνολικά παράγεται συλλέγεται σε τεράστια βαρέλια πριν αυτό οδηγηθεί τελικά στους δύο αντιδραστήρες υδρόλυσης του Cape Ray, που όταν φυσικά εργάζονται 24/7 αυξάνουν την πιθανότητα δημιουργίας ατυχήματος.
Για όσους θέλουν να εντρυφήσουν περισσότερο στη διαδικασία. σημαντικό είναι να γνωρίζουν ότι το αρχικό εκρηκτικό υλικό που εξήχθη με τεχνητό τρόπο από κάθε βόμβα αντικαθίσταται κάθε φορά από ένα νέο που εισάγεται μέσα στο κύλινδρο εκτόνωσης, το οποίο πυροδοτείται εξωτερικά με ηλεκτρονικό τρόπο.
Ακολουθούν σχετικές φωτογραφίες…
Κατασκευή Βόμβας με Σαρίν
Διαδικασία διάλυσης βόμβας χειρωνακτικά
Παρατηρείστε τη τρύπα του ειδικού κάδου συλλογής, των “απορριμμάτων” κάτω από το τροχό. Και αυτά τα “απορρίμματα” πρέπει να ανακυκλωθούν και μάλιστα εκτός θαλάσσης…
Διαδικασία διάλυσης βόμβας σε οριζόντια περιστρεφόμενο κύλινδρο εκτόνωσης
Σχηματική περιγραφή ενός πλήρους συστήματος διάλυσης βομβών
Παρατηρείστε την φτηνή προστασία με ακρυλικό υλικό που υπάρχει στο πλοίο Cape Ray για την προστασία του συστήματος διάλυσης των βομβών αντί ενός τοίχου με διπλά τοιχώματα και αυτόματο σύστημα εξαερισμού, όπως θα έπρεπε.
Μεγαλύτερες βόμβες μεγαλύτερα συστήματα εκτόνωσης χημικών…
Αντί επιλόγου
Σε ένα σύνολο τόσων χιλιάδων βομβών που θα υπάρχουν στο πλοίο, η έλλειψη αυτοματοποίησης κατά τη διάλυση είναι ένα μείον στη προστασία και αυτό είναι πλέον κατανοητό.
Κατά τη γνώμη μου, το Συντονιστικό για τα Χημικά της Συρίας θα πρέπει να καταθέσει άμεσα αναφορά στον Άρειο Πάγο, αναφέροντας ονόματα υπευθύνων και να προχωρήσει σε μηνύσεις. Δεν πρέπει να υπάρξει διαφυγή σε περίπτωση ατυχήματος με το νόμο περί ευθύνης υπουργών για κανένα υπεύθυνο, που βάζει σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή και την οικονομία της χώρας.
Μαθηματικά, η πιθανότητα να συμβεί ατύχημα είναι πολύ υψηλή. Μαθηματικά επίσης, η πιθανότητα να υπάρξει συγκάλυψη σε περίπτωση ατυχήματος είναι πολύ υψηλή αφού η μυστικότητα του εγχειρήματος προσφέρει τις απαραίτητες προϋποθέσεις.
Πηγή: http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2014/07/blog-post_9684.html
1. Αναμφιβόλως, ο άνθρωπος είναι μετά τον Θεόν η περισσότερον μυστηριώδης και αινιγματική ύπαρξις εις όλους τους κόσμους τους γνωστούς εις την ανθρωπίνην σκέψιν. Εις τα απύθμενα και απέραντα βάθη της ανθρωπίνης υπάρξεως ζουν και στροβιλίζουν ασυμβίβαστοι αντιθέσεις: η ζωή και ο θάνατος, το αγαθόν και το καλόν, ο Θεός και ο διάβολος, και ό,τι υπάρχει εντός των και γύρω των. Δι’ όλων των θρησκειών του, των φιλοσοφιών, των επιστημών, των πνευματικών και υλικών πολιτισμών του, το ανθρώπινον γένος προσεπάθει να λύση εις την ουσίαν εν μόνον πρόβλημα, παμπεριεκτικόν πρόβλημα: το πρόβλημα του ανθρώπου.
Και από όλους τους πόνους και τα μαρτύριά του εσφυρηλάτησε δια τον εαυτόν του μίαν υπερτάτην θεότητα, την οποίαν ελάτρευσεν ως υψίστην αξίαν και το ύψιστον κριτήριον των πάντων. Η υπερτάτη αυτή θεότης είναι: «μέτρον πάντων άνθρωπος», δηλαδή ο άνθρωπος είναι το μέτρον όλων των όντων και πραγμάτων.
Αλλά με τον τρόπον αυτόν η αυτού θεία μεγαλειότης, ο άνθρωπος, δεν έλυσε το πρόβλημα του ανθρώπου. Διότι μετρών δι’ εαυτού τον εαυτόν του δεν κατενόησε ούτε εαυτόν ούτε τον κόσμον γύρω του (πρβλ. 2 Κορ. 10, 12).
Εις την πραγματικότητα εματαιοπόνει: κατώπτριζε κάτοπτρον εν κατόπτρω. Και τα πάντα συνωψίσθησαν εις την συγκλονιστικήν κραυγήν και την ανατριχιαστικήν εξομολόγησιν: «ουδέν εμαυτώ σύνοιδα» (Α’ Κορ. 4, 4). Τίποτε δεν γνωρίζω δια του εαυτού μου: δεν γνωρίζω ούτε τί είναι ο άνθρωπος, ούτε τί είναι ο Θεός, ούτε τί είναι ο θάνατος, ούτε τί είναι η ζωή.
Επί πλέον, με όλον το είναι μου αισθάνομαι ότι είμαι δούλος του θανάτου, δούλος του κακού, και δια της αμαρτίας δούλος του διαβόλου.
Καρπός όλης της δραστηριότητος του ανθρώπου ήτο να υφανθή εξ ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους εν σώμα: «το σώμα του θανάτου». Και κάθε άνθρωπος κατέστη σύσσωμος αυτού του σώματος του θανάτου. Και τί κρύπτεται μέσα εις αυτό το σώμα του θανάτου; — Δυσωδία, σήψις, σκώληκες... «Ταλαίπωρος εγώ άνθρωπος! τις με ρύσεται εκ του σώματος του θανάτου τούτου;» (Ρωμ. 7, 24).
Ουδείς, ουδείς πλην του Θεανθρώπου. Διότι ο Θεάνθρωπος Χριστός, νικήσας τον θάνατον δια της αναστάσεως, κατέλυσε «το σώμα του θανάτου» ως οντολογικήν πραγματικότητα (πρβλ. Αποκ. 20, 14. 10), ελύτρωσε το ανθρώπινον γένος εκ του θανάτου, του εχάρισε την αιωνίαν Ζωήν, την αιωνίαν Αλήθειαν, την αιωνίαν Αγάπην, την αιωνίαν Δικαιοσύνην, την αιωνίαν Χαράν και όλα τα άλλα αιώνια Θεία Αγαθά, τα οποία μόνον ο Θεός της Αγάπης και της Φιλανθρωπίας δύναται να χαρίση.
Και ούτως έλυσεν όλον το πρόβλημα του ανθρώπου, ολόκληρον το παμπρόβλημα του ανθρώπου. Πράγματι, αφ’ ότου ο Θεός έγινεν άνθρωπος, εφανερώθη ως Θεάνθρωπος και δια του σώματός Του — της Εκκλησίας — παρέμεινεν ως Θεάνθρωπος εις τον επίγειον κόσμον, έγινεν Αυτός άπαξ δια παντός η υψίστη παναξία και το υπέρτατον κριτήριον του ανθρωπίνου γένους, Αυτός ο Μόνος Αληθινός Θεός και ο Μόνος Αληθινός Άνθρωπος, ο Μόνος Τέλειος Θεός και ο Μόνος Τέλειος Άνθρωπος.
Ως τοιούτος, Αυτός είναι η μόνη υψίστη παναξία και το μόνον έσχατον κριτήριον αυτού του ανθρώπου εις την ψυχοσωματικήν του οντότητα και την θεανθρωπίνην του δυνατότητα, και παντός ό,τι είναι ανθρώπινον και του ανθρώπου. Μόνον εν τω Θεανθρώπω είδεν ο άνθρωπος δια πρώτην φοράν τον εαυτόν του τέλειον και αιώνιον.
Και εγνώρισε τον εαυτόν του εις όλας τας διαστάσεις του. Εντεύθεν η νέα αξιολογική και γνωσιολογική καθολική αρχή του ανθρωπίνου γένους: «μέτρον πάντων ο Θεάνθρωπος». Αλλά το «μέτρον πάντων άνθρωπος» εξακολουθεί να βασιλεύη και να κυριαρχή, ως επί το πλείστον ferro ignique, εις τον ειδωλολατρικόν και πολυθεϊστικόν εξωχριστιανικόν κόσμον. Δια τούτο ο θεοσοφώτατος γνώστης του ανθρώπου και του Θεανθρώπου, ο Απόστολος Παύλος, συνοψίζει όλας τας φιλοσοφίας του ανθρωπίνου γένους εις δύο: εις την φιλοσοφίαν κατ’ άνθρωπον και εις την φιλοσοφίαν κατά Θεάνθρωπον (Κολ. 2, 8).
2. Μόνον ο Θεάνθρωπος είναι τέλειος και τετελειωμένος άνθρωπος. Αλλά ταυτοχρόνως: και τέλειος Θεός και τέλειος Άνθρωπος. Εδώ η Υπόστασις του Θεού Λόγου είναι ο σπουδαιότερος παράγων. Τούτο ωμολόγησαν σαφώς και ηρμήνευσαν θεοπνεύστως οι άγιοι θεοφόροι Πατέρες της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου εν Χαλκηδόνι.
Εν τω Θεανθρώπω Χριστώ ο άνθρωπος έφθασεν εις όλας τας τελειότητάς του: δια του Θεού ετελειοποίησε και ωλοκλήρωσε την ψυχήν του και την συνείδησίν του, την βούλησίν του και τον νουν του, την καρδίαν του και το σώμα του. με μιαν λέξιν, ολόκληρον τον εαυτόν του. Και έγινε το σπουδαιότερον και το πλέον αξιαγάπητον θαύμα: ο Θεάνθρωπος άφησε τον Εαυτόν Του εις τον γήινον κόσμον μας και εις όλους τους κόσμους, ως Εκκλησίαν, ως σώμα Του, δια να δυνηθή κάθε άνθρωπος να καταστή «σύσσωμος» του σώματος του Θεανθρώπου και ούτω να φθάση εις όλας τας τελειότητάς του (πρβλ. Εφ. 3, 6).
Μόνον εν τω Θεανθρώπω και δια του Θεανθρώπου ημπορεί κάθε ανθρωπίνη ύπαρξις να γίνη αληθινός άνθρωπος, τέλειος άνθρωπος, πλήρης άνθρωπος. Μόνον με τον Θεάνθρωπον εν τη Εκκλησία και δια της Εκκλησίας «συν πάσι τοις αγίοις» δύναται να φθάση «εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ. 3,18. 4, 11-16).
Εν τω Θεανθρώπω Χριστώ «κατοικεί παν το πλήρωμα της Θεότητος σωματικώς», δια να ημπορή να πληρωθή καθείς από ημάς εν τη Εκκλησία και δια της Εκκλησίας με το πλήρωμα αυτό της Θεότητος (Κολ. 2, 9-10). Και τούτο είναι δυνατόν να επιτύχη έκαστος εξ ημών μόνον «συν πάσι τοις αγίοις», δια των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών, προηγουμένης της αγίας πίστεως και της αγίας αγάπης (Εφ• 3, 17-20).
Άνευ του Θεανθρώπου ο άνθρωπος είναι πράγματι άνευ κεφαλής και επί πλέον άνευ του εαυτού του, άνευ του αιωνίου εαυτού του, άνευ του αθανάτου, του θεοειδούς εαυτού του. Εκτός του Θεανθρώπου δεν υπάρχει άνθρωπος, αλλά πάντοτε υπάνθρωπος ή ημιάνθρωπος ή μη άνθρωπος.
Εδώ πρέπει να προστεθή και η εξής αλήθεια: άνευ του Θεανθρώπου ο άνθρωπος είναι πάντοτε δούλος του θανάτου, δούλος της αμαρτίας, δούλος του διαβόλου.
Μόνον δια του Θεανθρώπου φθάνει ο άνθρωπος εις τον υπό του Θεού τεθέντα προορισμόν του: γίνεται «Θεός κατά χάριν» και ούτω φθάνει εις την τελείαν πληρότητα της υπάρξεώς του και της προσωπικότητός του. Φθάνει εις την θείαν του αιωνιότητα δια της Θεανθρωπότητος. Ζων εν τω θεανθρωπίνω σώματι της Εκκλησίας «συν πάσι τοις αγίοις» ο άνθρωπος θεανθρωποποιείται βαθμηδόν δια των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών.
Και τον γεμίζει η χαρά εκείνου του αγίου μηνύματος και της ουρανίου εντολής του αγίου Βασιλείου του Μεγάλου: «Θεού τε κτίσμα τυγχάνων και Θεός είναι κεκελευσμένος».1 Δημιουργηθείς ως δυνάμει θεάνθρωπος, ο άνθρωπος προσπαθεί μέσα εις το θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας να ομοιώση τον νουν του προς τον Θεόν, να τον μεταμορφώση εις Θεό-νουν («ημείς νουν Χριστού έχομεν» - Α’ Κορ. 2, 16). προσπαθεί να ομοιώση ακόμη την συνείδησίν του προς τον Θεόν, να την μεταμορφώση εις Θεο-συνείδησιν. την θέλησίν του να την ομοιώση προς τον Θεόν, να την μεταμορφώση εις Θεο-θέλησιν. να ομοιώση και το σώμα του προς το σώμα του Θεανθρώπου, να το μεταμορφώση εις Θεό-σωμα («το σώμα τω Κυρίω, και ο Κύριος τω σώματι» - Α’ Κορ. 6, 13). Θεανθρωποποιούμενος δια της Εκκλησίας και εν τη Εκκλησία, ο άνθρωπος επαναφέρει τον εαυτόν του εις το προπτωτικόν θεοειδές,2 συμπληρών αυτό υπερεκπερισσού με το θείον κάλλος της εξαισίας χριστοειδείας (Γαλ. 4, 19. 3, 27. Ρωμ. 8, 29).
Άνευ του Θεανθρώπου και εκτός του Θεανθρώπου ο άνθρωπος πάντοτε διατρέχει τον κίνδυνον να καταστή διαβολοειδής, διότι η αμαρτία είναι ταυτοχρόνως και δύναμις και εικών του διαβόλου. και δουλεύων εκτός του Θεανθρώπου εις την αμαρτίαν ο άνθρωπος εκουσίως καταντά διαβολοειδής, γίνεται οικείος του διαβόλου: «Ο ποιών την αμαρτίαν εκ του διαβόλου εστί» (1 Ιωάνν. 3, 8).
Δεν πρέπει να μας διαφεύγη ότι ο κύριος σκοπός του διαβόλου είναι να στερήση τον άνθρωπον του θεοειδούς, να τον απο-θεανθρωποποιήση, να τον α-θεώση και ούτω να τον μεταβάλη εις ένα ον όμοιον προς τον εαυτόν του.
Ο ουμανιστικός ανθρωποκεντρισμός είναι κατ’ ουσίαν διαβολοκεντρισμός, διότι και οι δύο θέλουν ένα πράγμα: να ανήκουν μόνον εις τον εαυτόν των, να είναι μόνον εις τον εαυτόν των, δια τον εαυτόν των. Τοιουτοτρόπως όμως εις την πραγματικότητα μεταφέρουν εαυτούς εις το βασίλειον του «δευτέρου θανάτου», όπου ουκ έστι Θεός ούτε τι του Θεού (Αποκ. 21, 8. 20, 14).
Ό,τι ελέχθη μέχρις εδώ δεν είναι άλλο τι παρά ο ευαγγελικός, ο αποστολικός, ο αγιοπατερικός, ο ορθόδοξος θεανθρωπισμός (θεοουμανισμός, θεοχομινισμός).
3. Όλοι οι ευρωπαϊκοί ανθρωπισμοί, από του πλέον πρωτογόνου μέχρι του πλέον λεπτού, από του φετιχιστικού μέχρι του παπικού, βασίζονται επί της πίστεως εις τον άνθρωπον, όπως είναι αυτός μέσα εις την δεδομένην ψυχοφυσικήν του εμπειρικήν κατάστασιν και ιστορικότητα. Πράγματι, όλη η ουσία του κάθε ουμανισμού είναι ο άνθρωπος = homo. Συνοψιζόμενος εις την οντολογίαν του κάθε ουμανισμός δεν είναι άλλο τι παρά χομινισμός (homo - hominis).
Ο άνθρωπος είναι η ανωτάτη αξία, η παναξία. ο άνθρωπος είναι το ύψιστον κριτήριον, το παγκριτήριον: «μέτρον πάντων άνθρωπος». Αυτό είναι, in nuce, κάθε ουμανισμός, κάθε χομινισμός. Εντεύθεν όλοι οι ουμανισμοί, όλοι οι χομινισμοί, εν τελευταία αναλύσει, είναι ειδωλολατρικής, πολυθεϊστικής προελεύσεως.
Όλοι οι ευρωπαϊκοί ουμανισμοί, από τους προ της Αναγεννήσεως, της Αναγεννήσεως και περαιτέρω, οι προτεσταντικοί, φιλοσοφικοί, θρησκευτικοί, κοινωνικοί, επιστημονικοί, πολιτιστικοί και πολιτικοί, επεδίωκον εν γνώσει ή εν αγνοία και αδιακόπως επιδιώκουν, ένα πράγμα: να αντικαταστήσουν την πίστιν εις τον Θεάνθρωπον με την πίστιν εις τον άνθρωπον, να αντικαταστήσουν το Ευαγγέλιον του Θεανθρώπου με το ευαγγέλιον κατ’ άνθρωπον, την φιλοσοφίαν κατά Θεάνθρωπον με την φιλοσοφίαν κατ’ άνθρωπον, την κουλτούραν κατά Θεάνθρωπον με την κουλτούραν κατ’ άνθρωπον. με μίαν λέξιν, να αντικαταστήσουν την ζωήν κατά Θεάνθρωπον με την ζωήν κατ’ άνθρωπον.
Και ταύτα συνέβαινον επί αιώνας, έως ότου τον παρελθόντα αιώνα, το 1870, εις την Α’ Σύνοδον του Βατικανού, όλα αυτά συνεκεφαλαιώθησαν εις το δόγμα του αλαθήτου του πάπα. Έκτοτε το δόγμα αυτό απέβη το κεντρικόν δόγμα του παπισμού.
Δια τούτο επί των ημερών μας εις την Β’ Σύνοδον του Βατικανού τόσον επιμόνως και επιδεξίως συνεζητήθη και υπεστηρίχθη το απαραβίαστον και το αναλλοίωτον αυτού του δόγματος. Το δόγμα τούτο έχει κοσμοϊστορικήν σημασίαν δι’ όλην την τύχην της Ευρώπης, μάλιστα δε δια τους αποκαλυπτικούς καιρούς της, εις τους οποίους έχει ήδη εισέλθει.
Δια του δόγματος αυτού όλοι οι ευρωπαϊκοί ανθρωπισμοί απέκτησαν το ιδεώδες και το είδωλόν των: ο άνθρωπος ανεκηρύχθη υπερτάτη θεότης, πανθεότης. Το ευρωπαϊκόν ουμανιστικόν πάνθεον απέκτησε τον Δία του.
Η ειλικρίνεια είναι η γλώσσα της Αληθείας: το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα του 20ού αιώνος, δεν είναι άλλο παρά η αναγέννησις της ειδωλολατρίας και του πολυθεϊσμού. Αναγέννησις της ειδωλολατρικής αξιολογίας και κριτηριολογίας.
Horribile dictu, αλλά και αυτό πρέπει να λεχθή: δια του δόγματος περί του αλαθήτου του πάπα ανήχθη εις δόγμα ο ειδωλολατρικός ουμανισμός, κατά πρώτον λόγον ο ελληνικός. Ανήχθη εις δόγμα η παναξία, ανήχθη εις δόγμα το παγκριτήριον της ελληνικής κουλτούρας, του ελληνικού πολιτισμού, της ποιήσεως, της φιλοσοφίας, της τέχνης, της πολιτικής, της επιστήμης: «μέτρον πάντων άνθρωπος». Και όλα αυτά τί είναι; — Αναγωγή εις δόγμα της ειδωλολατρίας.
Κατ’ αυτόν τον τρόπον, έφθασε να γίνη δόγμα η αυτάρκεια του ευρωπαίου ανθρώπου, την οποίαν επί αιώνας ενοστάλγουν όλοι οι ευρωπαϊκοί ουμανισμοί.
Το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα είναι η νιτσεϊκή κατάφασις — «Ja – Sagung» — εις ολόκληρον την δημιουργίαν του ευρωπαίου ουμανιστικού ανθρώπου. «Ja-Sagung» εις την κουλτούραν και εις τον πολιτισμόν του, που και τα δύο είναι και ως προς τους σκοπούς και ως προς τας μεθόδους μάλλον ειδωλολατρικά και πολυθεϊστικά.
Ευαγγέλιον και εντολή του Θεανθρώπου είναι: «Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα (τα άλλα) προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. 6, 33). —Και τί δεν διεκήρυξεν ως σκοπόν της ανθρωπίνης υπάρξεως και ως μέθοδον της εργασίας του ανθρώπου η ευρωπαϊκή ουμανιστική κουλτούρα και ο πολιτισμός της!
Ο Θεάνθρωπος, ο Μόνος Σωτήρ του ανθρώπου από την αμαρτίαν, τον θάνατον και τον διάβολον. ο Μόνος που ανακαινίζει και αθανατίζει και ανιστά και ανυψοί και αιωνίζει και θεοποιεί και θεανθρωποποιεί τον άνθρωπον εις όλους τους κόσμους, ρητώς και σαφώς ορίζει ως ύψιστον σκοπόν της υπάρξεως και της ζωής του ανθρώπου το να γίνη ο άνθρωπος τέλειος ως ο Θεός (Ματθ. 5, 48). Ενώ ο άνθρωπος του ευρωπαϊκού ουμανισμού και τί δεν έχει θέσει και δεν έχει καθιερώσει αντί αυτού ως σκοπόν της ανθρωπίνης υπάρξεως!
Είναι ακαταμάχητος η ευαγγελική αλήθεια ότι «ο κόσμος όλος εν τω πονηρώ κείται», και μετά το έργον του Θεανθρώπου επί της γης (1 Ιωάνν. 5, 19-21). Και όχι μόνον αυτό, αλλά κατά τον άγιον Απόστολον Παύλον, ο διάβολος είναι «ο θεός του αιώνος τούτου» (2 Κορ. 4, 4). Μεταξύ ενός τοιούτου κόσμου, ο οποίος εκουσίως «εν τω πονηρώ κείται», και του ανθρώπου που ακολουθεί τον Θεάνθρωπον Χριστόν δεν υπάρχει συμβιβασμός.
Εκείνος που ακολουθεί τον Θεάνθρωπον δεν δύναται εις βάρος της Ευαγγελικής Αληθείας να κάμνη συμβιβασμούς με τον ουμανιστικόν άνθρωπον, που όλα αυτά τα δικαιολογεί και ανάγει εις δόγμα. Εδώ πάντοτε πρόκειται περί αποφασιστικού και κρισιμωτάτου διλήμματος και εκλογής: ή ο Θεάνθρωπος ή ο άνθρωπος.
Διότι ο ουμανιστικός άνθρωπος δι’ όλων των ενεργειών του εμφανίζεται και φέρεται ως δρων με αυτάρκειαν, ως υπερτάτη αξία και ανώτατον κριτήριον. Εδώ δεν υπάρχει θέσις δια τον Θεάνθρωπον. Δι’ αυτό εις το ουμανιστικόν βασίλειον την θέσιν του Θεανθρώπου την κατέχει ο Vicarius Christi, ο δε Θεάνθρωπος έχει εξορισθή εις τον ουρανόν. Τούτο αποτελεί ασφαλώς ιδιόμορφον αποσάρκωσιν του Θεανθρώπου Χριστού. Δεν είναι έτσι;
Δια του δόγματος περί του αλαθήτου, σφετερισθείς υπέρ εαυτού, δηλαδή υπέρ του ανθρώπου, όλην την εξουσίαν και όλα τα δικαιώματα, που ανήκουν μόνον εις τον Θεάνθρωπον Κύριον, ο πάπας αυτοανεκηρύχθη εις την πραγματικότητα Εκκλησία εν τη Παπική εκκλησία, και έγινεν εν αυτή τα πάντα εν πάσι. Ιδιόμορφος παντοκράτωρ.
Δια τούτο το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα απέβη το κεντρικόν δόγμα (svedogmat) του παπισμού. Και ο πάπας δεν δύναται να το αποκηρύξη με κανένα τρόπον, έως ότου θα είναι πάπας του ουμανιστικού παπισμού.
4. Εις την ιστορίαν του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν τρεις κυρίως πτώσεις: του Αδάμ, του Ιούδα, του πάπα. Η ουσία της πτώσεως εις την αμαρτίαν είναι πάντοτε η ιδία: το να θέλη κάνεις να γίνη καλός δια του εαυτού του. το να θέλη κάνεις να γίνη τέλειος δια του εαυτού του. Το να θέλη κανείς να γίνη θεός δια του εαυτού του.
Αλλά τοιουτοτρόπως ο άνθρωπος ασυναισθήτως εξισούται με τον διάβολον. Διότι και αυτός ήθελε να γίνη Θεός δια του εαυτού του, να αντικαταστήση τον Θεόν με τον εαυτόν του. Και εις την υψηλοφροσύνην του αυτήν δια μιας έγινε διάβολος, τελείως κεχωρισμένος από τον Θεόν και όλος εναντίον του Θεού.
Η ουσία της αμαρτίας, λοιπόν, πάσης αμαρτίας συνίσταται εις αυτήν την αλαζονικήν αυταπάτην. Αυτή είναι η ουσία και αυτού του διαβόλου, του Σατανά. Αυτό δεν είναι άλλο τι παρά το να θέλη κανείς να μένη εις την φύσιν του, το να μη θέλη εντός του τίποτε, εκτός του εαυτού του.
Ο διάβολος ευρίσκεται όλος εις αυτό: εις το να μη θέλη καθόλου τον Θεόν μέσα του, εις το να θέλη να είναι πάντοτε μόνος, πάντοτε να ανήκη εις μόνον τον εαυτόν του, πάντοτε όλος εις τον εαυτόν του, όλος δια τον εαυτόν του, πάντοτε ερμητικώς κλειστός έναντι του Θεού και παντός ό,τι ανήκει εις τον Θεόν. Και τί είναι αυτό;
Ο εγωισμός και η φιλαυτία ενηγκαλισμένα εις όλην την αιωνιότητα, δηλαδή η κόλασις. Τοιούτος είναι κατ’ ουσίαν και ο ουμανιστικός άνθρωπος: όλος μένει εις τον εαυτόν του, με τον εαυτόν του, δια τον εαυτόν του. πάντοτε πεισμόνως κλειστός έναντι του Θεού.
Εις αυτό έγκειται ο κάθε ουμανισμός, ο κάθε χομινισμός. Κορύφωμα του διαβολοποιημένου ουμανισμού είναι το να θέλη κανείς να γίνη καλός δια του κακού, να γίνη θεός δια του διαβόλου. Εντεύθεν και η υπόσχεσις του διαβόλου προς τους προπάτοράς μας μέσα εις τον Παράδεισον, ότι δηλαδή με την βοήθειάν του «έσονται ως θεοί» (Γεν. 3, 5).
Ο άνθρωπος εδημιουργήθη από τον φιλάνθρωπον Θεόν ως δυνάμει θεάνθρωπος, δια να οικοδομήση εκουσίως δια του Θεού τον εαυτόν του εις θεάνθρωπον επί τη βάσει της θεοειδείας της φύσεώς του. Αλλ’ ο άνθρωπος με την ελευθέραν εκλογήν του επεζήτησε την αναμαρτησίαν δια της αμαρτίας, τον Θεόν δια του διαβόλου.
Και ασφαλώς ακολουθών την οδόν αυτήν θα εγίνετο ιδιότυπος διάβολος, εάν ο Θεός κατά την άμετρον φιλανθρωπίαν Του και κατά «το μέγα έλεός» Του δεν επενέβαινε. Γενόμενος άνθρωπος, δηλαδή Θεάνθρωπος, ωδήγησεν ούτω τον άν¬θρωπον προς τον Θεάνθρωπον. τον εισήγαγε δια της Εκκλησίας, του σώματός Του, εις τον άθλον της θεανθρωποποιήσεως δια των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών.
Και τοιουτοτρόπως έδωσεν εις τον άνθρωπον την δυνατότητα να φθάση «εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ. 4, 11). Να επιτύχη δηλαδή τον θείον προορισμόν του, να γίνη εκουσίως Θεάνθρωπος κατά χάριν.
Η πτώσις του πάπα έγκειται εις το να θέλη να αντικαταστήση τον Θεάνθρωπον με τον άνθρωπον.
5. Ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι «το μόνον καινόν υπό τον ήλιον».3 Αλλά και ο άνθρωπος είναι μόνον εν τω Θεανθρώπω καινός («καινή κτίσις»), πάντοτε καινός, αιωνίως καινός: Εις όλα τα θεανθρώπινα βιώματά του εις την οδόν της σωτηρίας, του αγιασμού, της μεταμορφώσεως, της θεώσεως, της θεανθρωποποιήσεως.
Εις αυτόν τον γήινον κόσμον όλα γηράσκουν και όλα αποθνήσκουν. Μόνον ο άνθρωπος ο ενσωματωθείς εις τον Θεάνθρωπον και θεανθρωποποιηθείς, ο γενόμενος «σύσσωμος» του Χριστού, ο υπό του Θεανθρώπου ενσωματωθείς εις την Εκκλησίαν και εκκλησιοποιηθείς, δεν γηράσκει και δεν αποθνήσκει, διότι έγινε ζων, οργανικόν μέλος του αγίου και αιωνίου Θεανθρωπίνου σώματος του Χριστού — της Εκκλησίας, εις την οποίαν το ανθρώπινον πρόσωπον αναπτύσσεται και συνεχώς «αύξει την αύξησιν του Θεού» (Κολ. 3, 19) — «εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ. 4, 13).
Αυτό δε σημαίνει ότι αυξάνει και αναπτύσσεται απείρως και απεριορίστως, κατά τας θεοειδείς διαστάσεις του θείου απείρου, τας οποίας ο Τρισήλιος Κύριος έδωκεν εις την ανθρωπίνην ύπαρξιν, όταν εδημιούργησε τον άνθρωπον θεοειδή.
Ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι ο κατ’ εξοχήν καινός και ο κατ’ εξοχήν εις και μοναδικός, ώστε εις την πραγματικότητα η «Αλήθεια» δι’ Αυτού εγένετο (Ιωάνν. 1, 17) και δι’ Αυτού έμεινεν εις τον ανθρώπινον κόσμον μας.
Προ Αυτού και άνευ Αυτού — νυν και αεί — η Αλήθεια είναι ως να μη υπάρχη. Και όντως δεν υπάρχει, διότι μόνον η Θεανθρωπίνη Υπόστασις είναι η Αλήθεια: «Εγώ ειμι η Αλήθεια» (Ιωάνν. 14, 6). Δια τον άνθρωπον δεν υπάρχει αλήθεια άνευ του Θεανθρώπου. Διότι δεν υπάρχει άνθρωπος άνευ του Θεανθρώπου.
Τα πάντα είναι καινά εν τω Θεανθρώπω και δια του Θεανθρώπου. Αυτός ο Ίδιος, εν πρώτοις. ακολούθως δε και η σωτηρία και η διδασκαλία περί της σωτηρίας και ο τρόπος της σωτηρίας. Είναι μοναδικά καινόν δια το αν¬θρώπινον γένος το μήνυμα του Θεανθρώπου: να διαχωρίζωμεν την αμαρτίαν από τον αμαρτωλόν. να μισώμεν μεν την αμαρτίαν, να αγαπώμεν δε τον αμαρτωλόν. να φονεύωμεν την αμαρτίαν, αλλά να σώζωμεν τον αμαρτωλόν. να μη εξισώνωμεν τον αμαρτωλόν με την αμαρτίαν. να μη φονεύωμεν τον αμαρτωλόν λόγω της αμαρτίας, αλλά να τον σώζωμεν από την αμαρτίαν.
Συγκλονιστικόν παράδειγμα τούτου είναι η επί μοιχεία κατειλημμένη γυνή. Ο πανοικτίρμων Σωτήρ διεχώρισε την αμαρ¬τίαν της γυναικός από την θεοειδή ύπαρξίν της, κατέκρινε την αμαρτίαν και ηλέησε την αμαρτωλόν: «Ουδέ εγώ σε κατακρίνω. πορεύου και μηκέτι αμάρτανε» (Ιωάνν. 4, 11). Αυτή είναι η εις «δόγμα» αναχθείσα μέθοδος της Ορθοδοξίας εις το έργον της σωτηρίας του αμαρτωλού από την αμαρτίαν. αγιοπαραδοσιακή μέθοδος, θεοσόφως ανεπτυγμένη και θεσπισμένη εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν υπό των Αγίων Πατέρων.
Και θεοπνεύστως διατυπωμένη υπό του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου: «Το γαρ καλόν ου καλόν, όταν ου καλώς γένηται».4
Υπό το πρίσμα αυτής της ευαγγελικής και ιεράς ορθοδόξου παραδόσεως είναι αντιευαγγελική και αντίχριστος φρικαλεότης το να φονεύεται ο αμαρτωλός λόγω της αμαρτίας. Εν προκειμένω καμμία ιερά εξέτασις δεν δύναται να ανακηρυχθή ως ιερά. Εν τελευταία αναλύσει, όλοι οι ουμανισμοί φονεύουν τον αμαρτωλόν λόγω της αμαρτίας, εξοντώνουν τον άνθρωπον μαζί με την αμαρ¬τίαν. Διότι δεν θέλουν τον Θεάνθρωπον, ο Οποίος είναι η μόνη σωτηρία του ανθρώπου και από την αμαρτίαν, και από τον θάνατον, και από τον διάβολον.
Εκείνος που δεν είναι υπέρ του Θεανθρώπου είναι ως εκ τούτου κατά του ανθρώπου. και είναι ως εκ τούτου δολοφόνος του ανθρώπου. και ακόμη είναι ως εκ τούτου και αυτόχειρ. Διότι αφήνει τον άνθρωπον εις την πλήρη εξουσίαν της αμαρτίας, του θανάτου και του διαβόλου, εκ των οποίων μόνον ο Θεάνθρωπος δύναται να τον σώση και κανείς άλλος υπό τον ουρανόν.
Μεταχειριζόμενος κατ’ αυτόν τον τρόπον τον αμαρτωλόν, ο ουμανιστικός άνθρωπος αναποφεύκτως αυτοκτονεί: φονεύει την ιδίαν την ψυχήν του, παραδίδει τον εαυτόν του εις την κόλασιν, εις αιωνίαν συναναστροφήν με τον διάβολον, αυτόν τον έκπαλαι «ανθρωποκτόνον» (Ιωάνν. 8, 44).
6. Τί είναι εκείνο το οποίον ο Θεάνθρωπος δίδει εις τον άνθρωπον και το οποίον κανείς άλλος δεν ημπορεί να του δώση; Είναι η νίκη κατά του θανάτου, της αμαρτίας και του διαβόλου, η Αιωνία Ζωή, η Αιωνία Αλήθεια, η Αιωνία Δικαιοσύνη, το Αιώνιον Αγαθόν, η Αιωνία Αγάπη, η Αιωνία Χαρά: όλον το πλήρωμα της Θεότητος και των θείων τελειοτήτων.
Ή όπως ο Απόστολος λέγει: ο Θεάνθρωπος δίδει εις τους ανθρώπους «α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, όσα ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν» (1 Κορ. 2,9).
Πράγματι, μόνον Αυτός, ο θαυμαστός Θεάνθρωπος είναι το «εν ου έστι χρεία» (πρβλ. Λουκ. 10, 42) δια τον άνθρωπον, εις όλους τους κόσμους του και εις κάθε ζωήν του. Δια τούτο μόνον ο Θεάνθρωπος δικαιούται να ζητή από τους ανθρώπους εκείνο το οποίον κανείς άλλος δεν ετόλμησε να ζητήση. Δηλαδή, να Τον αγαπά κάθε άνθρωπος περισσότερον από τους γονείς, από τους αδελφούς, τας αδελφάς, τα τέκνα, τους φίλους, την γην, τους αγγέλους, από οποιονδήποτε και ο,τιδήποτε εις όλους τους ορατούς και αοράτους κόσμους (Ματθ. 10, 37-39. Λουκ. 14, 26. Ρωμ. 8, 31-39).
7. Η Β’ Σύνοδος του Βατικανού αποτελεί αναγέννησιν όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών, αναγέννησιν πτωμάτων. Διότι αφ’ ότου ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι παρών εις τον γήινον κόσμον, ο κάθε ουμανισμός είναι πτώμα. Τα δε πράγματα έχουν ούτω, διότι η Σύνοδος ενέμεινεν επιμόνως εις το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα = του ανθρώπου.
Θεωρούμενοι από την σκοπιάν του αεί ζώντος Θεανθρώπου, του ιστορικού Κυρίου Ιησού, όλοι οι ουμανισμοί κατά το μάλλον ή ήττον ομοιάζουν με εγκληματικάς ουτοπίας, διότι εν ονόματι του ανθρώπου φονεύουν κατά διαφόρους τρόπους και εξοντώνουν τον άνθρωπον ως ψυχοφυσικήν οντότητα.
Όλοι οι ουμανισμοί επιτελούν ένα αλογίστως τραγικόν έργον: διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλον. Δια δε του δόγματος περί του αλαθήτου του πάπα το έργον αυτό έχει αναχθή εις δόγμα. Όλα αυτά όμως είναι φρικτά, φρικτότατα.
Διατί; Διότι το ίδιον το δόγμα περί του αλαθήτου του ανθρώπου δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η ανατριχιαστική κηδεία του κάθε ουμανισμού. από του βατικανού, του αναχθέντος εις δόγμα, μέχρι του σατανικού ουμανισμού του Σαρτρ.
Εις το ουμανιστικόν πάνθεον της Ευρώπης όλοι οι θεοί είναι νεκροί, με επί κεφαλής τον ευρωπαϊκόν Δία. Νεκροί, έως ότου εις την μαραμένην καρδίαν των ανατείλη η μέχρι τελείας αυταπαρνήσεως μετάνοια, με τας αστραπάς και τας οδύνας της του Γολγοθά, με τους αναστασίμους σεισμούς και τας μεταμορφώσεις της, με τας καρποφόρους της θύελλας και αναλήψεις.
Και τότε; Τότε θα είναι ατελείωτοι αι δοξολογίαι των προς τον αεί ζωοποιόν και θαυματουργόν Θεάνθρω¬πον, τον όντως μόνον Φιλάνθρωπον εις όλους τους κόσμους.
8. Τί είναι ο πυρήν του δόγματος περί του αλαθήτου του πάπα = του ανθρώπου; Η αποθεανθρωποποίησις του ανθρώπου. Αυτό επιδιώκουν όλοι οι ουμανισμοί, ακόμη και οι θρησκευτικοί.
Όλοι επαναφέρουν τον άνθρωπον εις την ειδωλολατρίαν, εις την πολυθεΐαν, εις τον διπλούν θάνατον, τον πνευματικόν και τον φυσικόν. Απομακρυνόμενος από τον Θεάνθρωπον, ο κάθε ουμανισμός βαθμηδόν μετατρέπεται εις μηδενισμόν.
Αυτό δεικνύει η σύγχρονος χρεωκοπία όλων των ουμανισμών, με επί κεφαλής τον παπισμόν, έμμεσον ή άμεσον, εκούσιον ή ακούσιον πατέρα όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών. Η δε χρεωκοπία, η καταστρεπτική χρεωκοπία του παπισμού, έγκειται εις το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα. Και είναι ακριβώς το δόγμα αυτό το κορύφωμα του μηδενισμού.
Δια του δόγματος αυτού ο άνθρωπος της Ευρώπης κατά δογματικώς αποφασιστικόν τρόπον, εκήρυξε το δόγμα της αυταρκείας του ευρωπαίου ανθρώπου και ούτω τελικώς εφανέρωσεν ότι δεν του χρειάζεται ο Θεάνθρωπος και εις την γην δεν υπάρχει θέσις δια τον Θεάνθρωπον.
Ο τοποτηρητής του Χριστού — Vicamus Christi — τον αντικαθιστά πλήρως. Εις την πραγματικότητα από αυτό το δόγμα ζη, το ακολουθεί και επιμόνως το ομολογεί, ο κάθε ευρωπαϊκός ουμανισμός.
Όλοι οι ουμανισμοί του ευρωπαίου ανθρώπου κατ’ ουσίαν δεν είναι άλλο τι ή αδιάκοπος επανάστασις κατά του Θεανθρώπου Χριστού.
Καθ’ όλους τους δυνατούς τρόπους συντελείται Umwertung aller Werie (η ανατροπή όλων των αξιών). ο Θεάνθρωπος παντού αντικαθίσταται υπό του ανθρώπου. εις όλους τους ευρωπαϊκούς θρόνους ενθρονίζεται ο άνθρωπος του ευρωπαϊκού ουμανισμού.
Εντεύθεν και δεν υπάρχει ένας vicarius Christi, αλλά αναρίθμητοι, μόνον με διαφορετικάς στολάς. Διότι, εν τελευταία αναλύσει, δια του δόγματος περί του αλαθήτου του πάπα, ανεκηρύχθη αλάθητος ο άνθρωπος γενικώς.
Εξ ου και οι αναρίθμητοι πάπαι καθ’ όλην την Ευρώπην, και του Βατικανού και του προτεσταντισμού. Μεταξύ αυτών δεν υπάρχει ουσιώδης διαφορά, διότι ο παπισμός είναι ο πρώτος προτεσταντισμός, κατά τους λόγους του οραματιστού της αληθείας Χομιάκωφ.
9. Το αλάθητον είναι φυσικόν θεανθρώπινον ιδίωμα και φυσική θεανθρωπίνη λειτουργία της Εκκλησίας ως Θεανθρωπίνου Σώματος του Χριστού, του οποίου αιωνία Κεφαλή είναι η Αλήθεια, η Παναλήθεια, η Δευτέρα Υπόστασις της Υπεραγίας Τριάδος, ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός. Δια του δόγματος περί του αλαθήτου του πάπα εις την πραγματικότητα ο πάπας ανεκηρύ¬χθη εις Εκκλησίαν και ο πάπας - άνθρωπος, κατέλαβε την θέσιν του Θεανθρώπου.
Αυτός είναι ο τελικός θρίαμβος του ουμανισμού, αλλά συγχρόνως και «ο δεύτερος θάνατος» (Αποκ. 20, 14. 21, 8) του παπισμού, μέσω δε αυτού και μετ’ αυτού και του κάθε ουμανισμού. Όμως, κατά την Αληθινήν Εκκλησίαν του Χριστού, η οποία από της εμφανίσεως του Θεανθρώπου Χριστού υπάρχει εις τον επίγειον κόσμον μας ως θεανθρώπινον σώμα, το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα είναι όχι μόνον αίρεσις, αλλά παναίρεσις.
Διότι καμμία αίρεσις δεν εξηγέρθη τόσον ριζοσπαστικώς και τόσον ολοκληρωτικώς κατά του Θεανθρώπου Χριστού και της Εκκλησίας Του, ως έπραξε τούτο ο παπισμός δια του δόγματος περί του αλαθήτου του πάπα-ανθρώπου. Δεν υπάρχει αμφιβολία. το δόγμα αυτό είναι η αίρεσις των αιρέσεων, μία άνευ προηγουμένου ανταρσία κατά του Θεανθρώπου Χριστού.
Το δόγμα αυτό είναι φευ! η πλέον φρικτή εξορία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού από την γην. νέα προδοσία του Χριστού. νέα σταύρωσις του Κυρίου, μόνον ουχί επί του ξυλίνου, άλλ’ επί του χρυσού σταυρού του παπικού ουμανισμού. Και ταύτα πάντα είναι κόλασις, κόλασις δια το άθλιον γήινον ον, που λέγεται άνθρωπος.
10. Υπάρχει διέξοδος από τας αναριθμήτους αυτάς ουμανιστικάς κολάσεις; Υπάρχει ανάστασις εξ αυτών των αναριθμήτων ευρωπαϊκών τάφων; Υπάρχει φάρμακον δι’ αυτάς τας αναριθμήτους θανατηφόρους νόσους; — Υπάρχει, βεβαίως υπάρχει: η μετάνοια. Αυτή είναι το αιώνιον μήνυμα του Ευαγγελίου του Θεανθρώπου: «Μετάνοια εις επίγνωσιν αληθείας» (2 Τιμ. 2,25). Άλλως δεν δύναται κανείς να πιστεύη εις το πανσωστικόν Ευαγγέλιον του Θεανθρώπου: «Μετανοείτε και πιστεύετε εν τω Ευαγγελίω (Μαρκ. 1, 15).
Η μετάνοια ενώπιον του Θεανθρώπου είναι το μόνον φάρμακον κατά της αμαρτίας. το μοναδικόν φάρμακον δια πάσαν αμαρτίαν, ακόμη και δια την παναμαρτίαν. Αναμφιβόλως δε, η μετάνοια είναι το φάρμακον και δι’ αυτήν την «παναμαρτίαν» του παπισμού, την περιεχομένην εις το αλαζονικόν δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα, αλλά και δια κάθε αμαρτίαν του κάθε ουμανισμού ιδιαιτέρως και όλων των ουμανισμών μαζί.
Ναι, ναι, ναι: από την προσφιλή του παναμαρτίαν του «αλαθήτου» ο ευρωπαίος «αλάθητος» άνθρωπος, ο ευρωπαίος ουμανιστικός άνθρωπος, δύναται να σωθή μόνον δια της ολοκαρδίου και τα πάντα μεταμορφούσης μετανοίας ενώπιον του θαυμαστού και πανευσπλάγχνου και παναγάθου Κυρίου Ιησού Χριστού, του Θεανθρώπου, του μόνου όντως Σωτήρος του ανθρωπίνου γένους από κάθε αμαρτίαν, από κάθε κακόν, από κάθε κόλασιν, από κάθε διάβολον, από κάθε ουμανιστικόν ορθολογισμόν, και γενικώς από όλας τας αμαρτίας, τας οποίας η ανθρωπίνη φαντασία δύναται να επινοήση.
Δια τους λόγους αυτούς όλοι οι άγιοι, θεοφόροι και θεόφρονες Πατέρες και των επτά αγίων Οικουμενικών Συνόδων, ανάγουν όλα τα εν τη Εκκλησία του Χριστού προβλήματα εις το πρόβλημα του Προσώπου του Θεανθρώπου Χριστού, ως εις την μεγαλυτέραν και την μόνην, την πολυτιμοτάτην αξίαν δια παν ανθρώπινον ον, είτε ευρίσκεται τούτο επί της γης είτε εις άλλον τινά εκ των κόσμων του Θεού. Το χριστολογικόν πρόβλημα είναι το παμπεριεκτικόν πρόβλημά των.
Ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι δι’ αυτούς η μοναδική παναξία της Εκκλησίας του Χριστού εις όλους τους κόσμους.
Αδιάκοπον και αιώνιον σύνθημα των είναι: Τα πάντα δώσε δια τον Χριστόν, τον Χριστόν μη δώσης δια τίποτε! Και γύρω από το άγιον σύνθημά των, ηχεί το ασίγητον χαρμόσυνον μήνυμά των: όχι ανθρωπισμός, αλλά θεανθρωπισμός! Όχι άνθρωπος, αλλά Θεάνθρωπος! Ο Χριστός προ πάντων και υπεράνω πάντων.
11. Πώς αισθάνεται ο ορθόδοξος ενώπιον του Προσώπου του Θεανθρώπου Χριστού; Όλος παναμαρτωλός: αυτό είναι το αίσθημά του, η στάσις του, ο τρόπος του, ο νους του, ο λόγος του, η συνείδησίς του, η εξομολόγησίς του, αυτός ο ίδιος, ολόκληρος.
Αυτό το αίσθημα της προσωπικής παναμαρτωλότητος ενώπιον του Γλυκυτάτου Κυρίου είναι η ψυχή της ψυχής του και η καρδία της καρδίας του. Ρίψατε εν βλέμμα εις τας ευχάς μετανοίας, τας ωδάς, τα τροπάρια, τα στιχηρά, της Δευτέρας και της Τρίτης έστω, εις την Παρακλητικήν και αμέσως θα διαπιστώσετε ότι το αίσθημα αυτό αποτελεί ιερόν χρέος και προσευχητικήν πραγματικότητα παντός ορθοδόξου χριστιανού ανεξαιρέτως.
Εις αυτό προπορεύονται και μας οδηγούν πάντοτε οι αθάνατοι παιδαγωγοί μας, οι άγιοι Πατέρες. Ας ενθυμηθώμεν τουλάχιστον δύο από αυτούς: τον άγιον Δαμασκηνόν και τον άγιον Συμεών τον Νέον Θεολόγον.
Η αγιότης των είναι αναμφιβόλως χερουβική. η προσευχή των ασφαλώς σεραφική. εν τούτοις, οι ίδιοι έχουν μίαν πλήρη αίσθησιν και επίγνωσιν της προσωπικής των παναμαρτωλότητος και συγχρόνως μίαν βαθυτάτην διάθεσιν μετανοίας. Αυτή είναι η βιωματική αντινομία της ορθοδόξου, ευαγγελικής, αποστολικής πίστεώς μας και της ταπεινοφροσύνης μας εν τη πίστει αυτή.
Ο «αλάθητος» άνθρωπος, και απέναντί του ο «πανα¬μαρτωλός» άνθρωπος. η ταπεινοφροσύνη από το ένα μέρος και η υψηλοφροσύνη από το άλλο. Η απαράμιλλος αηδών του Ευαγγελίου του Θεανθρώπου, ο άγιος Χρυσόστομος ευαγγελίζεται: «Θεμέλιός εστι της καθ’ ημάς φιλοσοφίας η ταπεινοφροσύνη»5.
Η ταπεινοφροσύνη είναι το θεμέλιον της φιλοσοφίας μας περί της ζωής και του κόσμου, περί του χρόνου και της αιωνιότητος, περί του Θεανθρώπου και της Εκκλησίας. Ενώ θεμέλιον παντός ουμανισμού, ακόμη και εκείνου του αναχθέντος εις δόγμα, είναι η υψηλοφροσύνη, η πίστις εις τον λόγον του ανθρώπου, εις τον νουν και την λογικήν του.
Η υψηλοφροσύνη είναι η ανίατος νόσος του νου του διαβόλου. Εντός της ευρίσκονται και εξ αυτής πηγάζουν όλα τα λοιπά διαβολικά κακά. Ενώ η ταπεινοφροσύνη μας διδάσκει να αναθέτωμεν την ελπίδα μας και να έχωμεν απόλυτον εμπιστοσύνην εις τον άγιον, καθολικόν, θεανθρώπινον νουν της Εκκλησίας, τον «νουν Χριστού». «Ημείς νουν Χριστού έχομεν» (1 Κορ. 2, 16).
Ημείς εν τω θεανθρωπίνω σώματι του Χριστού, τη Ορθοδόξω Εκκλησία, εις την οποίαν ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι το παν: και η κεφαλή και το σώμα και η ζωή και η αλήθεια και η αγάπη και η δικαιοσύνη και ο χρόνος και η αιωνιότης. αλλά και ημείς δια της πίστεως εις Αυτόν και της εν Αυτώ ζωής (Εφ. 4,11-21).
Διότι «τα πάντα δι’ Αυτού και εις Αυτόν έκτισται. και Αυτός εστι προ πάντων και τα πάντα εν Αυτώ συνέστηκε. και Αυτός εστιν η κεφαλή του σώματος της Εκκλησίας, ίνα γένηται εν πάσιν Αυτός πρωτεύων» (Κολ. 1, 16-18). Αυτός, ο Θεάνθρωπος, και όχι ένας άνθρωπος, οποιοσδήποτε και αν είναι.
1. Παρά Γρηγορίω Θεολόγω, PG 36, 506.
2. Βλ. Νεκρώσιμον Ακολουθίαν: «...εις το καθ’ ομοίωσιν επανάγαγε».
3. Ιωάννου Δαμασκηνού, Έκδ. Ορθ. πίστεως 3, 1. PG 94, 984.
4. Συμεών του Ν. Θεολόγου, Λόγος 18 και 68 (έκδ. Ζαγοραίου, Σμύρνη 1886, σ. 105 και 364).
5. Ιωάννου Χρυσοστόμου, PG 51, 312.
(“Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ”, ΑΡΧΙΜ. ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙΟΥ, ΕΚΔΟΣΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1974)
Πηγή: http://anavaseis.blogspot.gr/2011/06/blog-post_880.html
Αρκετές φορές ακούγεται από ορισμένους η φράση (ίσως για να δικαιολογήσουν τη δική τους άστατη ζωή), ότι καλά και άριστα τα λέει το Ευαγγέλιο, αλλά δεν εφαρμόζονται τα προστάγματά του…
Η Κυριακή όμως αυτή που ορίστηκε ως «Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Δ ΄ Οικουμ. Συνόδου, μας δηλώνει ξεκάθαρα ότι όχι απλώς το Ιερό Ευαγγέλιο είναι εφαρμόσιμο, αλλά πλείστοι όσοι, αγωνίστηκαν, βίωσαν τα μηνύματά του και η αγάπη τους προς τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, τους ανέβασε στα καταπληκτικά ύψη της Πατρότητας. Πρόκειται για τους Αγίους αυτούς οι οποίοι αγωνίστηκαν σε δύσκολες εποχές να προσφέρουν ανόθευτο τον αυθεντικό αποκαλυπτικό λόγο στην κοινωνία της στρατευομένης μας Εκκλησίας.
Το να τολμά κάποιος να κάνει λόγο για της μεγάλες αυτές μορφές της Εκκλησίας, που ως «αστέρες πολύφωτοι» φωτίζουν τα σκότη της άγνοιας και της αμαρτίας, είναι σα να θέλει να αποδείξει πως το φως είναι αυτό που καταυγάζει και χαροποιεί τους υγιείς οφθαλμούς των ανθρώπων…
Και πράγματι. Ο λόγος του Κυρίου, στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής «υμείς εστέ το φως του κόσμου», ισχύει περισσότερο απ’ όλους στους Πατέρες μας. Με τους αγώνες και τα ασκητικά τους παλαίσματα, με την παρρησία και τη γνήσια ομολογία τους, έγιναν το «φως του κόσμου».
Κατέστησαν τους εαυτούς τους ως πολιτεία που βρίσκεται επάνω σε όρος, και έτσι, όλοι, θέλοντας και μη την ατενίζουν. Και ακριβώς επειδή κατόρθωσαν τον άριστο συνδυασμό θεωρίας και πράξεως, γι’ αυτό και οι άνθρωποι, βλέποντας τα καλά τους έργα, δοξάζουν τον «Πατέρα τον εν τοις ουρανοίς».
Ακόμα οι μεγάλες αυτές μορφές, μας έκαναν σαφές με τον τρόπο ζωής τους, το απόλυτο του θείου λόγου. Ότι δηλ. έχει τόσο κύρος και δύναμη το Ευαγγελικό κήρυγμα ώστε «…έως αν παρέλθη ο ουρανός και η γη, ιώτα εν ή μία κεραία ου μη παρέλθη από του νόμου έως αν πάντα γένειται» (Ματθ. Ε ΄ 18) δηλ. Έως ότου παρέλθη ο ουρανός και η γη, ένα γιώτα ή μία γραμμή δεν θα ακυρωθεί από το νόμο, αλλά όλα θα γίνουν.
Πόση αλήθεια η διαφορά των Οικουμενικών Πατέρων από εμάς σήμερα που φθάσαμε στο κατάντημα να διακρίνουμε τις εντολές, σε εφαρμόσιμες και μη!…
Πόσο τραγική, όντως, η κατάσταση των σημερινών «χριστιανών» που με τη δική τους θεωρία και πράξη, βγάζουν «ψεύτικο» τον Ευαγγελικό λόγο, αφού αναίσχυντα ισχυρίζονται ότι η σημερινή εποχή δεν επιτρέπει τα «άκρα της Εκκλησίας». Και λέγοντας αυτά εννοούν τα «πάθη της ατιμίας» και άλλες καταστάσεις οι οποίες είναι «αισχρόν εστί και λέγειν»…
«Τα πάγχρυσα στόματα του λόγου», συγκλονίζονταν ακόμα και μπροστά σε έναν άστοχο λόγο ή άτοπο λογισμό που ενδεχομένως λόγω απροσεξίας να τους ξέφευγε. Γνώριζαν πολύ καλά ότι δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος, από απροσεξία ή από το μίσος και τη μανία του εχθρού, να λύσει μία των εντολών. Εβίωναν έως μυελού οστέων το λόγο του Κυρίου Ιησού: «Ος εάν ουν λύσει μίαν των εντολών τούτων των ελαχίστων και διδάξει ούτω τους ανθρώπους, ελάχιστος κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών…» (Ματθ. Ε ΄ 19) δηλ. Εκείνος ο οποίος θα καταργήσει μία από τις εντολές αυτές τις πολύ μικρές και θα διδάξει έτσι τους ανθρώπους, θα είναι πολύ μικρός για τη βασιλεία των ουρανών. (δηλ. θα αποκλειστεί από τη βασιλεία των ουρανών).
Αυτή ακριβώς η «φυλακή του νοός», η «προσοχή των αισθήσεων» και η απόλυτη προσαρμογή τους στις Ευαγγελικές επιταγές που διασώζει και ερμηνεύει αυθεντικά η Ορθοδοξία, τους έκανε να δεχθούν και το μεγάλο χάρισμα της ανόθευτης ποιμαντικής διακονίας. Ένα δηλ. υψηλότατο δώρο του Παναγίου Πνεύματος, το οποίο ελάχιστοι αξιώνονται να λάβουν, αφού αυτό απαιτεί εκ μέρους του ανθρώπου «ιδρώτα και αίμα»…
Οι θείοι Πατέρες, δεν ήταν οι μισθωτοί ποιμένες ώστε να αφήσουν το ποίμνιο να το «αλωνίσουν» οι κακόδοξοι και αιρετικοί. Και ενώ στο ποίμνιο μελωδούσαν το θείον κήρυγμα με τον «αυλό της θεολογίας», αντιθέτως, μπροστά στο φοβερό κίνδυνο της αλλοιώσεως του ορθού δόγματος και του χριστιανικού ήθους, έπαιρναν στα χέρια «την σφενδόνην του Πνεύματος», και έτρεπαν σε άτακτη φυγή τους λύκους των αιρέσεων.
Οι 630 θεοφόροι Πατέρες της Δ ΄ Οικουμ. Συνόδου, η οποία συνεκλήθει στη Χαλκηδόνα το 451 επί Αγίων Αυτοκρατόρων Μαρκιανού και Πουλχερίας, εξέδωσαν όρον Δογματικόν περί της υποστατικής ενώσεως των δύο εν Χριστώ φύσεων.
Καταδίκασαν τις κακόδοξες διδασκαλίες που δίδασκαν ότι ο Χριστός έχει μόνο μία φύση. Ακόμα η μεγάλη αυτή Σύνοδος, καταδίκασε τον Ευτυχή και τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας των Μονοφυσιτών Διόσκορο.
Τέλος οι Πατέρες εξέδωσαν 30 Ιερούς κανόνες οι οποίοι περιέχονται στο Ιερό Πηδάλιο και έχουν να κάνουν με την ορθή διοίκηση της Εκκλησίας μας.
Φυσικά η Δ ΄ Οικουμ. Σύνοδος, δεν έφερε κάτι το καινούργιο που δεν υπήρχε μέχρι τότε στο χώρο της Εκκλησίας μας. Αυτό που ήδη υφίστατο και το βίωνε το σώμα των πιστών, οι Πατέρες το διευκρίνισαν το οριοθέτησαν, και έτσι βοηθήθηκαν και βοηθούμαστε οι πιστοί στο να γνωρίζουμε ποια ακριβώς είναι η πίστη μας. Ποιοι οι όροι αυτής της πίστεως με τις τόσες υπαρξιακές προεκτάσεις στη ζωή μας.
Είθε να δώσει η Κεφαλή της Εκκλησίας μας, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, να συνειδητοποιήσουμε τον μοναδικό δρόμο προς σωτηρίαν τον οποίο διασφαλίζει η Ορθόδοξη Εκκλησία, και με οδηγούς τους Πατέρες μας να πορευόμαστε στην προκοπή και στον προσωπικό εξαγιασμό, πράγμα βέβαια που αποτελεί και τον προορισμό μας.
Αμήν.
Ο ρυθμός της καθημερινότητας κατακτιέται δυστυχώς από μία γκρίζα μουντίλα. Οι άνθρωποι χάνουν την πνευματική τους σπιρτάδα και ξεθωριασμένοι κινούνται μέσα στις επιθυμίες και τα πάθη τους.
Ζωή και θάνατος διαδέχονται τα ερωτήματα περί θανάτου και ζωής. Όλοι αγωνιούν αλλά συγχρόνως μένουν και αναίσθητοι μπροστά στην αιωνιότητα. Οι ψυχές ρυμουλκούν το παρελθόν των λαθών χωρίς να θέλουν να το απολέσουν, λες και έχουν μία εξάρτηση απ’ αυτό.
Είναι φοβερό να βλέπει κανείς ανθρώπους οι οποίοι ζουν το «τώρα» χωρίς να θέλουν να ξεφύγουν από το παρελθόν τους. Είναι λυπηρό να συναντάς ανθρώπους οι οποίοι φέρουν τα στίγματα της αμαρτίας πάνω τους χωρίς να νιώθουν την ανάγκη για κάθαρση.
Η κοινωνία της ηδονής δυστυχώς δεν αφήνει περιθώρια για μετάνοια, δεν αφήνει να ξεφύγει κάποιος υπόδικος της αμαρτίας. Τους θέλει όλους δικούς της. Θέλει όλοι να ζούνε χωρίς να σκέφτονται ότι υπάρχει και άλλος τρόπος ζωής.
Η κοινωνία του «εγώ» μας μετατρέπει σίγα σιγά σε ανδρείκελά της. Όλα μεταβάλλονται προς το αφύσικο, αν και προβάλλονται φυσιολογικά.
Ακόμα και μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας υπάρχει μεγάλη αλλοίωση.
Υπάρχει συνεχώς μία μιζέρια, κατάκριση, επιδειξιμανία, ρηχότητα. Άνθρωποι οι οποίοι στο όνομα του Χριστού διδάσκουν και κηρύττουν προκαλούν ταραχή, σύγχυση, λογισμούς, διαβολή, προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να κρατηθούν στο προσκήνιο, αντί να μεταδίδουν ειρήνη, πραότητα, μετάνοια και συγχωρετικότητα.
Υπάρχουν ακόμα και οι χριστιανοί που συμμετέχουν στην μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας χωρίς όμως συναίσθηση. Δηλαδή συμμετέχουν από συνήθεια, λόγο «παράδοσης» χωρίς να συναισθάνονται τι κάνουν και που συμμετέχουν.
Βεβαίως υπάρχουν και άνθρωποι που όντως ζουν εν Χριστώ και μαρτυρούν με την παρουσία τους την Αλήθεια. Άνθρωποι που ίσως δεν τους υπολογίζουμε. Ταπεινοί χριστιανοί που ζούνε μέσα στην υπακοή, στην ταπείνωση και στην αγάπη. Αυτοί είναι οι γνήσιοι εκφραστές της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος μέσα στον κόσμο, κι ας μην κατέχουν κάποια θεσμική θέση μέσα στην Εκκλησία, κι ας περιφρονούνται από τους οφικιάλιους, κι ας θεωρούνται μωροί και «μικροί».
Είναι αλήθεια ότι ιδιαιτέρως οι ρασοφόροι πέφτουν στον μεγάλο πειρασμό της έπαρσης και της «πνευματικής διαστροφής» όμως συγχρόνως πάλι από την τάξη των μοναχών και κληρικών αναδύονται μεγάλα γνήσια πνευματικά αναστήματα.
Κλήρος και λαός πολλές φορές ζει μέσα στην Εκκλησία σε μία υποβόσκουσα πνευματική νωθρότητα η οποία έχει ως αποτέλεσμα της ολέθρια αποξένωση από την γνησιότητα της Πίστεως και την δυναμική του « κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση».
Ο κόσμος της φθοράς και της πτώσης δυστυχώς φαίνεται ισχυρός όσο ποτέ. Όπου όμως το κακό φάνηκε στο αληθινά τρομακτικό του μέγεθος, εκεί η Χάρις του Θεού το υπερκάλυψε. «Ού δε επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις» (Ρωμ. 5,20).
Η Αλήθεια διώκεται από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς.
Τους εξωτερικούς εχθρούς της Εκκλησίας εύκολα κάποιος μπορεί να τους εντοπίσει, όμως οι εσωτερικοί είναι πιο επικίνδυνοι διότι φορούν το προσωπείο της ευλάβεια, της ευσέβειας και του ζήλου.
Δυστυχώς πολύ εύκολα κάνουμε διαχωρισμούς μεταξύ των ανθρώπων, μεταξύ ηθικών και ανήθικων, μεταξύ καλών και κακών με βάση κάποιους δικούς μας ηθικούς κανόνες. Όμως αυτός ο διαχωρισμός είναι επιφανειακός, πρόχειρος και επιπόλαιος. Με βάση το πνεύμα των Πατέρων οι άνθρωποι διακρίνονται σε πνευματικά ασθενείς, σε θεραπευομένους και σε θεραπευμένους.
Με αυτό το σκεπτικό λοιπόν θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους άλλους, σαν αδελφούς που βρίσκονται σε ασθένεια, σε στάδιο θεραπείας και όχι σαν εχθρούς που πρέπει να ελέγξουμε, να συντρίψουμε και να αφανίσουμε.
Το θέμα είναι κατά πόσο εμείς, οι χριστιανοί του σήμερα έχουμε συναίσθηση της ιδιότητάς μας αλλά και των δυνατοτήτων που μας χαρίζονται δια μέσου του μυστηριακού τρόπου της Εκκλησίας του Χριστού.
Ο χριστιανός του σήμερα καλείται να δώσει την μαρτυρία της Αγάπης. Καλείται να αγαπήσει τον πλησίον του με την προοπτική της δικής του θεραπείας και της θεραπείας του άλλου.
Η Εκκλησία σαν μάνα αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους που προστρέχουν σ’ αυτήν. Δεν έχουμε λοιπόν δικαίωμα εμείς «οι άνθρωποι της Εκκλησίας» να τους αποκλείουμε, διότι ομοιάζουμε με εκείνους τους Φαρισαίους τους οποίους έλεγξε ο Κύριος λέγοντας: «Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι κλείετε την βασιλείαν των ουρανών έμπροσθεν των ανθρώπων· υμείς γαρ ουκ εισέρχεσθε, ουδέ τους εισερχομένους αφίετε εισελθείν» (Ματθ. 23,14).
Είναι χρέος όλων μας να δείξουμε την πόρτα της μετάνοιας σε όλους τους συνανθρώπους μας που με αγωνία αναζητούν λύτρωση από το σκοτάδι της οδύνης που συνοδεύει την πνευματική κατάπτωση.
Η Εκκλησία είναι νοσοκομείο μέσα στο οποίο καλούμαστε να θεραπευτούμε και συγχρόνως να στηρίξουμε τους αδελφούς μας που ίσως πάσχουν από βαρύτερες ασθένειες. «Ὀφείλομεν δὲ ἡμεῖς οἱ δυνατοὶ τὰ ἀσθενήματα τῶν ἀδυνάτων βαστάζειν»(Ρωμ.15,1).
Ο χριστιανός είναι ο ταπεινός άνθρωπος. Ο άνθρωπος που τρέχει να βοηθήσει τον άλλον όχι γιατί νομίζει ότι είναι κάποιος ικανός και άξιος, αλλά διότι αγαπά.
Πάντοτε η Εκκλησία διαμέσου των Αγίων της μας καλεί να ξεπεράσουμε τις μικρότητες της καθημερινότητας, τις κατακρίσεις, τον εγωισμό και να αγγίξουμε τις ηλιαχτίδες της συγχώρεσης, της χαράς, της ειρήνης και της αγάπης.
Όλα όσα κάνουμε σ’ αυτόν τον κόσμο έχουν αντίκτυπο αιώνιο. Είναι λάθος να επενδύουμε στο μέλλον μας για να αρχίσουμε την εσωτερική μας μεταμόρφωση και την προσφορά μας στην μεταμόρφωση του κόσμου. Το μέλλον μας δεν υπάρχει για να επενδύουμε σ’ αυτό. Το «τώρα» μας υπάρχει και διαμορφώνει το αιώνιό μας.
Είμαστε τελικά αυτό που θα γίνουμε. Το τι θα γίνουμε όμως είναι αυτό το "τώρα" που επιλέγουμε.
Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
Πηγή: http://agiosdimitrioskouvaras.blogspot.gr/2014/07/blog-post_8.html
Το παλιό βιβλίο «Nεοελληνικής Γλώσσας» της πρώτης Γυμνασίου περιείχε ένα θαυμάσιο ποίημα του Κωστή Παλαμά με τίτλο «τα σχολειά χτίστε». Το θυμήθηκα, διαβάζοντας, σε μια κυριακάτικη έκδοση, άρθρο ενός Άγγλου δημοσιογράφου, με τίτλο «γεννημένα στην αιχμαλωσία».
Στο κείμενο αυτό ο ερευνητής στηλιτεύει με θλίψη την συνεχή μείωση των ελεύθερων και ακίνδυνων χώρων για παιδικό παιχνίδι. Ο «ζωτικός παιδικός χώρος», ο παιδικός «βιότοπος», όπως χαρακτηριστικά τον ονομάζει, ελαττώνεται, γεγονός που επηρεάζει δυσμενώς την ψυχική, αλλά και την σωματική υγεία των παιδιών. Η παχυσαρκία, για παράδειγμα, συνδέεται άμεσα με την μείωση του παιχνιδιού έξω από το σπίτι. Τραγική όμως έλλειψη «παιδικού βιότοπου» παρατηρείται σήμερα και στα σχολεία των ελληνικών πόλεων. Τα περισσότερα σχολεία είναι χτισμένα πάνω στα λίγα τετραγωνικά, που δεν μπόρεσαν να καταπιούν οι αντιπαροχές. Σχολεία περικυκλωμένα από κακόμορφους, τσιμεντένιους όγκους, κοντά σε πολύβοους δρόμους, σχολεία, κακέκτυπες απομιμήσεις της πνευματικά άνυδρης εποχής μας.
Παραθέτω στο σημείο αυτό την έξοχη ποιητική παραίνεση του εθνικού μας ποιητή, που διαβλέπει, αφουγκράζεται «την βοή των πλησιαζόντων γεγονότων» (Καβάφης) και προσπαθεί να επέμβει, για να αποτρέψει την θλιβερή πορεία.
«Λιτά χτίστε τα, απλόχωρα, μεγάλα
γερά θεμελιωμένα, από της χώρας
ακάθαρτης, πολύβοης, αρρωστιάρας
μακριά μακριά τ’ ανήλιαγα σοκάκια
τα σκολεία χτίστε!
……
Και τα πορτοπαράθυρα των τοίχων
περίσσεια ανοίχτε, να ‘ρχεται ο κυρ Ήλιος
διαφεντευτής, να χύνεται, να φεύγει
ονειρεμένο πίσω του αργοσέρνοντας το φεγγάρι.
……
Γιομίζοντας τα να τα ζωντανεύουν
μαϊστράλια και βοριάδες και μελτέμια
με τους κελαηδισμούς και με τους μόσχους
κι ο δάσκαλος, ποιητής και τα βιβλία
να είναι σαν κρίνα...».
(«Πολιτεία και Μοναξιά»)
Άφθαστος, ιδανικός ο ποιητικός λόγος, γι’ αυτό ίσως είναι και ακατόρθωτος, μάταιος. Τα σχολεία είναι-λένε οι περισπούδαστοι-χώροι χαράς και μάθησης. Τα παιδιά είναι σαν τα πουλιά, που ανοίγουν τα φτερά τους στο πέλαγος και τις ανοιχτωσιές. Εγκλωβισμένα τα μικρά, του Δημοτικού, στο θαυμάσιο παιδικό τους δωμάτιο, καταπονημένα από τις ατελείωτες εξωσχολικές δραστηριότητες, έρχονται στο σχολείο, για να τρέξουν, να μιμηθούν τα αθλητικά τους ινδάλματα. (Ας προσέξουμε τις λέξεις παιδί, παιδι-ά και παιχνίδι). Εκεί όμως συναντούν μικρές, αρρωστιάρικες, ανήλιαγες αυλές, στρωμένες με τσιμέντο και οι δάσκαλοι της εφημερίας να εποπτεύον αλαφιασμένοι «μην συμβεί το κακό». (Η παρατηρούμενη σήμερα έλλειψη πειθαρχίας, η εριστικότητα, η υπερκινητικότητα των παιδιών, οφείλονται κυρίως στον περιορισμό, στην φυλάκιση του παιδιού στο ελκυστικό δωμάτιό του, με τους υπολογιστές και τα άλλα τεχνολογικά ζαρζαβατικά. Τίποτε όμως δεν το ευχαριστεί περισσότερο από την επαφή με την φύση, εκεί ανθίζει, νιώθει ελεύθερο. Και τα πράγματα επιδεινώνονται λόγω και της περιρρέουσας εγκληματικότητας. Πού να αφήσουν οι γονείς τα παιδιά τους, στις μεγαλουπόλεις, να αφήσουν λίγο το χέρι τους και να παίξουν; Τρέμει το φυλλοκάρδι τους...).
Χτίζονταν παλαιότερα καινούρια σχολεία-σήμερα τα κλείνουν- και τα επαινετικά σχόλια αφορούσαν μόνο το κτίριο. Αίθουσες θεατρικής αγωγής, υπολογιστών, όμορφη αρχιτεκτονική, ζωηρά χρώματα... καλά και άγια όλα αυτά. (Αν και «σχολείο ίσον δάσκαλος», υπενθυμίζει ο Παλαμάς). Και ο αύλειος χώρος: Ο μαθητής αυτόν πρώτα θα παρατηρήσει, εκεί θα ξεδιπλώσει τα αθλητικά του ταλέντα, εκεί θα παίξει. Ο συνωστισμός κουράζει, εκνευρίζει, το «τέρπειν και διδάσκειν» του Πλάτωνα, ακυρώνεται. Η μάθηση χωρίς χαρά και παιχνίδι μπορεί να γεμίζει τον νου με γνώσεις, αφήνει όμως την ψυχή έρημη, ψυχρή... και αργότερα πάνω στο άγονο, στο αγεώργητο αυτό μέρος φυτρώνουν εγωισμοί, αδικίες, φιλαυτίες. Έχει ειπωθεί πολύ εύστοχα πως «έχουμε ένα πολιτισμό που θεωρεί το παιδί ως ενόχληση». Όταν δεν του παρέχουμε αυτό που πραγματικά του αρμόζει, χώρο για παιχνίδι, ο προηγούμενος αφορισμός επιβεβαιώνεται. «Εάν ένα δέντρο το τσακίσει η καταιγίδα, εάν το δέντρο μαραζώσει, από την έλλειψη του ήλιου, εάν μείνει καχεκτικό από την φτώχεια του εδάφους, ποτέ δεν θα πούμε πως αυτή ήταν η πραγματική του φύση». Τα μεταφορικά αυτά λόγια του παιδοψυχολόγου Κ. Χόρνεϊ περιγράφουν, νομίζω, με σαφήνεια τους προαναφερόμενους προβληματισμούς μας.
Αλλά γενικά σήμερα ο κάτοικος της πόλης ασφυκτιά, πνίγεται. Γεγονός που καταδεικνύει την δίψα του για λίγο ξάστερο ουρανό, είναι οι γιγαντιαίες αποδράσεις την περίοδο των εορτών στις μεγαλουπόλεις. Εγκλωβισμένος ο άνθρωπος στην πόλη και βλέποντας μόνον τα έργα των χειρών του, κυριαρχείται από αλαζονεία. Όσο ζούσε κοντά στην φύση έβλεπε τα «λίαν καλά» έργα του Θεού, τ’ αποθαύμαζε, τα πρόσεχε. Στην πόλη την ακάθαρτη, την αφύσικη, την θορυβώδη, απομακρύνεται από τον Θεό αλλά και από τους ανθρώπους. Γίνεται καχύποπτος, αποξενώνεται, κατρακυλά στην αθεϊα. Κάτι ανάλογο ισχύει και την εθνική συνείδηση. Η κατοχή γης, η ιδιοκτησία, τονώνει το εθνικό αίσθημα. Κομίζει στον ιδιοκτήτη προσωπικό γόητρο, αίσθημα αλληλεγγύης προς την πατρίδα -το 1940, στον πόλεμο, πολέμησαν οι Έλληνες σαν λιοντάρια, γιατί υπερασπίζονταν την γη τους. Σήμερα τι έχουν να χάσουν;- δεσμούς που κινούν αυτά τα ζωτικά νεύρα της ανθρώπινης υποστάσεως, σε αντίθεση με τις πάλαι ποτέ εργατικές τάξεις των μεγαλουπόλεων, όπου ανθεί η δυσαρέσκεια και η καταπίεση. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν και την τωρινή οικονομική φρίκη και το ανύπαρκτο και εχθρικό κράτος, κατανοούμε το γιατί μειώνεται η φιλοπατρία. Και βέβαια το κακό επιδεινώθηκε διότι και η γη, η περιουσία, με τις φοροεπιδρομές, είναι πλέον ασύμφορη.
Κλείνοντας τις θεολογικές και εθνικές γενικεύσεις και επανερχόμενοι στο άρθρο του Άγγλου δημοσιογράφου, επισημαίνουμε τα εξής: στην Βρετανία στοιχεία πρόσφατης έρευνας δείχνουν ότι ένα παιδί κάτω των δώδεκα ετών έχει χώρο για να παίξει, παιδότοπο δηλαδή, 2,3 τ.μ., όσο περίπου ένα τραπέζι. Αν γινόταν η ίδια έρευνα στην Αθήνα, στην Θεσσαλονίκη ή και στο Κιλκίς είναι σίγουρο πως το μερίδιο, του κάθε παιδιού, μόλις θα του αρκούσε για να σταθεί όρθιο. «Οι Έλληνες», έλεγε ο Εγγονόπουλος, «έχουν γύρω τους μια σπατάλη φύσεως κα ήλιου, γι’ αυτό είναι αδύνατον να περάσουν δίπλα από τη ζωή και να την περιφρονήσουν». Σήμερα αν ζούσε κι έβλεπε πόσο φυλακίσαμε τον ήλιο και την πάντερπνη φύση, πόσο «φυλακίσαμε» τα παιδιά μας, θα μιλούσε για αφροσύνη.
Πηγή: http://aktines.blogspot.gr/2014/07/blog-post_8634.html
Νέες τεχνολογίες ανάλυσης αποκαλύπτουν πλήθος λεπτομερειών με εντυπωσιακή ακρίβεια.
Από τον Ιούνιο [2014] έγινε γνωστό ότι η αστυνομία του Δυτικού Γιορκσάιρ στη Βρετανία δοκιμάζει ένα νέο επαναστατικό σύστημα ανάλυσης των δακτυλικών αποτυπωμάτων. Πρόκειται για ένα προηγμένο φασματόμετρο, το MALDI-MSI, το οποίο αναλύει με πρωτόγνωρο τρόπο ένα δακτυλικό αποτύπωμα. Σύμφωνα με τους κατασκευαστές του, το φασματόμετρο μπορεί να αναγνωρίζει το φύλο ενός ατόμου από το δακτυλικό του αποτύπωμα.
Μπορεί επίσης να εντοπίζει τι είχε φάει ή τι είχε πιει αυτό το άτομο με εντυπωσιακή ακρίβεια - για παράδειγμα, αν είχε καταναλώσει σκόρδο ή είχε πιει καφέ! Επιπλέον μπορεί να δείξει αν το άτομο αυτό είναι χρήστης ναρκωτικών ουσιών αλλά και να διαπιστώσει πόσο χρονικό διάστημα βρίσκεται ένα δακτυλικό αποτύπωμα στο σημείο όπου το εντόπισαν οι διωκτικές αρχές.
CSI και στο φαγητό!
Ανακάλυψη βγαλμένη από τηλεοπτική σειρά εγκληματολογίας έκαναν ερευνητές στη Βρετανία. Ανέπτυξαν μια μέθοδο με την οποία μπορεί να γίνεται λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων από τροφές όπως φρούτα και λαχανικά! Η μέθοδος αναμένεται να συμβάλει στη διαλεύκανση υποθέσεων που ερευνούν η Αστυνομία και η Δικαιοσύνη.
Ερευνητές του Πανεπιστημίου Abertay στη Σκωτία τροποποίησαν μια τεχνική που αναπτύχθηκε για τη λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων από την κολλώδη επιφάνεια ενός σελοτέιπ. Οι ερευνητές ανέπτυξαν τη μέθοδό τους χρησιμοποιώντας το Powder Suspension, ένα υλικό που αναπτύχθηκε για τη λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων από σελοτέιπ, αλλά, όπως φαίνεται, λειτουργεί και σε άλλες επιφάνειες.
Το αποτύπωμα του... καφέ
Μια «έξυπνη» καφετιέρα κατασκεύασε η Philips. Η Saeco Xelsis Digital ID έχει σύστημα αναγνώρισης του χρήστη της μέσω δακτυλικού αποτυπώματος και έτσι το μόνο που έχει να κάνει κάποιος είναι να τοποθετήσει το δάχτυλό του επάνω της και η καφετιέρα θα φτιάξει μόνη της τον καφέ όπως ακριβώς τον επιθυμεί εκείνος.
Ο χρήστης της Saeco Xelsis πρέπει αρχικά να τοποθετήσει στην ειδική υποδοχή τον δείκτη του ώστε το μηχάνημα να αποθηκεύσει το δακτυλικό του αποτύπωμα. Στη συνέχεια ο χρήστης «αναφέρει» (προγραμματίζει) στη μηχανή το πώς του αρέσει να πίνει τον καφέ του - πόσο δυνατός θέλει να είναι ο καφές του, πόσο γάλα βάζει, πόσο αφρό θέλει κτλ.
Ετσι από εκεί και μετά ο χρήστης κάθε φορά που θέλει να πιει καφέ το μόνο που θα χρειάζεται να κάνει είναι να ακουμπά το δάχτυλό του στη μηχανή. Επιπλέον, αν ο χρήστης επιθυμεί η κούπα που θα πιει τον καφέ του να είναι ζεστή, μπορεί να την τοποθετεί στο πάνω μέρος της καφετιέρας το οποίο είναι θερμαινόμενο για αυτόν ακριβώς τον σκοπό. Αλλο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό που διευκολύνει τον χρήστη είναι ότι η καφετιέρα καθαρίζει μόνη της το δοχείο όπου τοποθετείται το γάλα. Μπορεί επίσης να βράζει νερό αν θέλει κάποιος να πιει τσάι. Η μηχανή έχει τη δυνατότητα να αναγνωρίζει ως και έξι διαφορετικούς χρήστες.
Σύμφωνα με τους κατασκευαστές της, η Saeco Xelsis είναι ιδανική για εσπρέσο, καπουτσίνο, λάτε και μακιάτο - είδη καφέ που δεν είναι εύκολο να παραχθούν με τις συμβατικές οικιακές συσκευές.
Πηγή: http://www.tovima.gr/science/technology-planet/article/?aid=612195
Σὲ ἄλλη μιὰ προκλητικὴ ἐνέργεια σὲ βάρος τῶν χριστιανικῶν μειονοτήτων τῆς Κωνσταντινούπολης, προχώρησε τὸ τουρκικὸ καθεστὼς τοῦ Ἐρντογάν σύμφωνα μὲ ἀποκαλυπτικὸ δημοσίευμα τῆς τουρκικῆς ἐφημερίδας, Taraf, (6/7/2014). Ὅπως ἀναφέρει ἡ ἴδια ἡ τουρκικὴ ἐφημερίδα, μὲ ἀπόφαση τῆς τουρκικῆς κυβέρνησης ποὺ ἤδη δημοσιεύτηκε καὶ στὴν τουρκικὴ ἐφημερίδα τῆς κυβερνήσεως, ὅλες οἱ ἐπιγραφὲς στὴν μητρικὴ γλώσσα τῶν χριστιανικῶν ἱδρυμάτων τῆς Κωνσταντινούπολης, ποὺ εἶναι ἀναρτημένες στὶς κεντρικὲς εἰσόδους, ἐπιβάλλεται νὰ ξηλωθοῦν καὶ νὰ ἀντικατασταθοῦν πάραυτα μὲ ἀντίστοιχες ἐπιγραφὲς μόνο στὴν τουρκικὴ γλώσσα. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ θυμίζει τὸ γνωστὸ καὶ τρομοκρατικὸ καθεστὼς ποὺ εἶχε ἐπιβληθεῖ τὶς παλαιότερες δεκαετίες μὲ τὸ γνωστὸ τουρκικὸ σλόγκαν, «Turkce konus», δηλαδή, «Μίλα μόνο Τουρκικὰ» καὶ μὲ τὸ ὁποῖο εἶχε ἀπαγορευτεῖ σὲ ὅλους τους μειονοτικοὺς νὰ μιλοῦν δημόσια τὴν μητρική του γλώσσα. Τὴν περίοδο ἐκείνη ὑπῆρχε ἔντονη τρομοκρατία καὶ ἀκόμα καὶ τὸ ἀνάγνωσμα δημόσια μιᾶς μειονοτικῆς ἐφημερίδας, ὅπως ἡ γνωστὴ Ἀπογευματινή τῆς Κωνσταντινούπολης, εἶχε σὰν συνέπεια ἀκόμα καὶ....
τὸν ἄγριο ξυλοδαρμὸ ὅσων εἶχαν τολμήσει νὰ διαβάσουν στὰ ἑλληνικὰ τὴν μειονοτικὴ ἐφημερίδα. Τώρα ἐπανέρχεται μὲ πρῶτο βῆμα ὅπως διαφαίνεται τὸ ἴδιο καθεστὼς τῆς ἐπιβολῆς τῆς τουρκικῆς γλώσσας.
Σύμφωνα μὲ τὸ τουρκικὸ δημοσίευμα, μὲ ἀπόφαση τοῦ τουρκικοῦ ὑπουργείου Παιδείας ποὺ ἐπισημοποιήθηκε ἀπὸ τὴν τουρκικὴ κυβέρνηση ἀλλάζει τὸ μέχρι σήμερα καθεστὼς τῆς ὀνοματολογίας καὶ τῶν δημοσίων ἐπιγραφῶν ποὺ εἶναι ἀναρτημένες στὶς εἰσόδους τῶν μειονοτικῶν σχολείων στὴν μητρικὴ γλώσσα τῶν μειονοτήτων καὶ ἐπιβάλλεται ἡ ἀνάρτηση ἐπιγραφῶν μόνο στὴν τουρκικὴ γλώσσα. Μάλιστα τὸ καθεστὼς αὐτὸ τῆς τουρκοποίησης τῶν μειονοτικῶν σχολείων, θὰ ἐπεκταθεῖ καὶ στὰ ἄλλα μειονοτικὰ ἱδρύματα ἔτσι ποὺ νὰ μὴν ὑπάρχει τίποτα ποὺ νὰ θυμίζει τὴν ἑλληνική, ἀρμενική, ἡ ἄλλη μειονοτικὴ γλώσσα στὶς ἐπιγραφὲς τῶν ἱδρυμάτων αὐτῶν. Παραδειγματικὰ ἀναφέρονται καὶ κάποια μειονοτικὰ σχολεῖα καὶ ἱδρύματα ἀπὸ ὅπου θὰ ἀρχίσει ἀμέσως ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ νέου νόμου τῆς γλωσσικῆς τουρκοποίησης. Τὰ σχολικὰ ἱδρύματα αὐτὰ εἶναι, σύμφωνα μὲ τὴν τουρκικὴ ἐφημερίδα, τὸ ἑλληνικὸ Ἰωακείμιο Λύκειο Θηλέων, Τὸ Ζάππειο Λύκειο, τὸ Ζωγράφειο Λύκειο καὶ Ἐμπορικὴ Σχολή, τὸ Ἀρμένικο Λύκειο Esayan, τὸ Ἀρμένικο Λύκειο Getronagan καὶ τὰ ἀρμενικὰ σχολικὰ ἱδρύματα, Nynyan καὶ Surt Hac. Ἡ τουρκικὴ κυβέρνηση σὲ μιὰ πονηρὴ προσπάθεια αἰτιολογήσεως τῆς ἀπόφασης αὐτῆς, ἀναφέρει ὅτι οἱ μειονοτικὲς ὀνομασίες τῶν μειονοτικῶν σχολικῶν ἱδρυμάτων, ποὺ σημειωτέον ὑπῆρχαν ἐπὶ πολλὲς δεκαετίες, εἶχαν δημιουργήσει πολλά… γραφειοκρατικὰ προβλήματα καὶ γι’ αὐτὸ ἡ τουρκικὴ κυβέρνηση ἀποφάσισε νὰ προχωρήσει στὴν ἐνέργεια αὐτὴ τῆς ἐπιβολῆς τῶν τουρκικῶν ὀνομάτων. Μὲ λίγα λόγια οἱ γνωστὲς τουρκικὲς προφάσεις ἐν ἁμαρτίες του… Ναστραντὶν Χότζα.
Καὶ νὰ σκεφτεῖ κάνεις ὅτι ὅλα αὐτὰ γίνονται τὴν ἴδια περίοδο ποὺ στὴν δυτικὴ Θράκη ἐπιβάλλεται σταδιακὰ ἡ τουρκικὴ ὀνομασία σὲ ὅλα τα μειονοτικὰ ἱδρύματα, ἐνῶ τὸ τουρκικὸ προξενεῖο ὀργιάζει μὲ τὴν πλήρη ἀδιαφορία τῆς κεντρικῆς μνημονιακῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης. Νὰ δοῦμε μέχρι ποὺ θὰ πάει αὐτὴ ἡ ἐθνικὴ κατρακύλα μὲ ὅσα μαθαίνουμε κάθε μέρα ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ τοῦ Αἰγαίου.
Πηγή:http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2014/07/blog-post_8.html#more
Η εικόνα ξεσηκώνει αυθόρμητα την οργή της συνείδησης. Δυο άντρες «συγκινημένοι» παρουσιάζουν το παιδί της … «συνουσίας» τους! Έξη πρεσβείες προστάτεψαν την παρέλαση των ομοφυλοφίλων που αύριο θα μας επιβάλουν και να τους …προσκυνάμε . Η Νέα Τάξη σε όλο της το μεγαλείο!!! Και κάποιοι ιεράρχες μας συμβούλεψαν να κάνουμε τα… «στραβά μάτια» γιατί έτσι… επιβάλλεται στον καλό χριστιανό!! Μαζί τους και αυτοί που προωθούν την οικουμενιστική κίνηση.
Πριν από χρόνια είχα επισκεφτεί έναν γνωστό γέροντα του αγίου Όρους και είχαμε μια συζήτηση για τους παπικούς και για τον Οικουμενισμό. Αφού εκφράστηκε κάθετα αντίθετος με όλα αυτά μου τόνισε πως δεν μπορεί να νοθεύουμε την Ορθοδοξία με τον Οικουμενισμό, γιατί έτσι απλά νοθεύουμε την δυνατότητα να προσφέρομαι αγάπη και δυνατότητα μετάνοιας σε όλους αυτούς. Με λίγα λόγια δεν θα πρέπει να προχωρήσει με τίποτα η οικουμενιστική κίνηση.
Κάποτε είχαν πάει στον πάτερ Παΐσιο δυο καθολικοί και του άνοιξαν μια μεγάλη συζήτηση για την ένωση των εκκλησιών. Οι δυο ξένοι του έλεγαν με επιμονή «γιατί να μην ενωθούμε, όλοι μας είμαστε κάτω από την στέγη του θεού, ο παντοδύναμος Θεός είναι για όλους μας όπως ο ήλιος λάμπει για όλους τους ανθρώπους». Ο πάτερ Παΐσιος αφού τους άκουσε προσεκτικά τους απάντησε : «Ναι, σωστά, ο Θεός είναι για όλους μας, αλλά.. εμείς όλοι δεν είμαστε για τον Θεό!»
Δυστυχώς από τότε πέρασαν κάποια χρόνια και όχι μόνο δεν έγινε τίποτα για να σταματήσει η οικουμενιστική κίνηση αλλά η «κατρακύλα» έχει πάρει πλέον μια καταπληκτική φόρα που δεν φαίνεται κάτι ικανό να την σταματήσει. Μητροπολίτης Νήσων ευλογεί παπικό επίσκοπο σε δημόσια τελετή, άλλος μητροπολίτης Πελοποννήσου αποκαλεί όσους διαφωνούν ότι η παπική είναι κανονική εκκλησία σαν… ψυχοπαθείς, άλλος μητροπολίτης Κεντρικής Ελλάδας αποκαλεί την πατερική θεολογία «αντιδραστική» και εμπόδιο στην… ένωση των «εκκλησιών» ενώ ούτε λίγο ούτε πολύ χαρακτήρισε όσους διαφωνούν με τις θέσεις του ότι …γαυγίζουν. Αλλά το αποκορύφωμα αυτής της κατρακύλας είναι η κεφαλή της Ορθοδοξίας, ο Πατριάρχης. Πράγματι οι τελευταίες κινήσεις του διακρίνονται από μια άκρως βεβιασμένη πρόθεση να δημιουργηθούν τετελεσμένα γεγονότα υπέρ του Οικουμενισμού με χαρακτηριστικές δημόσιες εμφανίσεις. Τώρα μαθαίνουμε ότι ο «ηγεμόνας» του Βατικανού πρόκειται να επισκεφτεί το Φανάρι στα πλαίσια του συνεχιζόμενων επαφών με τον Πατριάρχη με προφανή απώτερο στόχο την ένωση των «εκκλησιών», (;;;).
Σε καιρούς οικονομικής κρίσης, σε καιρούς παράδοσης της εθνικής κυριαρχίας της χώρα μας, σε καιρούς που οι Έλληνες φτάνουν στο σημείο να αυτοκτονούν γιατί δεν μπορούν πλέον να επιβιώσουν, σε καιρούς που οι «πολιτικοί κλέφτες» όχι μόνο κυκλοφορούν ελεύθεροι αλλά χαμογελούν ειρωνικά σε ένα απελπισμένο κόσμο που δεν ξέρει πώς να αντιδράσει στη καταστροφή του, όλα αυτά της θρησκευτικής αποστασίας ίσως να ακούγονται σαν πολυτέλειες. Φτάσαμε σε αυτό το κατάντημα! Αδιαφορήσαμε επί δεκαετίες και τώρα το νερό έφτασε μέχρι το λαιμό και απειλεί πλέον να μας πνίξει χωρίς καμία ελπίδα σωτηρίας.
Αύριο θα σταματήσουν να χτυπούν οι καμπάνες των ναών μας με εντολή του υπουργού Παιδείας, (ουσιαστικά υπουργού καταστροφής της Παιδείας), αφού θα χτυπήσουν για τελευταία φορά και αυτή την φορά πένθιμα για αυτόν τον λαό και για την Ορθοδοξία που παραδίδεται από ανεύθυνους και ανικάνους ιεράρχες βορρά στο οικουμενιστικό νεοταξικό τέρας. Αύριο οι μιναρέδες θα έχουν πλημμυρήσει αυτή την χώρα που επί αιώνες μαρτύρησε από την θηριωδία του Ισλάμ, καθώς η ανεξέλεγκτη εισβολή χιλιάδων μουσουλμάνων συνεχίζεται με τις ευλογιές και της θρησκευτικής εξουσίας γιατί φοβάται ότι θα την χαρακτηρίσουν σαν… ρατσιστική. Αύριο η αρμονική σύμπλευση πολιτικής και εκκλησιαστικής εξουσίας θα δώσει το τελειωτικό χτύπημα και δεν θα υπάρχει πλέον τίποτα, όπως προφήτεψε από την δεκαετία του ογδόντα ο μεγάλος δάσκαλος της Ορθοδοξίας, ο πατήρ Ρωμανίδης, να θυμίζει πως κάποτε υπήρχε σε αυτόν τον λαό Ορθοδοξία. Και όσοι υποστηρίξουν ότι και στο παρελθόν περάσαμε μεγάλες κρίσεις και στο τέλος σωθήκαμε, θα πρέπει να ξέρουν ότι τότε δεν υπήρχε Νέα Τάξη. Σήμερα η Νέα Τάξη σκοπεύει στην άλωση όχι μόνο των σωμάτων αλλά και των συνειδήσεων και το σχέδιο της εξελίσσεται με άριστο τρόπο.
Ως που θα πάει αυτή η νεοταξική οικουμενιστική κατρακύλα χωρίς να υπάρχει μια αντίδραση, ή ένα ανάχωμα; Ως πότε οι πνευματικοί μας πατέρες θα ανέχονται αυτή την κατάσταση; Ως πότε αυτός ο λαός θα άγεται και θα φέρεται σαν πρόβατο επί σφαγή; Είμαστε ακριβώς στο παρά πέντε. Όσο για τους «αδιάφορους» και τους εφησυχασμένους, (ίσως βολεμένους), αυτοί που αυτοαποκαλούνται «ευσεβείς», θα πρέπει να ξέρουν ότι ο «ύπνος του δικαίου» κάποτε τελειώνει με τραγικό τρόπο!
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
”Το Ελληνικόν, το όμαιμον, το ομόγλωσσον, το ομόθρησκον και το ομότροπον”, διατράνωνε από την αρχαία εποχή ο Ηρόδοτος, στοιχειοθετώντας τα τέσσερα ισχυρά θεμέλια πάνω στα οποία είναι δομημένο διαχρονικά το Ελληνικό Έθνος. Δηλαδή, την κοινή καταγωγή και γλώσσα, την ίδια θρησκεία, και τα κοινά ήθη και έθιμα (πολιτιστική κληρονομιά).
Τι είναι όμως έθνος; Αντλώντας στοιχεία από ελληνικά και ξένα λεξικά, συμπεραίνουμε ότι όλα σχεδόν συμφωνούν πως, έθνος είναι ένα σύνολο ανθρώπων που έχουν κοινή καταγωγή και ιστορία, κοινό πολιτισμό, κοινή γλώσσα και θρησκεία, κοινά ιδεώδη και κοινή εθνική συνείδηση.
Το Έθνος αποτελεί μια αντικειμενική πραγματικότητα και είναι το πιο ισχυρό στοιχείο ύπαρξης και παραγωγής πολιτισμού εκ μέρους των λαών. Έτσι, νομοτελειακά, στο διάβα της ιστορίας, όταν αυτή η αντικειμενικότητα αγνοήθηκε και δημιουργήθηκαν τα πολυεθνικά κράτη και οι πολυεθνικές αυτοκρατορίες, αργά ή γρήγορα κατέρρευσαν.
Θεμέλιο του έθνους θεωρείται η εθνική συνείδηση, η οποία εάν αλλοιωθεί σκοπίμως ή αφανισθεί, τότε το έθνος πεθαίνει. Οι κυριότεροι συστατικοί παράγοντες της Ελληνικής, εν προκειμένου, εθνικής συνείδησης, είναι η θρησκεία (η ορθόδοξη χριστιανική πίστη), η ελληνική γλώσσα, η πολιτιστική μας κληρονομιά (τα ελληνικά ήθη και έθιμα και οι παραδόσεις), η ιστορική μνήμη και τα εθνικά χρώματα.
Τι είναι το Ελληνικό έθνος και τι έδωσε στον κόσμο, νομίζω ότι είναι σε όλους γνωστό. Παντού στον πλανήτη γη θεωρούν την Ελλάδα ως χώρα ορόσημο, κοιτίδα του σύγχρονου πολιτισμού, λίκνο της δημοκρατίας. Οι Έλληνες διαχρονικά έδωσαν στον κόσμο το φως του πνεύματος, τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας και όλες σχεδόν τις επιστήμες (φιλοσοφία, ιατρική, μαθηματικά, φυσική, χημεία, αστρονομία κλπ), δόμησαν την πολιτική και την στρατηγική, εφεύραν το θέατρο, και γενικά δίδαξαν τον ανθρώπινο τρόπο ζωής. ”Του κόσμου δασκάλα, καπετάνισσα, αφρό, θάμα, του πουλιού το γάλα”, αποκαλεί την Ελλάδα με συναρπαστικό τρόπο ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς. Εάν επιχειρούσαμε δε να γράψουμε τους ξένους φιλοσόφους, επιστήμονες, λογοτέχνες, ποιητές, πολιτικούς κλπ, οι οποίοι κατά καιρούς εξύμνησαν την Ελλάδα για την φωτοδότηση του κόσμου, θα θέλαμε φύλλα πολλά. Και βέβαια δεν λείπουν και δηλώσεις ηγετών των μεγαλύτερων κρατών του κόσμου του τύπου ”είμαστε όλοι Έλληνες”!
Τι επιχειρείται όμως σήμερα διεθνώς και ιδιαίτερα στην πατρίδα μας; Σήμερα, δυστυχώς, στον βωμό της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, επιχειρείται μια απεθνικοποίηση των κρατών, όπως θα αποδειχθεί παρακάτω.
Μετά την κατάρρευση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ήρθε στο φως ένα νέο Παγκόσμιο Σύστημα, με ηγέτιδα δύναμη τις ΗΠΑ, που επιχειρεί να εγκαθιδρύσει μια Νέα Παγκόσμια Τάξη (ΝΠΤ). Ο τελικός σκοπός αυτού του Συστήματος είναι η υλοποίηση ενός τολμηρού γεωστρατηγικού οράματος για εξασφάλιση της αμερικανικής υπεροχής και στον 21ο αιώνα και την μετεξέλιξη της Αμερικανικής ηγεμονίας σε μια παγκόσμια συλλογική ηγεσία.
Η Νέα Παγκόσμια Τάξη έχει ως βασικά χαρακτηριστικά, ένα συλλογικό σύστημα ασφαλείας (με πυρήνα το ΝΑΤΟ), μια παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση (με εργαλεία την παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), την Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου κλπ), μια παγκόσμια δικαστική δομή (Διεθνές Δικαστήριο), Δημοκρατίες δυτικού τύπου, Οργανισμούς με διαδικασίες λήψεως αποφάσεων όπου κυριαρχεί η επιδιαιτησία των ΗΠΑ και τον 24ωρο κύκλο επικοινωνίας παγκοσμίως (με τα χειραγωγημένα ΜΜΕ, διεθνή και εθνικά).
Γενική απειλή στην εφαρμογή του Παγκόσμιου Συστήματος είναι η εμφάνιση μιας δύναμης που θα αμφισβητήσει τις ΗΠΑ στον ρόλο τους αυτό. Ως κύρια όμως γραμμή αντίστασης διακρίνονται τα θεσμικά τείχη των εθνικών κρατών, πίσω από τα οποία οχυρώνονται τα εθνικά συμφέροντα, οι εθνικοί πολιτισμοί και όλοι εκείνοι οι παράμετροι που στοιχειοθετούν την εθνικότητα των λαών.
Έτσι οι παγκοσμιοποιητές χρησιμοποιούν, όπως φαίνεται καθαρά σήμερα, τρεις μεθόδους για να πετύχουν τους σκοπούς τους. Πρώτον, την οικονομική εξαθλίωση των λαών κυρίως με τεχνητές οικονομικές κρίσεις, οι οποίες συνεπικουρούνται με την αθρόα και άνευ κανόνων λαθραία μετανάστευση, με αποτέλεσμα τον δανεισμό των εθνικών κρατών και την απώλεια μέρους της εθνικής των κυριαρχίας. Δεύτερον, την πολυδιάσπαση των κρατών, με την αναζωπύρωση μειονοτικών ζητημάτων, με σκοπό τη δημιουργία αδύναμων κρατικών οντοτήτων που θα υποκύπτουν σε εκβιασμούς και πιέσεις των παγκόσμιων εντολέων. Τρίτον, με την καθ’ εαυτή απεθνικοποίηση των κρατών, με σκοπό την άμβλυνση της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και κατά επέκταση του εθνικού φρονήματος. Εδώ χρησιμοποιείται η μαζική είσοδος στα εθνικά κράτη μεταναστών με τελείως διαφορετικά εθνικά, θρησκευτικά και πολιτιστικά στοιχεία, αλλά και ο ανηλεής βομβαρδισμός των παραμέτρων της κάθε εθνικής συνείδησης.
Τα έθνη που αντιδρούν δέχονται έναν ανηλεή πόλεμο. Όσο πιο περήφανο είναι ένα έθνος, όσο πιο μεγάλη ιστορία και πολιτισμό έχει, τόσο πιο δύσκολος στόχος είναι και τόσο πιο λυσσαλέα πολεμείται. Στον πόλεμο αυτό επιστρατεύονται κάθε λογής ”οπλικά συστήματα”, όπως ΜΜΕ και κάθε λογής φερέφωνα της ΝΠΤ. Υπάρχουν δε περιπτώσεις, ενδεικτικές των μεθόδων αποδόμησης της εθνικής ταυτότητας, κατά τις οποίες συναντούμε μέχρι και ιδεολογική τρομοκρατία από κάποιους δήθεν προοδευτικούς που δαιμονοποιούν τον πατριωτισμό, θέτοντας ψευδεπίγραφα διλλήματα και χαρακτηρίζοντας την αγάπη για την πατρίδα και το έθνος, ως σωβινιστικό εθνικισμό και ρατσισμό.
Εδώ αξίζει να αποδώσουμε και μερικές σχετικές έννοιες και όρους, έτσι ώστε η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων που σκέφτεται εθνικά, να μη γίνεται αδίκως στόχος τέτοιων επιθέσεων, ούτε να νοιώθει ενοχές. Εθνικισμός είναι μια ιδεολογία που έχει ως θεμέλιο την αντικειμενική πραγματικότητα που λέγεται έθνος, την οποία και θεωρεί ως φυσική βάση της κοινωνικής ζωής. Υπάρχουν δυο μορφές εθνικισμού, ο ισότιμος εθνικισμός ή εθνισμός και ο σωβινιστικός εθνικισμός. Εθνισμός ή ισότιμος εθνικισμός είναι αυτός που βασίζεται στην πίστη και αφοσίωση στα εθνικά ιδεώδη και παράλληλα πιστεύει στην πλήρη ισοτιμία όλων των εθνών του πλανήτη. Σωβινιστικός είναι αυτός, ο οποίος πιστεύει ότι το έθνος στο οποίο ανήκει είναι ανώτερο όλων, και έτσι διακατέχεται από άκρατο φυλετισμό και ξενοφοβία.
Έτσι λοιπόν διαμορφώνεται σήμερα το τοπίο στον παγκόσμιο στίβο και στην πατρίδα μας, η οποία αποτελεί ένα από τα πιο μεγάλα θύματα της δόμησης της ΝΠΤ, αφού επελέγη σκοπίμως (ή εξελίχθηκε στην πορεία) ως ”πειραματόζωο”, αφενός της οικονομικής εξάρτησης ενός κράτους με τεράστιο πλούτο και αφετέρου της απεθνικοποίησης ενός συμπαγούς κράτους-έθνους. Οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει η χώρα είναι πολλοί και μεγάλοι. Από την πλήρη οικονομική εξαθλίωση του λαού και την υποθήκευση του τεράστιου μας πλούτου στους δανειστές, μέχρι και την τραγωδία (απευχόμαστε) στα εθνικά μας θέματα.
Η σημερινή Ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται δυστυχώς σε διεθνή λήθαργο, δεμένη χειροπόδαρα από τους δανειστές, αναπνέοντας ίσα για να επιζεί, βυθιζόμενη μέσα στην κατάθλιψη της οικονομικής και πολιτικής χρεωκοπίας. Έτσι δεν βλέπουμε κάποια αντίδραση εκ μέρους της.
Τα ίδια και χειρότερα όμως εισπράττουμε από κάποιους άλλους επώνυμους, οι οποίοι εκτοξεύουν καθημερινά αντεθνικές κορόνες! Μέσα από τους ασφαλείς χώρους των πολιτικών γραφείων ή των πανεπιστημιακών κομματικών χώρων της δήθεν διανόησης, είτε ενεργούντες ως εντεταλμένα όργανα είτε παρασυρόμενοι από τις νεανικές αναρχικές και αντεθνικές καταβολές τους, δεν χάνουν ευκαιρία να αποδομούν κάθε τι το εθνικό (παιδεία, ιστορία, καταγωγή, γλώσσα, παραδόσεις) και να επιτίθενται κατά των θεσμών που εκπροσωπούν τις παραμέτρους της εθνικής συνειδήσεως (εκκλησία, ένοπλες δυνάμεις, σώματα ασφαλείας κλπ).
Τα δε ΜΜΕ, στη μεγάλη πλειοψηφία τους, αλυσοδεμένα κι αυτά από ξένα και ντόπια συμφέροντα, και ενεργώντας δήθεν στο όνομα της ελευθεροτυπίας, της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών και της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συντελούν εκούσια ή ακούσια τα μέγιστα στη αποδόμηση όποιας πατριωτικής φωνής. Παρουσιάζουν την αθρόα εισαγωγή δύστυχων μεταναστών στη χώρα μας (η οποία έχει προ πολλού ξεπεράσει τα όρια και τις δυνατότητες φιλοξενίας) ως κάτι το φυσιολογικό. Εκμεταλλευόμενα τις ελληνορθόδοξες ανθρωπιστικές ευαισθησίες, με κροκοδείλια δάκρυα στα τηλεοπτικά παράθυρα, καλλιεργούν καθημερινά ένα κλίμα συμπάθειας προς τους πάσης φύσεως αλλοεθνείς, προς ρατσιστική στοχοποίηση και απομόνωση των φωνών για εθνικό συναγερμό στην επιχειρούμενη απεθνικοποίηση. Έτσι γυαλίζουν γονυπετώς, από τη μια πλευρά τα σκαρπίνια των γραβατωμένων δανειστών της Δύσης, και από την άλλη τις μπότες των στρατοκρατών πασάδων της Ανατολής.
Έλληνες γρηγορείτε! προσκαλεί η συνήθης κραυγή εθνικής αγωνίας. Το Έθνος κινδυνεύει! Πρέπει άμεσα να αποφασίσουμε. Θα θυσιάσουμε την εθνική μας υπόσταση και ανεξαρτησία στο βωμό της οικονομίας των δανειστών και στο όνομα του ψευδεπίγραφου ευρωπαϊκού ουμανισμού; Όχι! Τί πρέπει να κάνουμε;
Η Ελλάδα πρέπει άμεσα να αφυπνισθεί, να αλλάξει πορεία και να ορθώσει ανάστημα, βασιζόμενη στην τεράστια δυναμική της εθνικής μας υπόστασης, στην σημαντική γεωπολιτική μας θέση και αξία, καθώς και στον μεγάλο πλούτο που έχουν τα εδάφη και οι θάλασσές μας. Να απαιτήσει τα δίκαιά της δυναμικά από τους ”συμμάχους” μας. Καλές και απαραίτητες είναι οι συμμαχίες και οι οργανισμοί στους οποίους ανήκουμε, αλλά η συμμετοχή μας θα πρέπει να διασφαλίζει και το μέγιστο δυνατό εθνικό όφελος. Ο κάθε δε Έλληνας πολίτης, πρέπει να αφυπνισθεί και να αγωνισθεί. Να ενστερνιστεί ότι η Ελληνορθόδοξη ταυτότητα είναι η δύναμη και η ελπίδα μας και να πιστέψει πως αυτός πρέπει να σώσει το Έθνος. Να πει στον εαυτό του: «Από μένα μόνον εξαρτάται η σωτηρία του Έθνους! Δεν κοιτάζω τι κάνουν οι άλλοι, πιστεύω πως εγώ έχω το μεγάλο χρέος». Γιατί, όλοι μας χρωστάμε, χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα’ ρθούνε, θα περάσουν …
Ἕνας πολύπειρος γέροντας Ἀσκητὴς τοῦ Ἁγίου Ὄρους σ’ ὅσους τὸν ἐπισκέπτονταν στὸ κελλί του καὶ ζητοῦσαν κάποια συμβουλή του ἐπανελάμβανε: «Νὰ κοιτᾶτε ψηλά, νὰ κοιτᾶτε ψηλά!».
Τί σπουδαία πραγματικὰ συμβουλή! Αὐτὸ καὶ μόνο ἔλεγε ὁ γέροντας καὶ ὅμως ἔλεγε πολλά.
Καὶ κάποιος ἀείμνηστος τώρα δάσκαλος – πέθανε πολὺ νωρίς – μὰ τί δάσκαλος ἦταν αὐτός! Λὲς καὶ μάγευε τὰ παιδιὰ καὶ κρεμόντουσαν ἀπὸ τὰ χείλη του καὶ δένονταν μὲ τὴ ματιά του, τὰ μάθαινε νὰ τραγουδοῦν: «Σήκωσε ψηλὰ τὰ μάτια, στεῖλε πιὸ ψηλὰ τὸ νοῦ...».
Τί ἐννοοῦσαν ὁ γέροντας καὶ ὁ δάσκαλος προτρέποντας τοὺς μεγάλους καὶ τοὺς μικροὺς νὰ στρέφουν τὰ μάτια πρὸς τὰ ὕψη, πρὸς τὰ οὐράνια; Δὲν εἶναι καλὴ καὶ ἡ γῆ μὲ τὰ θαυμάσια τῆς Δημιουργίας; Ὁ Θεὸς δὲν «ἐποίησε πάντα τὰ ὡραῖα τῆς γῆς», ὅπως ψάλλει ὁ Δαβίδ (Ψαλ. ογ΄ [73] 17), γιὰ νὰ τὰ χαίρεται καὶ νὰ τὰ ἀπολαμβάνει ὁ ἄνθρωπος; Τὰ βουνά, τὰ ποτάμια, τὶς θάλασσες, τὰ δέντρα, τὰ λουλούδια τὰ πολύχρωμα; Ὅλα μιλοῦν γιὰ τὴ σοφία τοῦ Θεοῦ, ὅλα μιλοῦν γιὰ τὴν ἀγάπη Του πρὸς τὸν ἄνθρωπο.
Ἀναμφιβόλως ὅλα αὐτὰ εἶναι σωστά. Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης μάλιστα γράφει σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ καὶ σπουδαῖα βιβλία του ὅτι ἡ ὀμορφιὰ τῆς ὑλικῆς Δημιουργίας, τοῦ κόσμου, ποὺ δημιούργησε ὁ Θεός, εἶναι μιὰ ἀμυδρὴ εἰκόνα τῆς ὡραιότητας τοῦ οὐρανίου κόσμου, τοῦ Παραδείσου, ποὺ μᾶς περιμένει(*).
Ὅμως ἀφότου μπῆκε στὴ μέση ὁ Διάβολος καὶ παρέσυρε τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἁμαρτία καὶ πλήθυναν οἱ ἁμαρτίες, ἀπὸ τότε καὶ ἡ ὀμορφιὰ τῆς Δημιουργίας μολύνθηκε. Μόνοι μας οἱ ἄνθρωποι μολύναμε τὸ περιβάλλον μας. Μὲ τὶς πλεονεξίες μας, μὲ τὶς ἀδικίες καὶ τοὺς πολέμους καταστρέψαμε τὸν ὄμορφο κόσμο ποὺ μᾶς εἶχε φτιάξει καὶ παραδώσει ὁ Θεός. Καὶ ὁ παμπόνηρος σατανᾶς κατάφερε νὰ πείσει πολλοὺς ὅτι ἡ Δημιουργία ἡ τόσο ὡραία δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ κανένα Δημιουργό. «Ἔδιωξαν» ἔτσι μὲ τὴν εἰσήγηση τοῦ Διαβόλου τὸν Οἰκοδεσπότη ἀπὸ τὸ σπίτι Του. Ἄφησαν τὶς κρυστάλλινες πηγὲς τοῦ θείου Νόμου καὶ τρέχουν στὶς θολὲς πηγὲς τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς, ποὺ ὑποδεικνύει ὁ εἰσηγητὴς τῆς ἁμαρτίας Διάβολος. Βυθίσθηκαν στὴ ζωὴ τῆς σαρκικότητας, τῆς ἀδικίας, τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν ἀδυνάτων καὶ φτωχῶν, τοῦ πλουτισμοῦ μὲ ὁποιοδήποτε μέσο, ἀκόμη καὶ παράνομο καὶ ἀθέμιτο.
Τὸ ἀποτέλεσμα; Τὸ ζοῦμε καθημερινὰ καὶ κλαίει ἡ καρδιά μας. Πτωχεύουν τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο τὰ κράτη τῆς γῆς. Πεθαίνουν ἑκατομμύρια παιδιὰ κάθε χρόνο στὸν κόσμο ἀπὸ τὴν πείνα. Οἱ πόλεμοι εἶναι ἀσταμάτητοι, γιὰ νὰ πλουτίζουν οἱ πολεμικὲς βιομηχανίες. Οἱ ἀσθένειες ποὺ ὀφείλονται σὲ ἁμαρτίες αὐξάνονται ἁλματωδῶς. Ἡ κτηνώδης ἁμαρτία ξεδιάντροπη παρελαύνει μὲ αὐθάδεια στοὺς δρόμους. Οἱ ὑπόνομοι τῶν πόλεων γεμίζουν μὲ ἀνθρώπινα ἔμβρυα. Τί νὰ δεῖ κανεὶς σήμερα στὴ γῆ καὶ νὰ μὴν πονέσει; Ποῦ νὰ στρέψει τὸ βλέμμα του καὶ νὰ μὴ λυπηθεῖ; Ἀκόμη καὶ τὰ ὡραιότερα μέρη τῆς γῆς τὰ μολύνει ὁ ἄνθρωπος μὲ τὶς ἁμαρτίες του.
Αὐτὰ ἀσφαλῶς εἶχαν ὑπ’ ὄψιν τους ὁ Ἀσκητὴς καὶ ὁ δάσκαλος, γι’ αὐτὸ συμβούλευαν νὰ ὑψώνουμε ψηλὰ τὰ μάτια. Ὄχι στὰ γήινα καὶ χαμηλά, στὰ κατώτερα καὶ μολυσμένα, γιατὶ ὅπου καὶ νὰ δεῖς σ’ αὐτά, κινδυνεύεις νὰ μολυνθεῖς· ἀλλὰ στὰ ψηλά, στὰ οὐράνια τὰ μάτια μας, διότι εἶναι καθαρά, ἀφοῦ ἐκεῖ κατοικεῖ ὁ Θεός, μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους καὶ ἐπικεφαλῆς τὴν Παναγία· ἐκεῖ ἡ χορεία τῶν Ἀγγέλων, ἐκεῖ ὁ Παράδεισος μᾶς περιμένει.
Κι ἂν κάποτε εἴμαστε πεσμένοι ψυχικά, ἂν κάποια ἀσθένεια, κάποια οἰκονομικὴ δυσχέρεια, κάποια οἰκογενειακὴ δυσκολία ἢ ἄλλη αἰτία ἔχουν ρίξει τὸ ἠθικό μας, τότε προπάντων νὰ μὴ λησμονοῦμε νὰ κοιτᾶμε ψηλά. Τότε μᾶς χρειάζεται ἐπειγόντως νὰ σηκώνουμε ψηλὰ τὰ μάτια. Ψηλά! Πρὸς Ἐκεῖνον ποὺ μᾶς ἀγαπᾶ καὶ μπορεῖ νὰ μᾶς βγάλει ἀπὸ κάθε ἀδιέξοδο.
Λοιπόν, ψηλὰ τὰ μάτια καὶ ψηλότερα ἡ καρδιά!
(*) Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, Ἀόρατος Πόλεμος, κεφ. κα΄.
Πηγή: http://osotir.org/keimena/2014-02-20-16-48-00/item/33386-n-koit-te-psila
Προς ενίσχυση της διαφάνειας, το Υπουργείο Οικονομικών, θα προχωρήσει σε ηλεκτρονική παρακολούθηση όλων των οικονομικών συναλλαγών, καθώς με το νέο Μνημόνιο ενισχύονται οι υποδομές παρακολούθησης της οικονομικής συμπεριφοράς των φορολογουμένων.
Στο επικαιροποιημένο Μνημόνιο προβλέπεται πως για την ενίσχυση της διαφάνειας στις οικονομικές συναλλαγές, οι ελληνικές αρχές πρέπει να προχωρήσουν τον Ιούνιο στην επέκταση του Μητρώου Τραπεζικών Λογαριασμών, συμπεριλαμβάνοντας ακόμα και παρελθούσες οικονομικές συναλλαγές.
Παράλληλα, θα πρέπει να γίνει εντός του Μαΐου, υποχρεωτική η χρήση του Αριθμού Φορολογικού Μητρώου για όλες τις επίσημες συναλλαγές με υπηρεσίες της δημόσιας διοίκησης, αλλά και να δημιουργηθεί ως τον Ιούνιο ένα νέο ηλεκτρονικό σύστημα που θα συνδέει όλους τους αριθμούς αναγνώρισης (ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, ΑΤ) που χρησιμοποιούν σήμερα οι φορολογούμενοι στις συναλλαγές τους με τις διάφορες κρατικές υπηρεσίες.
Ακόμη, για πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση του οικονομικού εγκλήματος, οι αρχές θα πρέπει να υιοθετήσουν - επίσης εντός του Ιουνίου - το απαραίτητο νομοθετικό πλαίσιο για τη δημιουργία ενός ενιαίου μηχανισμού διερεύνησης οικονομικών πληροφοριών. Ο μηχανισμός αυτός θα περιλαμβάνει την Γενική Διεύθυνση Δημοσίων Εσόδων, το ΣΔΟΕ και την Οικονομική Αστυνομία και θα είναι υπό την εξουσία του Οικονομικού Εισαγγελέα ή του Εισαγγελέα Καταπολέμησης της Διαφθοράς, ανάλογα με το είδος της υπόθεσης.
Τέλος, το ΣΔΟΕ, η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων και η Οικονομική Αστυνομία θα υποχρεούνται να ανταλλάσσουν πληροφορίες για συναφείς υποθέσεις, με σκοπό την αποτελεσματικότερη διερεύνηση των αδικημάτων.
Ενας αριθμός περίπου 40 πετρελαϊκών εταιρειών, μεταξύ των οποίων και κορυφαία ονόματα όπως η Shell, η Total, η BP, η ExxonMobil, η Chevron, η Statoil, η Repsol κ.ά. βρέθηκαν την περασμένη εβδομάδα στο Λονδίνο στην ειδική εκδήλωση για την παρουσίαση του πρώτου μεγάλου γύρου παραχωρήσεων σε Ιόνιο και Ν. Κρήτη. Εκπροσωπήθηκαν από πλήρη ομάδα υψηλόβαθμων στελεχών και συμμετείχαν στα ραντεβού που είχαν κλείσει από πολύ νωρίς στο Ελληνικό Κέντρο της Paddington Street, όπου είχαν στηθεί ειδικά για τον σκοπό αυτό workstations.
Στις συναντήσεις αυτές συμμετείχε και επιτροπή αποτελούμενη από εκπρόσωπο του ΥΠΕΚΑ, της νορβηγικής PGS και του γαλλικού Ινστιτούτου Πετρελαίου BEICIP. Στον ίδιο χώρο, το διήμερο 1 και 2 Ιουλίου πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις μεταξύ εταιρειών στο πλαίσιο των διεργασιών που βρίσκονται σε εξέλιξη για συμμαχίες ενόψει της κατάθεσης των προσφορών για τα 20 «οικόπεδα» στο Ιόνιο και την Κρήτη. Η Ελλάδα για την παγκόσμια πετρελαϊκή βιομηχανία είναι μεν μια ανεξερεύνητη περιοχή, η οποία όμως βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, όπου τα τελευταία χρόνια αποκάλυψε μεγάλα κοιτάσματα, γι’ αυτό και έχει επικεντρώσει το ενδιαφέρον της στον ελλαδικό χώρο και παρακολουθεί από την πρώτη στιγμή καρέ καρέ την εξέλιξη του «Greece Mega Project». Το γεγονός, μάλιστα, ότι οι περιοχές που βγαίνουν τώρα σε παραχώρηση συγγενεύουν γεωλογικά με περιοχές στην Αλβανία και την Ιταλία, όπου ήδη έχουν στηθεί γεωτρύπανα κολοσσών της πετρελαϊκής βιομηχανίας, αυξάνει τις προσδοκίες για πλούσια κοιτάσματα. Η ερμηνεία των τρισδιάστατων σεισμικών δεδομένων της PGS έχει ενισχύσει τις αρχικές ενδείξεις για ελπιδοφόρα κοιτάσματα στην περιοχή του Ιονίου, όπου και αναμένεται ο μεγαλύτερος ανταγωνισμός μεταξύ των εταιρειών.
Ως περισσότερο υποσχόμενη περιοχή εμφανίζεται η ζώνη των Παξών (ΒΔ Παξοί, δυτικά της Κέρκυρας) που έχει συγγενική δομή πετρωμάτων με την αποκαλούμενη Απουλία Ζώνη στη νότια Ιταλία, τη θαλάσσια περιοχή από το Λέτσε ώς το Μπάρι και τη Φότζια, όπου ήδη εξορύσσεται πετρέλαιο. Δεύτερη πολλά υποσχόμενη περιοχή, αυτή που εκτείνεται από τα δυτικά της Κεφαλονιάς μέχρι το Κατάκολο που προσομοιάζει με την περιοχή Kraps-Marinez Roscovec στη νότια Αλβανία. Η Κρήτη είναι λιγότερο εξερευνημένη περιοχή από αυτή του Ιονίου. Οι γραμμές της PGS δεν είναι τόσο πυκνές και θα απαιτηθούν από τους ενδιαφερόμενους επενδυτές υψηλές επενδύσεις για περαιτέρω σεισμικές έρευνες. Προσδοκίες για ελπιδοφόρα κοιτάσματα στην Κρήτη έχει δημιουργήσει η αποκάλυψη των κοιτασμάτων στο Ιραήλ και στην Κύπρο που αποτελούν συνέχεια της ίδιας γεωλογικής λεκάνης.
Πηγή: http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2014/07/blog-post_8827.html
Όταν δεν κόβουν κεφάλια ή δε βιάζουν κόρες και συζύγους ή δεν σταυρώνουν, ανατινάζουν τα πάντα οι μαχητές της ISIL στο Ισλαμικό Χαλιφάτο ή αλλιώς Αποκεφαλιστάν.
Τον τελευταίο μήνα όπως διαβάζουμε και στο RT στο βορειοδυτικό Ιράκ έχουν ανατιναχθεί και κατεδαφιστεί δεκάδες τόποι θρησκευτικής λατρείας όπως εκκλησίες και τζαμιά σιιτών και κυρίως στη Μοσούλη στην ιστορική περιοχή της Νινευή.
Τοποθετούνται εκρηκτικά στα θεμέλια των ναών και εν συνεχεία οι μπουλντόζες ισοπεδώνουν τα συντρίμμια.
Οι ντόπιοι επιβεβαιώνουν την καταστροφή και δύο εκκλησιών όπως ο καθεδρικός ναός των χαλδαίων στη Μοσούλη και ο συριο-ορθόδοξος καθεδρικός όπου οι ισλαμοφασίστες απομάκρυναν το Σταυρό και εγκατέστησαν τη σημαία του χαλιφάτου (Αποκεφαλιστάν).
Δεκάδες ιστορικά τζαμιά κατεδαφίστηκαν με τους κατοίκους της Μοσούλης να δηλώνουν τη λύπη τους καθώς όπως λένε τα κληρονόμησαν από τους προγόνους τους."Ήταν σημάδια κατατεθέντα" λέει ο 51χρονος Αχμέτ.
Σε μια περίπτωση, δεκάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά δημιούργησαν ανθρώπινο τείχος στο τζαμί του Σεΐχ Φατίχ στη γειτονιά Αλ-Μουσαχαντά της δυτικής Μοσούλης αποτρέποντας την καταστροφή τους.
Πηγή:http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2014/07/blog-post_3201.html
Διάβασα μέ πολλή προσοχή τό κείμενο τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἀνθίμου σχετικά μέ τά ἀποτελέσματα τῶν ἐκλογῶν στήν Θράκη.
Τούς προβληματισμούς του καί τά ἀμείλικτα ἐρωτήματά του. Παρετήρησα καί ὅσα διαδραματίσθηκαν τήν περίοδο ἐκείνη.
Παρακολουθῶ ἀπό χρόνια τό ἔγκλημα τό ὁποῖον συντελεῖται εἰς βάρος τῆς Θράκης ὄχι ἀπό κάποιους ξένους, ἀλλά ἀπό τήν Ἑλληνική Πολιτεία καί πιό συγκεκριμένα ἀπό τούς ἕλληνες βουλευτές τῆς περιοχῆς οἱ ὁποῖοι ἀνταλλάσουν τήν ἐκλογή τους μέ τήν ἐκχώρηση δικαιωμάτων καί τήν παράδοση ὅλου τοῦ Μουσουλμανικοῦ πληθυσμοῦ εἰς τήν ἐξουσία τοῦ Τουρκικοῦ Προξενείου.
Τό ἔγκλημα ὁλοκληρώθηκε μέ τήν ἀπόφαση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ νά ἀνακαλέσει τήν ὑπ’αὐτοῦ προταθεῖσα Ρομά Σαμπιχά ὡς ὑποψήφια εὐρωβουλευτή. Τολμῶ μετά τήν ἀπόφαση αὐτή νά πῶ ὅτι ὅλοι εἶναι ἴδιοι.
Προτάσσουν τό κομματικό τους συμφέρον μπροστά ἀπό τά συμφέροντα τῆς πατρίδος. Ἡ πράξη αὐτή ἀπέδειξε ὅτι ὁ πραγματικός ἄρχων τῆς Θράκης εἶναι ὁ Τοῦρκος Πρόξενος.
Κατανοῶ λοιπόν ἀπόλυτα τήν φράση πού Ἐπίσκοπος τῆς περιοχῆς εἶπε παλαιότερα στόν τότε Ὑπουργό Ἐξωτερικῶν.
Τοῦ εἶπε μέ παρρησία: «Μᾶς πουλήσατε κ. Ὑπουργέ!». Καί ἐκεῖνος ἀρκέσθηκε νά πεῖ: «σκληρός ὁ λόγος σας, Σεβασμιώτατε!» καί σταμάτησε ἐκεῖ. Ἄν ἤθελε νά συνεχίσει θά ἔπρεπε νά προσθέσει: «ἀλλά δυστυχῶς ἀληθινός».
Ἐδῶ καί χρόνια συντελεῖται μιά δυστυχῶς συνειδητή προδοσία. Ρομά καί Πομάκοι εἶναι μέν μουσουλμάνοι τό θρήσκευμα ἀλλά ὄχι Τοῦρκοι τό γένος.
Αὐτό τό γνωρίζουν καλά καί ἀντιδροῦν συνειδητά οἱ περισσότεροι στήν προσπάθεια τοῦ Τουρκικοῦ Προξενείου νά τούς ἐκτουρκίσει.
Νέος ἄνθρωπος, ἕνα ξανθό παλληκάρι εἰσέρχεται στό γραφεῖο ἑνός Μητροπολίτη τῆς Θράκης καί τόν ἐρωτᾶ: «Σᾶς μοιάζω γιά Τοῦρκος, Σεβασμιώτατε; Ἔκπληκτος τόν κοιτάζει ὁ Ἐπίσκοπος. Καί ἐκεῖνος συνεχίζει: «σᾶς μοιάζω γιά Τοῦρκος, Σεβασμιώτατε; Πομᾶκος εἶμαι! Γιατί μᾶς σπρώχνετε στήν ἀγκαλιά τῆς Τουρκίας;».
Αὐτή εἶναι ἡ συνείδηση, ἀλλά καί ἡ ἀληθινή ταυτότητα τῶν περισσοτέρων Πομάκων.
Τόν ἴδιο ἀγῶνα κάνουν καί πολλοί Ρομά ὅπως ἡ προαναφερθεῖσα Σαμπιχά. Ποιό εἶναι τό βασικό ἁμάρτημα της;
Ὅτι ἐπιθυμεῖ «τά παιδιά τους νά μαθαίνουν ἑλληνικά καί νά πηγαίνουν στά δημόσια Σχολεῖα».
Καί ἕνας ἀπό αὐτούς πού πολέμησαν τήν ὑποψηφιότητα της δήλωσε περήφανα «ὅτι ἡ μειονότητα εἶναι συμπαγής».
Οὐδέν ἀναληθέστερον τούτου. Οὐδέν ἀνθελληνικότερον τούτου. Ἀκόμη καί ἡ διαφορά τῶν ὀνομάτων τό δηλώνει.
Ὅλες οἱ μειονότητες πρέπει νά ζοῦν ἐλεύθερες καί ὄχι ἡ μία νά καταπιέζει τίς ἄλλες καί δή μέ τίς εὐλογίες τοῦ κράτους.
Ποιός λοιπόν τούς σπρώχνει στήν ἀγκαλιά τῆς Τουρκίας; Ἡ ἑλληνική Πολιτεία, οἱ βουλευτές τῆς περιοχῆς διαχρονικά. Οἱ τοπικοί ἄρχοντες.
Τούς σπρώχνουν μέ τήν περιφρόνηση καί τήν ἀδιαφορία πού ἡ ἑλληνική Πολιτεία δείχνει πρός αὐτούς.
Τό τουρκικό προξενεῖο παίζει τό παιχνίδι του. Ἡ Τουρκία εἶναι γιά Σᾶς ἡ καλή μάνα ὄχι ἡ κακιά Ἑλλάδα.
Τά εἶπαν πρόσφατα καί πάλι στίς ἐκλογές πού γεννήθηκε ἕνα μόρφωμα, ἕνα τέρας τό μουσουλμανικό κόμμα.
Ἄς καμαρώνουν οἱ «νονοί» του πού δέν εἶναι ἄλλοι ἀπό τά πολιτικά κόμματα τῆς Ἑλλάδος.
Οι Ρομά καί οἱ Πομάκοι ἄν τείνουν εὐήκοον οὗς στήν πραπαγάνδα τοῦ τουρκικοῦ προξενείου εἶναι γιατί ἡ ἑλληνική πολιτεία τούς πούλησε πάλιν καί πολλάκις.
Ἀδιαφόρησε γι’αὐτούς. Ἄν οἱ πληθυσμοί αὐτοί εἶχαν τήν βεβαιότητα ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι μάνα, τά πράγματα θά ἦταν πολύ διαφορετικά.
Ἡ πραγματικότητα εἶναι ὅτι ὁ μουσουλμανικός πληθυσμός τῆς Θράκης καί ἰδιαίτερα τῆς Κομοτηνῆς, ὅπου καί ἡ ἕδρα τοῦ Τουρκικοῦ Προξενείου, ζεῖ ὑπό καθεστώς φόβου ἐξ αἰτίας τῆς παρουσίας καί τῆς δραστηριότητος τοῦ Τούρκου Προξένου καί τῶν συνεργατῶν του.
Οἱ ὑποσχέσεις καί οἱ ἀπειλές διαδέχονται οἱ μέν τίς δέ σέ ἕνα ἀγῶνα ὑποταγῆς τοῦ μουσουλμανικοῦ πληθυσμοῦ.
Οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροί τοῦ Τουρκικοῦ Προξενείου εἶναι αὐτοί πού προσπαθοῦν νά ἐνημερώσουν τούς Πομάκους καί τούς Ρομά γιά τήν ἀληθινή ταυτότητα τους, εἴτε πρόκειται γιά Ρομά, εἴτε γιά Πομάκους, εἴτε γιά Ἕλληνες.
Αὐτό φάνηκε ἰδιαίτερα στήν ἐπιμονή καί τήν πίεση γιά τήν ἀπόσυρση τῆς Ρομά Σαμπιχά ὡς ὑποψηφίας Εὐρωβουλευτοῦ. Καί δυστυχῶς ὁ ΣΥΡΙΖΑ, θά τό πῶ καί πάλι ἔσκυψε τό κεφάλι.
Κάθε δικαιολογία γι’αὐτή τήν ἐνέργεια προσβάλλει τήν νοημοσύνη μας καί τήν ἀλήθεια.
Στόν διωγμό αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων οἱ καλύτεροι συνεργάτες τοῦ Προξενείου εἶναι οἱ Ἕλληνες πολιτικοί ὅλων τῶν βαθμίδων.
Ὁ διωγμός τῆς γνωστῆς δασκάλας Χρυσῆς Νικοπούλου εἶναι χαρακτηριστικό παράδειγμα, ἀλλά ὄχι τό μοναδικό.
Ἕνας πόλεμος λάσπης γι’αὐτήν, γιά πανεπιστημιακούς καθηγητές πού δουλεύουν μέ ἐξαιρετικό τρόπο νά στηρίξουν τήν ἑλληνικότητα τῶν μουσουλμάνων Πομάκων καί Ρομά.
Ἀντίθετα τό Προξενεῖο ἦταν πολύ εὐχαριστημένο ἀπό κάποιες κυρίες πού τόλμησαν νά ἀπειλήσουν τούς ψυχωμένους λειτουργούς τῆς Παιδείας ὅτι θά τούς ἐξαφανίσουν ἀπό τήν Θράκη.
Κάποιος ἔγραψε, ὅτι μετά ἀπό τίς τελευταῖες ἐκλογές ἀνεξάρτητα μέ τὀ ποιός νομίζει ὅτι κέρδισε, αὐτή πού ἔχασε εἶναι ἡ Ἑλλάδα καί ἔχασε μιά περιοχή της, τήν Θράκη.
Κάποιοι θά τόν χαρακτηρίσουν ὑπερβολικό καί αὐτοί θά εἶναι οἱ πολιτικοί ὅλων τῶν βαθμίδων πού τά συμφέροντα τους συμπίπτουν μέ αὐτά τοῦ Τουρκικοῦ Προξενείου.
Ἄν ἡ Θράκη θά σωθεῖ, θά σωθεῖ ἀπό ἄλλους καί ὄχι ἀπό τούς πολιτικούς της καί πρό παντός θά σωθεῖ ἀπό τόν λαό της.
Εἶναι πολύ μεγάλη ἡ ὑπόθεση ἡ Θράκη γιά νά τήν χαρίσουμε σέ μερικούς ἐπαγγελματίες.
Ὅταν πρίν σαράντα περίπου χρόνια πῆγα στήν Θράκη προσκεκλημένος ἀπό τούς φοιτητές γιά νά μιλήσω στό ἀμφιθέτρο τοῦ Πολυτεχνείου, ἐπισκέφθηκα καθηκόντως τόν τότε Μητροπολίτη Ξάνθης Ἀντώνιο.
Σέ κάποια στιγμή τῆς συζήτησης μοῦ εἶπε: «ἐμεῖς παιδί μου, εἴμαστε μόνιμοι ἐδῶ, οἱ πολιτικοί ἔρχονται καί παρέρχονται. Ἐμᾶς οἱ ἄνθρωποι ἐμπιστεύονται καί μᾶς ἐνημερώνουν τί συμβαίνει».
Τότε μοῦ φάνηκε περίεργος ὁ λόγος του, σήμερα τόν κατανοῶ ἀπόλυτα.
Εἶναι εὐλογία Θεοῦ ὅτι σήμερα ἡ Θράκη διαθέτει καί νέους καί ἐξαιρετικούς Ἐπισκόπους πού ξέρουν καλά τά πραγματικά προβλήματα καί ἔχουν τό θάρρος νά μήν τά κρύβουν. Γιά σήμερα ἄς μείνω ἐδῶ.
Πηγή:http://www.romfea.gr/epikairotita/25198-2014-07-02-19-50-18
Η «Κερκόπορτα» για το άνοιγμα των καταστημάτων 365 ημέρες τον χρόνο πρόκειται να ανοίξει διάπλατα τη Δευτέρα 14 Ιουλίου, οπότε αναμένεται να δημοσιευτεί η υπουργική απόφαση για την πιλοτική λειτουργία τής αγοράς και τις 52 Κυριακές του χρόνου σε ορισμένες περιοχές της χώρας -μεταξύ αυτών, στο ιστορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης και στη Χαλκιδική.
Αυτή την εβδομάδα αναμένεται να κορυφωθούν οι πιέσεις των θεσμικών εκπροσώπων των εμπόρων προς την κυβέρνηση, προκειμένου να αποτραπεί -έστω και την τελευταία στιγμή- η εφαρμογή του μέτρου. Στο πλαίσιο αυτό, έχει προγραμματιστεί συνάντηση του προεδρείου της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου (ΕΣΕΕ) με τον αρμόδιο για το θέμα υφυπουργό Ανάπτυξης, κ. Γεράσιμο Γιακουμάτο: αν δεν βρεθεί λύση, «όπως και την προηγούμενη φορά, θα φτάσουμε μέχρι τον πρωθυπουργό» υποστηρίζει, μιλώντας στη «Μ», ο πρόεδρος του τριτοβάθμιου συνδικαλιστικού οργάνου των εμπόρων, κ. Βασίλης Κορκίδης. Ο ίδιος πάντως δεν φαίνεται να είναι αισιόδοξος ότι αυτή η οδός θα φέρει ξανά αποτέλεσμα, από τη στιγμή που, όπως εξηγεί, «δεν φαντάζομαι ότι οι υπουργοί δεν έχουν την πολιτική κάλυψη του πρωθυπουργού»...
Σε κάθε περίπτωση, τα περιθώρια αντίδρασης είναι στενά, καθώς οι έμποροι δεν εμφανίζονται διατεθειμένοι να προχωρήσουν σε κινητοποιήσεις όπως το κλείσιμο των καταστημάτων τους: «Εμείς δεν είμαστε συνδικαλιστές, όπως τα μέλη τής ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ. Αν κλείσουμε τα μαγαζιά μας, θα κάνουμε κακό στις επιχειρήσεις μας και μόνο» σχολιάζει δηκτικά ο κ. Κορκίδης.
ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Για το θέμα της κυριακάτικης λειτουργίας τής αγοράς, ο Εμπορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης (ΕΣΘ) έστησε ξεχωριστή κάλπη στη διάρκεια των αρχαιρεσιών για τη νέα διοίκησή του, προκειμένου να καταγραφεί με τον πιο άμεσο τρόπο η βούληση των εμπόρων της Θεσσαλονίκης.
«Εμείς δεν κάναμε δημοσκοπήσεις...», τονίζει (σε μια έμμεση μομφή κατά του υπουργείου Ανάπτυξης) ο πρώτος σε ψήφους (και, κατά πάσα πιθανότητα, επόμενος πρόεδρος του συλλόγου) κ. Παντελής Φιλιππίδης.
Όλοι οι έμποροι της Θεσσαλονίκης, ανεξαρτήτως τού εάν είναι μέλη του ΕΣΘ ή όχι, κλήθηκαν να ψηφίσουν για το εάν θέλουν ή όχι να αυξηθούν οι υπάρχουσες Κυριακές λειτουργίας των καταστημάτων της πόλης. Τελικώς ψήφισαν μόλις 576 άτομα, όταν μόνο τα ταμειακώς τακτοποιημένα μέλη του συλλόγου είναι 1.480…
«Δεν είναι εύκολο να αφήνεις το μαγαζί σου» υποστηρίζει ο κ. Φιλιππίδης, ενώ η εξήγηση του απερχόμενου προέδρου του ΕΣΘ, κ. Κωστή Χαντζαρίδη, είναι πως «η οικονομική κούραση οδηγεί και σε απομάκρυνση».
Ακόμη και με τα χαμηλά ποσοστά προσέλευσης, το 96% των ψηφισάντων (δηλαδή, 553 έμποροι) δήλωσε ότι δεν επιθυμεί αύξηση των υφιστάμενων Κυριακών λειτουργίας των καταστημάτων τής Θεσσαλονίκης, ενώ μόλις το 4% (23 ψηφίσαντες) ψήφισαν «ναι» στην αύξηση των Κυριακών λειτουργίας τής αγοράς τής Θεσσαλονίκης.
«Η αγορά τής πόλης έδωσε ένα ηχηρό μήνυμα...» τονίζει σε γραπτή δήλωσή του ο κ. Φιλιππίδης. «Οι έμποροι της πόλης μας δεν επιθυμούν οποιαδήποτε επιπλέον Κυριακή λειτουργίας των καταστημάτων, πιστεύοντας ακράδαντα ότι τέτοιου είδους ρυθμίσεις εντείνουν την πίεση στις μικρομεσαίες εμπορικές επιχειρήσεις, που τελικά δεν θα αντέξουν, αφήνοντας την αγορά στο έλεος όλων όσοι επιθυμούν τη συγκέντρωση του εμπορίου. Η λειτουργία των καταστημάτων όλες τις Κυριακές του χρόνου σε περιοχές που δεν είναι αμιγώς τουριστικές είναι μια ρύθμιση που θα δώσει το τελειωτικό χτύπημα στην ήδη χειμαζόμενη αγορά των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Σε καμία περίπτωση δεν θα επιτρέψουμε να παίξουν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις τον διακοσμητικό ρόλο του περιβάλλοντος χώρου των υπερκαταστημάτων των πολυεθνικών...».
Μιλώντας στη «Μ», ο κ. Φιλιππίδης υποστήριξε ότι το ιστορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης (όπου προβλέπεται η πιλοτική λειτουργία της αγοράς όλες τις Κυριακές του έτους) δεν έχει οριστεί χωρικά και ότι η επισήμανση ότι η Τσιμισκή θα περιλαμβάνεται οπωσδήποτε στις οδούς όπου θα εφαρμοστεί το μέτρο δείχνει ότι το ενδιαφέρον του υπουργείου Ανάπτυξης εστιάζεται στις αλυσίδες καταστημάτων και στα εμπορικά κέντρα.
ΑΠΟ ΤΙΣ 2 ΣΤΙΣ 52 ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΑ
Η συζήτηση για τη λειτουργία τής αγοράς τις Κυριακές διαρκεί τουλάχιστον μία δεκαετία. Ήταν στα τέλη του 2005, όταν ο τότε υπουργός Ανάπτυξης, κ. Δημήτρης Σιούφας, έκανε λόγο για «υπαρκτό αίτημα της κοινωνίας και των επιχειρήσεων» για άνοιγμα της αγοράς επτά Κυριακές τον χρόνο, από τη μία ή δύο που ίσχυαν μέχρι τότε, την εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων. Στη συνέχεια η πρόταση περιορίστηκε σε άλλη μία Κυριακή πριν από τις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς και σε μία Κυριακή πριν από τις γιορτές του Πάσχα: ούτε κι αυτό πέρασε, ωστόσο, εξαιτίας των αντιδράσεων του εμπορικού κόσμου.
«Δεν είναι τυχαίο ότι εκείνη την περίοδο είχαμε την επέκταση των πολυκαταστημάτων και των κάθε λογής εμπορικών κέντρων» υπενθυμίζει ο κ. Παντελής Φιλιππίδης...
Έκτοτε, το θέμα των Κυριακών επανερχόταν κατά καιρούς στην επικαιρότητα, για να «μαζευτεί» αμέσως μετά. Η συζήτηση άνοιξε ξανά το 2012, μόλις ο κ. Κωστής Χατζηδάκης ανέλαβε το υπουργείο Ανάπτυξης: η κόντρα κράτησε μήνες, με την ηγεσία του υπουργείου να υποστηρίζει ότι επιπλέον ημέρες λειτουργίας θα σήμαιναν επιπλέον τζίρο για τα μαγαζιά και ότι, σε κάθε περίπτωση, δεν πρέπει να εμποδίζεται αυτός που θέλει να δουλέψει. Οι εκπρόσωποι του εμπορικού κόσμου αντέτειναν ότι η κυριακάτικη λειτουργία δεν θα αύξανε τις δουλειές, επειδή οι καταναλωτές είχαν ήδη υποστεί πολλαπλά πλήγματα λόγω των μνημονίων, εκτιμώντας ότι η νομοθετική ρύθμιση προετοιμαζόταν για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των πολυκαταστημάτων.
Τελικώς, έπειτα από σκληρές διαπραγματεύσεις, τον Αύγουστο 2013 πέρασε ο ν. 4177/2013, που όριζε ότι επτά Κυριακές το έτος επιτρέπεται προαιρετικά η λειτουργία όλων των εμπορικών καταστημάτων, ανεξαρτήτως μεγέθους, ενώ οι κατά τόπους αντιπεριφερειάρχες θα αποφάσιζαν ποιες επιπλέον Κυριακές θα μπορούσαν να λειτουργούν καταστήματα κάτω των 250 τετρ. μ. (υπό την προϋπόθεση ότι δεν αποτελούσαν μέρος αλυσίδας πολυκαταστημάτων ή εμπορικού κέντρου).
Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης, αρχικώς ο τότε αντιπεριφερειάρχης είχε προτείνει να λειτουργούν τα καταστήματα όλες τις Κυριακές του έτους: στη συνέχεια η πρόταση διαμορφώθηκε στις 42 Κυριακές, για να καταλήξει τελικώς στις 10 (7 οι οριζόμενες από τον νόμο, 2 Κυριακές την περίοδο της Έκθεσης και μία την Πρωτοχρονιά).
Οκτώ μήνες μετά την ψήφιση του νόμου, στις 7 Απριλίου 2014, ο κ. Χατζηδάκης πέρασε πρόσθετες διατάξεις για την «άρση εμποδίων στον κλάδο του λιανικού εμπορίου», στην οποία αναφερόταν ότι σε τρεις τουριστικές περιοχές «θα επιτρέπεται πιλοτικά για ένα έτος η προαιρετική λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων και τις υπόλοιπες Κυριακές» (πλέον των επτά) και ότι αυτό θα μπορούσε να αλλάξει με απόφαση όχι αντιπεριφερειάρχη, αλλά του υπουργού Ανάπτυξης. Μάλιστα, οριζόταν ότι η σχετική υπουργική απόφαση θα έπρεπε να εκδοθεί εντός τριών μηνών (δηλαδή, μέχρι τη Δευτέρα 7 Ιουλίου).
Έναν μήνα αργότερα, η κυβέρνηση ανέλαβε δέσμευση έναντι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) ότι θα επέτρεπε το άνοιγμα όλων των καταστημάτων όλες τις Κυριακές του έτους στη Ρόδο και στην Κω, στην Ερμούπολη της Σύρου, στο ιστορικό κέντρο τής Θεσσαλονίκης (με την επισήμανση ότι θα περιλαμβάνεται και η οδός Τσιμισκή, όπου βρίσκονται όλα τα πολυκαταστήματα), στη Χαλκιδική, στο ιστορικό κέντρο τής Αθήνας και στη Ραφήνα.
Μετά την πιλοτική εφαρμογή τής πλήρους απελευθέρωσης του ωραρίου λειτουργίας της αγοράς σε αυτές τις περιοχής, η κυβέρνηση δεσμεύτηκε ότι τον Μάρτιο 2015 θα αποφασίσει αν θα επεκτείνει το μέτρο λειτουργίας της αγοράς και τις 52 Κυριακές του έτους σε ολόκληρη τη χώρα.
ΑΝΘΙΜΟΣ Αποτελεί πρόκληση για τη θρησκεία
Την προσπάθεια των εμπόρων να αποτρέψουν τη λειτουργία της αγοράς 365 ημέρες τον χρόνο στηρίζει, για τους δικούς της λόγους, η Εκκλησία.
Ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος εξέφρασε την πλήρη ικανοποίηση για το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας που διοργάνωσε ο Εμπορικός Σύλλογος, λέγοντας ότι «πολύ καλά έκαναν οι έμποροι και τους συγχαίρω. Το περίμενα, επειδή αυτό είναι το ορθό. Δεν μπορούμε, εν ονόματι επιδιώξεων υλικών, συμφεροντολογικών κλπ., να καταργήσουμε τα ιερά και τα όσια της πίστεώς μας. Όλα τα θρησκεύματα έχουν μία ημέρα αργίας. Κι εμείς έχουμε την Κυριακή. Θα τη χαλάσουμε; Οι μουσουλμάνοι έχουν την Παρασκευή, οι Εβραίοι το Σάββατο κι εμείς την Κυριακή. Εμείς, θα δουλεύουμε και την Κυριακή; Αυτό ήταν πρόκληση».
ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΡΚΙΔΗΣ «Εκ του πονηρού...»
«Κάθε φορά που ανοίγει το θέμα των Κυριακών, βήμα βήμα πάμε προς την καθολική κατάργηση της αργίας. Ας μας το πουν από την αρχή ότι όλο αυτό γίνεται για τα εμπορικά κέντρα και τα εκπτωτικά χωριά» σχολιάζει ο πρόεδρος της ΕΣΕΕ, κ. Βασίλης Κορκίδης.
«Το πιλοτικό άνοιγμα της αγοράς όλες τις Κυριακές του έτους είναι μια κίνηση εκ του πονηρού, για να επεκταθεί τελικώς σε όλη τη χώρα» προβλέπει. Κατά τον κ. Κορκίδη, «δεν τους ενδιαφέρει η εξυπηρέτηση των τουριστών, επειδή, αν ήταν έτσι, θα φρόντιζαν να αλλάξουν το ωράριο στις τουριστικές περιοχές -σήμερα, τα καταστήματα που λειτουργούν μετά τις 9 το βράδυ είναι παράνομα. Ακόμη και σε αμιγώς τουριστικές περιοχές, όπως τα νησιά, οι 52 Κυριακές δεν έχουν νόημα, αφού τον χειμώνα ερημώνουν και από τους μόνιμους κατοίκους».
Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΕΣΕΕ, μετά την πιλοτική λειτουργία των καταστημάτων όλες τις Κυριακές του έτους θα επέλθει κανιβαλισμός στην αγορά, επειδή από τη μια ο ίδιος ο τζίρος θα μοιραστεί από 6 σε 7 ημέρες και από την άλλη, από το άγχος του ανταγωνισμού, οι καταστηματάρχες θα σπεύδουν να ανοίξουν την Κυριακή όχι για να κερδίσουν, αλλά για να μη χάσουν μερίδιο αγοράς από τον ανταγωνισμό.
Δ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ «Πρέπει να κλείσει άμεσα το ζήτημα»
«Να κλείσει άμεσα το θέμα της κυριακάτικης λειτουργίας των καταστημάτων» ζητά με δήλωσή της η βουλευτής Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ κυρία Δέσποινα Χαραλαμπίδου, τονίζοντας ότι «μετά τους εμποροϋπάλληλους και τους ασφαλισμένους-ανασφάλιστους του ΟΑΕΕ, ήρθε η σειρά και των εμπόρων να πάρουν θέση, λέγοντας κατηγορηματικά ‘όχι’ στη λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές». Παράλληλα, η βουλευτής Θεσσαλονίκης διερωτάται «ποιος άλλος επιθυμεί να είναι ανοικτή η αγορά και τις Κυριακές εκτός από τον κ. Τσαμασλή, τον κ. Μπουτάρη και τους ιδιοκτήτες μεγάλων πολυεθνικών αλυσίδων».
Πέρασαν πενήντα χρόνια ἀπό τότε πού ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὁ ἀοίδιμος π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος, ἔγειρε τό ἁγιασμένο καί λευκασμένο ἀπό τούς ἱερούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς εὐσεβείας κεφάλι του καί ἄφησε τήν ψυχή του νά φτερουγίσῃ στήν ἀγκαλιά τοῦ Οὐρανίου Πατρός.
Πλῆθος λαοῦ τότε τόν προέπεμψε στήν αἰωνιότητα μέ δάκρυα στά μάτια, γιατί ἔφευγε ὁ πνευματικός τους πατέρας, ὁ ὁποῖος τούς ἐδίδαξε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, τούς ἐστήριξε στόν πόνο τους, χάρηκε στήν χαρά τους καί ἐφώτισε ὡς ἀστήρ φαεινός τήν πορεία τῆς ζωῆς τους.
Γεννημένος τό 1877 στήν Γρανίτσα, σημερινή Νυμφασία τῆς Γορτυνίας, στά ἅγια χώματα τῆς ἡρωοτόκου καί ἁγιοτόκου Ἀρκαδίας, καί ἔχοντας φάει τοῦ πόνου καί τῆς ὀρφάνιας τό ψωμί, ἔφτασε μέ κόπους καί ὀδύνες πολλές στήν πόλη τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, τήν ὁποία τότε ἐποίμαινε ὁ πολύς Ἱερόθεος (Μητρόπουλος), ἄλλος ἀστήρ φωτεινός, ἐξ Ἀρκαδίας ἐπίσης ἕλκων τήν καταγωγή καί ἐκ πλησιοχώρου κώμης μέ ἐκείνη πού εἶδε τό φῶς τῆς ζωῆς ὁ μακάριος π. Γερβάσιος.
Στήν Πάτρα γεύθηκε τήν ἀγάπη καί τήν πατρική στοργή, ἔζησε τήν φλόγα καί τόν θερμουργο ζῆλο τοῦ θαυμαστοῦ καί διαπρύσιου Ἱεράρχου Ἱεροθέου, ὁ ὁποῖος ἠγωνίσθη μέ πάθος ἐναντίον τῶν αἱρέσεων καί τῆς μασσωνίας, καί ἔφυγε ἀπό τήν ζωή πικραμένος μέν, ἀσυμβίβαστος δέ ὡς πρός τά ἱερά πιστεύματα καί τήν Ἑλληνορθόδοξη παράδοση, πού διεφύλαξε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ.
Ἔτσι λοιπόν, ὁ π. Γερβάσιος, εἰσῆλθε μέ ζῆλον Ἠλιού στόν ἱερόν Ἀμπελῶνα τοῦ Κυρίου, ὡς μοναχός καί σέ λίγο ὡς Διάκονος καί Πρεσβύτερος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Ἐσφαγμένου Ἀρνίου.
Ἔλαμψε ὁ ἀοίδιμος καί ἀκτινοβόλησε ἀληθῶς, ὡς «λύχνος ἐπί τήν λυχνίαν τῆς τοῦ Κυρίου φωτοφόρου καθέδρας, ἐξαστράπτων φωτισμόν καί δογμάτων καί πράξεων», κατά τόν Ἅγιο Ἰσίδωρο τόν Πηλουσιώτη.
Μορφή προφητική, μετέφερε τό μήνυμα περί τοῦ ἑνός καί μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ, περί τῆς μιᾶς, ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὡς τοῦ μόνου σωτηρίου σώματος, ἐντός τοῦ ὁποίου σώζεται ὁ ἄνθρωπος.
Ἤλεγξε μέ πάθος ψυχῆς τήν ἁμαρτία καί τήν ἀποστασία ἀπό τόν Θεό, ὡς ἄλλος προφήτης Κυρίου, καί ἐπεβλήθη ὡς ἀπλανής ὁδηγός τῶν ἀνθρώπων μέ τήν βιβλική, ἁγιοπατερική, αὐστηρή μέν, ἀποπνέουσα ἀγάπη δέ πρός κάθε ἄνθρωπο, προσωπικότητά του.
Ὁ λόγος του καθαρός, σάν τό ξάστερο νερό πού ἤπιε γιά πρώτη φορά στά κακοτράχαλα βουνά τῆς Γορτυνίας· ἡ ζωή του σάν τόν ἥλιο λαμπρή, ἀκτινοβολοῦσα καί ἀστράπτουσα τῶν ἀρετῶν τάς λαμπηδόνας.
Βράχος ἀμετακίνητος στήν ἀποκεκαλυμμένη ἀπό τόν Θεό ἀλήθεια καί στήν διδασκαλία τῆς πίστεως, δέν διενοήθη ποτέ νά νοθεύσῃ τό ἀλάβαστρον τοῦ πολυτίμου πνευματικοῦ μύρου, τῆς ἱερᾶς δηλαδή Ὀρθοδόξου παραδόσεως, ἔχων πάντοτε στά ὦτα του, ἤ τί λέγω, στήν καρδιά του τούς λόγους τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου: «Καί ἐάν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὅ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω» (Γαλ. α’. 8).
Ὡς Λειτουργός τοῦ Ὑψίστου, εὑρίσκετο μετάρσιος μεταξύ οὐρανοῦ καί γῆς καί ζοῦσε τίς συγκλονιστικές ἐμπειρίες τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ. Ἡ Θεία Λειτουργία ἦτο ὄντως γιά αὐτόν θεία μυσταγωγία. Προσηλωμένος ἀπόλυτα στό Ἱερό Μυστήριο, πλήρης δέους καί ἱεροπρεπείας, σεμνός, μέ λιτή περιβολή, ἔδινε τήν ἐντύπωση οὐρανίου ὄντος καί ὡδηγοῦσε τίς ψυχές σέ πνευματικούς ἀναβαθμούς, σέ ἀληθῆ μεταρσίωση, κατά τίς μαρτυρίες πολλῶν Κληρικῶν καί Λαϊκῶν πού ἔζησαν αὐτές τίς θαυμαστές ἐμπειρίες κοντά του.
Ὡς πνευματικός ἦτο ἀκούραστος. Ὁ ζῆλος του ἀμείωτος. Ἡ ἀγάπη του παραδειγματική. Ἡ ὑπομονή του ἀξιοθαύμαστη. Οὔτε ἡ ἡλικία, οὔτε ἡ πολυετής διακονία ἔκαμψαν τόν ἱερό ἐνθουσιασμό του γιά τό σωτήριο μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως, μέσα ἀπό τό ὁποῖο χιλιάδες ἀνθρώπων ἀναγεννήθηκαν πνευματικά καί βρῆκαν τήν ὁδόν τῆς σωτηρίας διά τῆς συντριβῆς τῆς καρδίας καί τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας.
Ἀγάπησε ἰδιαιτέρως τά παιδιά καί εἶναι ὁ ἱδρυτής τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. «Νά προσέχετε τά ἀρνία τοῦ Θεοῦ», ἔλεγε γιά τά παιδιά, τά ὁποῖα ἔτρεχαν κοντά του αἰσθανόμενα τήν ἁγνότητα τῆς καρδιᾶς του καί τήν ἁγιότητα τοῦ βίου του.
Διεκρίθη γιά τόν μαχητικό του ἐνθουσιασμό, ὅμοιο μέ ἐκεῖνον τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ, ὁ ὁποῖος σταμάτησε ἀκόμη καί τόν ἥλιο προκειμένου νά κερδηθῇ ἡ μάχη (Ἰησ. Ναυ. 10. 12-14).
Ἦτο ἀσυμβίβαστος μπροστά στήν ἐπιτέλεση τοῦ καθήκοντος, σέ ὅποια θέση καί ἄν ὑπηρέτησε. Ἰδιαιτέρως αὐτό ἐφάνη ὅταν ὑπηρετοῦσε ὡς Πρωτοσύγκελλος τοῦ ἀοιδίμου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Χρυσάνθου.
Ἀλλά καί σημειοφόρος ἀνεδείχθη, ἀφοῦ ὁ Κύριος θαυμαστῶς ἀπεκάλυψε τόν τύπον τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐντός πεύκου, τό ὁποῖο ὁ Γέροντας εἶχε φυτεύσει στόν τόπο τῶν Κατασκηνώσεων.
Ἐνθυμοῦμαι χαρακτηριστικῶς τήν συζήτηση, τήν ὁποία εἶχα μετά τοῦ Γέροντός μου, ἀειμνήστου Μητροπολίτου Μαντινείας καί Κυνουρίας Θεοκλήτου, ὁ ὁποῖος μέ συμμαρτυρία τοῦ π. Γερβασίου εἰσῆλθε στόν Ἱερό Κλῆρο. Ἐπάνω στό γραφεῖο τοῦ μακαριστοῦ Θεοκλήτου εὑρίσκετο μονίμως ἡ φωτογραφία τοῦ Γέροντος, καθώς καί φωτογραφία εἰκονίζουσα τό ἐντός τοῦ δένδρου τύπωμα τοῦ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ. «Ἦτο ἡγιασμένος ἄνθρωπος», ἔλεγε γιά τόν π. Γερβάσιο ὁ χειροτονήσας με Ἀρχιερεύς, «εἶχε ἰσάγγελον πολιτείαν καί σέ προτρέπω πατρικῶς καί σέ παρακαλῶ νά τοῦ μοιάσῃς, βαδίζοντας στά ἴχνη του».
Πέρασαν τά χρόνια, ὁ Μητροπολίτης ἔφυγε γιά τόν οὐρανό, καί ὁ Κύριος μέ ἀπέστειλε στήν Πάτρα ὡς Ἀρχιερέα. Ἐκ τῶν πρώτων μελημάτων μου ἦτο νά τελέσω τρισάγιο ἐπί τοῦ τάφου τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερβασίου καί νά ἀσπασθῶ τήν πλάκα, κάτω ἀπό τήν ὁποία φυλάσσονται τά σεβάσμια καί ἡγιασμένα Λείψανα τοῦ θερμουργοῦ ἐργάτου τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου καί φωτοφόρου Λειτουργοῦ τοῦ Ὑψίστου.
Ἡ ἐπίσκεψη μέ πλῆθος εὐλαβῶν Πατρέων στήν γενέτειρά του Νυμφασία Γορτυνίας, ἡ τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας στόν Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἡ ἐπιμνημόσυνη δέηση στόν τόπο πού γεννήθηκε, ἦταν ἐμπειρίες πνευματικά συγκλονιστικές.
Πενήντα χρόνια πέρασαν ἀπό τότε πού ἔφυγε γιά τόν οὐρανό ὁ π. Γερβάσιος, στίς 30 Ἰουνίου τοῦ 1964, ἀνήμερα τῆς Συνάξεως τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ὅμως ἡ πνευματική του παρουσία στήν Πάτρα εἶναι συνεχής. Οὐδέποτε μᾶς ἐγκατέλειψε. Αἰσθανόμεθα τήν ἀνάσα του, τήν ἀγάπη του, τήν εὐλογία του, τίς πρεσβεῖες του.
Χρέος ἱερό καί καθῆκον ἅγιο πρός τόν πνευματικό πατέρα καί διδάσκαλο τῶν Πατρῶν, στόν ὁποῖο σύμπας ὁ ἱερός Κλῆρος καί ὁ εὐσεβής Λαός μας ὑποκλίνονται εὐλαβικά, μᾶς ὡδήγησε νά λάβωμε τήν ἀπόφαση γιά τήν ἀνακομιδή τῶν ἱερῶν του Λειψάνων, δοξάζοντες τόν Θεό γιατί μᾶς χάρισε τόν π. Γερβάσιο καί τιμῶντες τήν μνήμη εὐγνωμόνως τοῦ μακαριστοῦ καί λαμπροῦ Ἱερωμένου.
Ὅμως καί ἡ ὑπόσχεση, κατόπιν μακρᾶς συζητήσεως, μέ τόν ἄλλο ἀδάμαντα τῶν Πατρῶν, μαθητή καί πνευματικό τέκνο τοῦ ἀοιδίμου π. Γερβασίου, τόν μακαριστό Μητροπολίτη Ὕδρας, Σπετσῶν καί Αἰγίνης Ἱερόθεο (Τσαντίλη), ὡδήγησε τήν καρδιά μας στήν ὡς ἄνω ἀπόφαση, ὥστε καί τήν ἁγία ψυχή ἐκείνου, κατά τήν ὑπόσχεσή μας καί τήν πνευματική μας δέσμευση, νά ἀναπαύσωμε.
Τήν Κυριακή 29 Ἰουνίου τό ἀπόγευμα, μετά τόν Ἑσπερινό πού θά τελεσθῇ στίς 5:30 στόν Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στίς Κατασκηνώσεις στά Συχαινά, πού ὁ ἴδιος ὁ π. Γερβάσιος ἵδρυσε, θά προβοῦμε στήν ἀνακομιδῆ τῶν Λειψάνων του, ὥστε νά ἀσπασθοῦμε τήν ἡγιασμένη κάρα του καί μέ αὐτή νά εὐλογήσωμε τήν πόλη τῶν Πατρῶν, πού τόσο ἀγάπησε ὁ Γέροντας, ἀλλά καί τόν Λαό αύτῆς, ὑπέρ τοῦ ὁποίου μέχρι τελευταίας του πνοῆς ἠγωνίσθη, προκειμένου νά τόν προσαγάγῃ ὡς ποιμήν ἄριστος στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ.
Πηγή: http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=3207
Πρός τήν Ἱεράν Κοινότητα
τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἄθω
Ἐνταῦθα
Καρυαί, 5 Ἰουνίου 2014
Ὁσιολoγιώτατοι καί σεβαστοί Πατέρες,
Κατά τήν πρό ὀλίγων ἡμερῶν ἀλλαγή τῆς Ἱερᾶς Ἑπιστασίας καί ἐγκατάστασι τοῦ Ὁσιολογιωτάτου Μοναχοῦ Γέροντος Συμεών Διονυσιάτου ὡς Πρωτεπιστάτου, στόν ὁποῖον εὐχόμεθα εἰλικρινῶς καί ταπεινῶς τά βέλτιστα, σημειώθηκε ἕνα πολύ δυσάρεστο γεγονός, ἡ σκιά τοῦ ὁποίου δέν βάρυνε μόνον τήν τελετή, ἀλλά θίγει καιρίως καί τήν πνευματική αἴγλη τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τοῦ ἱεροῦ Περιβόλου τῆς Θεοτόκου, καθώς μάλιστα δέν διέλαθε καί τῆς προσοχῆς τῶν εὐσεβῶν πιστῶν καί προσκυνητῶν τοῦ Περιβόλου τῆς Παναγίας μας, πού πάντοτε ἀτενίζουν μέ πνευματική προσμονή πρός τό παράδειγμα καί τίς ἐμπνευσμένες κατευθύνσεις τοῦ Ἁγιορειτικοῦ Μοναχισμοῦ καί τῶν θεσμῶν του.
Ἡ παρουσία τοῦ Δημάρχου τῆς Θεσσαλονίκης κ. Γιάννη Μπουτάρη, ὡς Προέδρου τῆς Ἁγιορειτικῆς Ἑστίας, στήν τελετή ἀναλήψεως τῶν καθηκόντων τοῦ νέου Πρωτεπιστάτου, κρίνεται παντελῶς ἀπαράδεκτη καί ἀνεπίτρεπτη. Τόν ἴδιο καιρό πού ὁ Δήμαρχος Θεσσαλονίκης προσπαθεῖ καί πάλι νά παγιώσει τόν αἰσχρό θεσμό τῆς ἐτησίου δημοσίας θριαμβεύσεως τῆς σοδομιτικῆς ἁμαρτίας στίς «παρελάσεις ὁμοφυλοφιλικῆς» λεγομένης «ὑπερηφανείας», εἰς πεῖσμα καί πένθος τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας Θεσσαλονίκης, καί μέ σκανδαλισμό τῆς νεολαίας καί τοῦ πληθυσμοῦ τῆς ἁγιοτόκου πόλεως, ἦλθε λοιπόν καί εἰς τό Ἁγιώνυμον Ὄρος, ὥστε νά ἀποπλύνει προσωρινῶς τίς δίκαιες ἐπικρίσεις ἐναντίον του καί μετά νά περιφέρει νοητῶς κατά πρόσωπον τῶν ἀντιδρώντων Θεσσαλονικέων Χριστιανῶν τήν «ἐν φαιδραῖς ταῖς λαμπάσι» καί μέ χαμόγελα ἁγιορειτική ἀποδοχή του.
Λυπούμεθα, διότι ὁ Δήμαρχος τῶν Θεσσαλονικέων, δέν ἔχει ἐπίγνωσι τοῦ ρόλου του στήν «Ἁγιορειτική Ἑστία» καί τῶν λόγων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι συνετέλεσαν στό νά εἶναι ὁ ἑκάστοτε Δήμαρχος, καί Πρόεδρός της θεσμικῶς. Ποιούς πνευματικούς δεσμούς τοῦ Ἄθωνος μέ τήν Συμβασιλίδα Θεσσαλονίκη μπορεῖ ὁ κ. Μπουτάρης νά ἐκπροσωπήσει, κρινόμενος καί μόνον ὑπό τό φῶς (μᾶλλον τό σκότος) τῶν βακχικῶν ὁμοφυλοφιλικῶν πομπῶν πού ἐμφανέστατα ἐνθαρρύνει καί χρηματοδοτεῖ ; Πῶς ἡ θητεία του ἐπιβεβαιώνει τήν ἐκτίμησί του πρός τούς «Θησαυρούς τοῦ Ἁγίου Ὄρους», χάρη στούς ὁποίους δημιουργήθηκε ἡ «Ἁγιορειτική Ἑστία» πρό 14 ἐτῶν; Ποιοί εἶναι αὐτοί οἱ «Θησαυροί τοῦ Ἁγίου Ὄρους»; Τί εἴδους εἶναι ἡ «πνευματική καί πολιτιστική παρακαταθήκη καί ἡ σύγχρονη ἀποστολή τοῦ Ἁγίου Ὄρους», τήν ὁποίαν ἀναφέρει ἡ τρίτη ἀρχή τοῦ Καταστατικοῦ τῆς «Ἑστίας»; Εἶναι ἡ ἀδιαμαρτύρητη ἐκ μέρους τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἐποπτεία τοῦ ἐκμαυλισμοῦ τοῦ Γένους μας ἀπό πλευρᾶς τοῦ Δημάρχου;
Δυστυχῶς, τό νά ἔλθει ὁ κ. Δήμαρχος σέ αἴσθησι τοῦ «πτώματός» του, μολονότι μετρίως ἐλεγχθείς ἀπό τόν Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμο, εἶναι ἀπίθανο, ἰδίως μετά τήν πρόσφατη ἐπανεκλογή του. Ἄν ὅμως δέν μπορεῖ ἐκεῖνος νά ἀρθεῖ στό ὕψος τῶν ἀπαιτήσεων τοῦ ρόλου του, διατί νά κατάγεται ἡ Ἱερά Κοινότης, καί στό πρόσωπο αὐτῆς καί σύμπαν τό Ἁγιώνυμον Ὄρος, στό ἐπίπεδο τῆς σιωπηλῆς μέν, ἀλλά θεσμικῆς καί ἐνόχου, ἀποδοχῆς τῆς σοδομιτικῆς, κιναιδικῆς («κινούσης τήν αἰδώ») διαστροφῆς καί ἁμαρτίας; Εἶναι βέβαιον ὅτι ἡ Ἱερά Κοινότης ἐγνώριζε τήν πρόθεσι τοῦ κ. Δημάρχου νά παραστεῖ, ἀλλά καί στήν ἀντίθετη περίπτωσι, τίποτε δέν ἐμποδίζει ποτέ τόν λόγο τῆς ἀληθείας καί ἀγάπης ἀπό τό καθῆκον τοῦ ἐλέγχου: «οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς Πνεῦμα δειλίας, ἀλλά δυνάμεως καί ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ»· ἤ μήπως ὁ Κύριος δέν μᾶς τό ἔδωκε, λόγῳ ἀπροθυμίας ;
Παρακαλοῦμε εὐσεβάστως καί υἱικῶς τήν Ἱερά Κοινότητα, ἔστω καί κατόπιν τῆς τελετῆς, νά διακόψει κάθε ἐπικοινωνία μέ τόν κ. Δήμαρχο, εἰς ἔνδειξι διαμαρτυρίας, μέχρι νά καταργηθεῖ τό «αἶσχος ἰδέσθαι» τῶν διονυσιακῶν πανηγύρεων· καί νά ἀναμνησθοῦμε τῆς παρακαταθήκης τοῦ ἀειμνήστου Ἁγίου Πατριάρχου ΚΠόλεως Νήφωνος Β΄ τοῦ Διονυσιάτου, ὁ ὁποῖος κατεκρίθη καί ἐκδιώχθηκε ἀπό τόν Ἡγεμόνα τῆς Βλαχίας Ράδουλο, γιά τήν ἐπίσημη (καί μέ ἀφορισμό) ἀντίδρασί του σέ ἀθεμιτογαμία τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἡγεμόνος, γεγονός πού τόν ὁδήγησε καί στό Περιβόλι τῆς Παναγίας μας. Ἕτερος Ἁγιορείτης «οὐρανώσας τό Ὄρος» Πατήρ, καί κλέος τοῦ Ἄθωνος, ὁ Ἅγιος Νικόδημος, σαφῶς ἀναπτύσσει στήν «Χρηστοήθειά» του τό καθῆκον νά ἐλέγχουμε μέ ἀγάπη καί ἀποφασιστικότητα τούς ἁμαρτάνοντας, ὅπως ἄλλωστε δεχόμεθα καί οἱ ἴδιοι τούς ἐλέγχους τῶν ἄλλων. Εἶναι κρῖμα νά ὑστερήσουμε σέ συνέπεια μεταξύ βίου καί ὁμολογίας ἔναντι τῶν ὁπαδῶν τῆς πολιτικῆς, τῶν ψευδο-ἰδεολογημάτων καί θρησκειῶν· εἶναι φοβερόν, μέ αἰώνιες προεκτάσεις, τό νά γίνουμε συμμέτοχοι διά τῆς σιωπῆς στὴν ἀναίσχυντη διείσδυση τῆς ἁμαρτητικῆς διαστροφῆς στό Γένος μας: «εἰδόσιν οὖν καλὸν ποιεῖν καὶ μὴ ποιοῦσιν, ἁμαρτία αὐτοῖς ἐστιν».
Μετά πλείστης τιμῆς, ἐν Χριστῷ φιλαδελφίας καί ταπεινῶν προσρήσεων καί εὐχῶν,
(ἀκολουθοῦν ἐνδεικτικές ὑπογραφές)
1. Γέρων Γαβριήλ Μοναχός, Ἱ. Κελλίον Ἁγίου Χριστοδούλου, Καρυαί
2. Γέρων Ἱλαρίων Μοναχός, Ξεροκάλυβο πλησίον Ἀρσανᾶ Ἱ.Μ. Κωνσταμονίτου
3. Γέρων Σάββας Μοναχός, Ἱ. Μ. Μεγίστης Λαύρας
4. Χρυσόστομος Ἱερομόναχος, Ἱ. Κελλίον Ἁγίου Σπυρίδωνος
5. Γέρων Ἀρσένιος Ἱερομόναχος, Ἱ. Κελλίον Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου (Παναγούδα)
6. Ἠσαΐας Μοναχός, (αὐτόθι)
7. Γέρων Εὐφρόσυνος Μοναχός, Ἱ. Κελλίον Τιμίου Προδρόμου, Καρυαί
8. Χρύσανθος Μοναχός, (αὐτόθι)
9. Μεθόδιος Ἱερομόναχος, (αὐτόθι)
10. Ἰσαάκ Μοναχός, (αὐτόθι)
11. Ἰσαάκ Μοναχός, Ἱ. Κελλίον Γενέσεως τῆς Θεοτόκου, Καψάλα
12. Χαρίτων Ἱερομόναχος, Ἱ. Κελλίον Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου
13. Γέρων Θωμᾶς Ἱερομόναχος, Ἱ.Κ. Ἀποστόλου Θωμᾶ (Θωμάδες)
14. Φίλιππος Ἱερομόναχος, (αὐτόθι)
15. Θεολόγος Μοναχός, (αὐτόθι)
16. Παχώμιος Ἱερομόναχος, Καψάλα
17. Γέρων Μελέτιος Μοναχός, Ἱ. Καλύβη Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου
18. Ἰγνάτιος Ἱερομόναχος, (αὐτόθι)
19. Συνοδία «Βολιωτῶν», Ἱ. Κελλίον Ἁγίων Πάντων, Ἱ. Σκήτη Ἁγίας Ἄννης
20. Γέρων Συμεών Ἱερομόναχος, Ἱ. Κελλίον Ποφήτου Ἠλιού, Αἰγυπτάδικα
21. Δαμασκηνός Μοναχός, Ἱ. Κελλίον Τιμίου Προδρόμου, Ἱ. Μ. Καρακάλλου
22. Δοσίθεος Μοναχός, Κάθισμα Ἱ. Μ. Κουτλουμουσίου
23. Βλάσιος Μοναχός, περιοχή Βίγλας
24. Γέρων Ὀνούφριος Μοναχός, Ἱ. Κελλίον Γενεσίου τῆς Θεοτόκου
25. Γέρων Ἀντώνιος, Ἱ. Κελλίον Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου
26. Συμεών Μοναχός, Ἱ. Κελλίον Παναγίας τοῦ Καζάν, Καψάλα
27. Σπυρίδων Μοναχός, Ἱ. Κελλίον Ἁγίου Νικολάου, Ἱ. Μ. Κουτλουμουσίου
28. Νικόδημος Μοναχός, Ἱ. Κελλίον Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, Καρυαί
29. Θεόφιλος Μοναχός, Ἱ. Κελλίον Ἁγίου Νικολάου, Ἱ.Μ. Κωνσταμονίτου
30. Χερουβείμ Μοναχός, Ἱ. Κελλίον Ἁγ. Ἀρχαγγέλων καἰ Ἁγίου Ἰωάννου Κουκουζέλη, Ἱ.Μ. Μ. Λαύρας
31. Εὐστάθιος Μοναχός, Ἱ. Κελλίον Ἁγίου Εὐσταθίου, Ἱ. Μ. Μεγίστης Λαύρας
32. Νικόδημος Μοναχός, Ἱ. Κελλίον Ἁγίου Νεκταρίου
33. Παΐσιος Μοναχός, Ἱ. Κελλίον Ἁγίου Χαραλάμπους, Καρυαί
34. Παΐσιος Μοναχός, Ἱ. Κελλίον Ἁγίων Ἀρχαγγέλων «Σαββαίων»
35. Ἀντώνιος Μοναχός, Ἱ. Κελλίον Κοιμήσεως Θεοτόκου
36. Ζηνόβιος Μοναχός, Ἱ. Κελλίον Ἁγίων Ἀναργύρων
37. Ἀρσένιος Μοναχός, Ἱ. Καλύβη Ὁσίου Γερασίμου, Σκήτη Κουτλουμουσίου
Ιωάννης Θαλασσινός, Διευθυντής Π.Ε.ΦΙ.Π. 04-10-2017
Ποιός ἄραγε θυμᾶται τή θλιβερή ἐπέτειο τῆς ψήφισης, ἀπό τή Βουλή τῶν Ἑλλήνων, τοῦ ἐπαίσχυντου...
Χριστιανική Εστία Λαμίας 03-10-2017
Οἱ μάσκες ἔπεσαν γιά ἀκόμα μιά φορά. Ἑταιρεῖες γνωστές στούς Ἕλληνες καταναλωτές ἀφαίρεσαν ἀπό τά...
TIDEON 21-12-2015
Επιμένει να προκαλεί Θεό και ανθρώπους η ελληνική Κυβέρνηση, ψηφίζοντας στις 22 Δεκεμβρίου 2015 ως...
Tideon 14-12-2015
Η Κυβέρνηση μας μίλησε για την «αναγκαιότητα» και για τα πλεονεκτήματα της «Κάρτας του Πολίτη»...
TIDEON 27-08-2014
Λαμβάνουν διαστάσεις καταιγισμού οι αντιδράσεις πλήθους φορέων και πολιτών για το λεγόμενο «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο το...
tideon.org 02-05-2013
Kαταθέτουμε την αρνητική δήλωση μας προς τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ). Ο νόμος αφήνει πολλά...
Tideon 31-12-2012
Ποια είναι η λύση αν πλήρωσες «τσουχτερές» τιμές στο Κυλικείο του Νοσοκομείου, του Αεροδρομίου, του...
Νικόλαος Ἀνδρεαδάκης, ὁδηγός 03-04-2012
Εἶμαι νέος μὲ οἰκογένεια, ἔχω ὅλη τὴ ζωὴ μπροστά μου… Λόγῳ ἐπαγγέλματος ἔχω τὴ δυνατότητα...
tideon 07-11-2011
ΜΝΗΜΟΝΙΟ: Δεν ξεχνώ αυτούς που παρέδωσαν αμετάκλητα και άνευ όρων την ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ και έκαναν...
ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΤΩΡΑ ... 15-02-2011
Κατάλαβες τώρα ... γιατί σε λέγανε «εθνικιστή» όταν έλεγες πως αγαπάς την Πατρίδα σου; Για να...
ΤΡΑΠΕΖΑ ΙΔΕΩΝ 25-12-2010
Τώρα πια γνωρίζω τους 10 τρόπους που τα ΜΜΕ μου κάνουν πλύση εγκεφάλου και πώς...